Μικρή και πιθανή προβοκάτσια

Η Τουρκία έχει εξωτερικό χρέος ίσο με ένα μικρό ποσοστό του ΑΕΠ της. Εχει ισχυρή βιομηχανική βάση, σοβαρές ξένες επενδύσεις (που δεσμεύουν και εξημερώνουν τους δανειστές ή την ηγεσία των Δυτικών), κάνει εθνική πολιτική εξάγοντας drones, αυτοκίνητα, στρατιωτικό υλικό, εξασφαλίζει συμβόλαια στις τεχνικές της εταιρείες (εκεί που παρεμβαίνει στρατιωτικά) και επίσης εξάγει «μεγαλοϊδεατισμό» με εντατική δράση πολιτιστικών ενώσεων, προξενείων και θρησκευτικών επιμορφωτών ή αγκιτατόρων. Εχει βαθύ, συνεχές κράτος, με μια μικρή παραχώρηση στη «θεατρική», ελεγχόμενη, ρηχή αντιπολίτευση.

Η Τουρκία ξέρει τα όρια και γνωρίζει μέχρι πού θα της συγχωρεθούν οι αταξίες. Σιγά μη σκάσουν οι Δυτικοί, για παράδειγμα, με το ξύλο που έριξε στους πρεσβευτές.

Από την άλλη, είναι λάθος να φιλοτεχνείται είτε ένα ελληνικό αντίγραφο ισχύος (μια μικρή μεν, αλλά ποιοτική και θαρραλέα αντι-Τουρκία), είτε μια ανεστραμμένη ελληνική θρηνωδία πάνω σε υπολείμματα δικαίου (που έχουμε δει τι αποφέρουν στην περίπτωση της Κύπρου και του Αιγαίου). Η κατεύθυνση, λογικά, είναι και πρέπει να είναι ειρηνική και αποφασισμένη αποτροπή, με συστηματικές συμμαχικές ζεύξεις.

Η Δύση δεν πρόκειται να χαλάσει τον μεταβολισμό της με πράγματα που ουδόλως αποσταθεροποιούν το γέρικο ΝΑΤΟ. Μια μικρή, λοιπόν, «τηλεοπτική», στρατιωτική πράξη επί ελληνικού εδάφους, ένα χάπενινγκ εκ μέρους της γειτονικής χώρας, είναι πιθανό, αφού εκτονώνεται χωρίς ευρύτερες συνέπειες για τη συμμαχία ή τα ευρωατλαντικά συμφέροντα. Που, σημειωτέον, μια τέτοια αλλαγή ατζέντας την έχει απόλυτη ανάγκη η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας. Και γι’ αυτό είναι πιθανή. Δεν βγαίνει αλλιώς η εξίσωση που έχει να λύσει. Εθνικιστική αντιπολίτευση που πλειοδοτεί, οικονομική κρίση που αγγίζει την τσέπη των πολιτών (όχι τα θεμελιώδη μεγέθη της τουρκικής οικονομίας) και κλείσιμο του κύκλου της θητείας (ή της ζωής) του Ερντογάν.

Και χωρίς τον Ερντογάν τα συμφέροντα, οικονομικά, παλατιανά, οικογενειακά που έχουν δομηθεί, θα συνεχίσουν. Και μη γελιόμαστε. Ο αρχαϊσμός που χαρακτηρίζει την πολιτική σκηνή της γείτονος έχει διαμορφώσει και μια ανασφαλή ελίτ παλατιανών, συγγενών, που διασυνδέονται οργανικά με τα νέα τζάκια που ανήλθαν και κατοικούν στο σαράι.

Μια στρατιωτική, συμβολική χειρονομία, λοιπόν, είναι το όχημα για να αλλάξει το κλίμα.

Τα Βαρώσια είναι αδύναμα επικοινωνιακά. Η Κύπρος «παίχτηκε» το ΄74. Δεν προσφέρει άλλο εφέ θριάμβου στον εκάστοτε πασά. Τα ερευνητικά πλοία έχουν επίσης «παιχτεί» και επικοινωνιακά, έχει μειωθεί το εφέ τους. Θα χρειαστεί μια τελετουργική, εικονογραφημένη ιστορία. Ενα κόμικ, ένα βιντεοκλίπ νίκης, κατατρόπωσης του εχθρού. Τέτοια που ούτε οι στρατηγικού επιπέδου εξοπλισμοί (όπως τα Ραφάλ, οι φρεγάτες και οι ελληνοαμερικανικές συμφωνίες) μπορούν να αντιμετωπίσουν. Μια μικρή πράξη στη σκοπιά. Μια μικρή «εφοδία» που λέγαν στον στρατό. Μετά, διαπραγματεύσεις με διαιτησία και μετά ούτε σημαίες ούτε ψαράδες. Μικρό ρίσκο, μεγάλο όφελος.

Υπό τους όρους μιας πολυεπίπεδης και συνεχούς πολιτικής αδικοπραξίας που δομεί την τουρκική πολιτική πραγματικότητα και που εκτείνεται από την κατοχή κυπριακού εδάφους, την πίεση επί του ελληνικού γεωγραφικού χώρου, του θεσμοποιημένου δικαιικού χώρου (12 μίλια κ.λπ.) μέχρι τη μείωση της συμβολικής οντότητας όλων των υπόλοιπων λαών, φοβάμαι ότι κάνει πιθανό αυτό που υποπτεύομαι, μια ακαριαία πράξη τρώσης και εικόνας.