Η τριχοτόμηση του Γιώργου {CR}

Από την Ηπειρο, που επέλεξε ως αφετηρία της προεκλογικής εκστρατείας του, ο Παύλος Γερουλάνος ή, σωστότερα, ο Πολ Τζερούλανος, διαπίστωσε ότι «χρειαζόμαστε μια νέα πολιτική γενιά, η οποία να αντιλαμβάνεται ότι την εξουσία θα τη διεκδικήσει για να τη μοιράσει και όχι για να την οικειοποιηθεί». Ακούγεται πολύ ωραίο ως ιδέα και, σε όσους το ενστερνίζονται, πρέπει να δίνει κιόλας ένα αίσθημα ικανοποίησης για τον εαυτό τους όταν το λένε: σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι με τους «καλούς» και αυτό ενισχύει την αυτοεκτίμησή σου. Στην πράξη, όμως, το δοκιμάσαμε και απέτυχε οικτρά. Αυτό δεν έκανε ο Κώστας Καραμανλής Β’, ο Ακάματος, όταν κέρδισε τις εκλογές; Μοίρασε την εξουσία σε πέντε αντιβασιλείς και, από εκεί και πέρα, «βρείτε τα». Ας μη θυμίσω πού κατέληξε το εγχείρημα…

Αντιλαμβάνομαι όμως ότι δεν εννοεί αυτό ο αγαπητός Πολ – αλλά κι εγώ δεν μπορώ να αντισταθώ σε ένα αστείο, όταν το βλέπω μπροστά μου. Εννοεί τη συμμετοχική ή «συμπεριληπτική» αντίληψη για την εξουσία και άλλα τέτοια, που είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια, λόγω της κρίσης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Σύμφωνοι. Ομως, η γενιά που θέλει να φέρει στην εξουσία ο Πολ δεν υπάρχει. Ισως σε δύο γενιές από τώρα να έχει φανεί, αν είμαστε τυχεροί. Η αλλαγή νοοτροπίας δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Και, εν πάση περιπτώσει, είτε είναι περισσότερο συμμετοχική είτε λιγότερο συμμετοχική η άσκηση της εξουσίας, εκείνο που μετρά είναι το αποτέλεσμα: να ασκείται η εξουσία επ’ ωφελεία του κοινού συμφέροντος. Τη μεθοδολογία μπορούμε να τη συζητήσουμε και αργότερα, με καφέ και βουτήματα. Αυτό που λέει, πάντως, ουσιαστικά δεν διαφέρει καθόλου από το αλησμόνητο του Γιώργου περί κυβέρνησης «αντιεξουσιαστών». Και λογικό είναι να συμπίπτουν οι ιδέες, διότι, για πολύ καιρό, ο Πολ ήταν το μυαλό του Γιώργου. Τώρα, θα έλεγες ότι ο «εγκέφαλος» του Γιώργου αυτονομήθηκε και διεκδικεί την ηγεσία για λογαριασμό του.

Δεν μιλούμε απλώς για διχοτομημένο Γιώργο, διότι έχει αυτονομηθεί και ο Χάρης (ο «δια τούτο λέγω» Καστανίδης), που επίσης συμμετέχει στην κούρσα. Αν ο Πολ είναι η σκέψη του Γιώργου, τότε ο Χάρης είναι η θρησκευτική του συνείδηση, με την έννοια ότι εκπροσωπεί τις παραδόσεις και τις αξίες, που για τους πασόκους είναι ιερές. Τις εκπροσωπεί μάλιστα με το αρμόζον περισπούδαστο ύφος. Πάντα αυστηρός, σύννους και περίφροντις (τα μεγάλα θέματα έχουν μόνιμη θέση στη σκέψη του…), πομπώδης, αλλά και με ξεσπάσματα ηρωικού, σοσιαλιστικού λυρισμού, με τάση προς τον λογιωτατισμό και τη διδασκαλία από άμβωνος, αν ο Χάρης είχε γεννηθεί πριν από καμιά διακοσαριά χρόνια θα είχε κάνει εκκλησιαστική καριέρα, όχι πολιτική. (Κατά κάποιο τρόπο, αυτό κάνει και σήμερα, αλλά ας μη φεύγω από το θέμα μου…)

Επομένως, ο Γιώργος επιχειρεί το μεγάλο come back τριχοτομημένος. Το μυαλό του ακολουθεί δικό του δρόμο, το ίδιο κάνει και η θρησκευτική του συνείδηση. Και τι ακριβώς μένει; Pure George! Δηλαδή αυτό το άμορφο, άπιαστο και απροσδιόριστο νεφέλωμα, που ρουφάει τα πάντα χωρίς να τα καταλαβαίνει, που εκφράζεται με λέξεις οι οποίες δεν έχουν σύνδεση με την πραγματικότητα και σχηματίζουν ένα πνιγηρό ασυνάρτητο σύνολο που σε στέλνει για ύπνο. Αυτός είναι ο ΓΑΠ. Ξεχάσαμε κιόλας το ταινιάκι για το πώς χτίζουν τις καλύβες στην Ινδία, που έδειξε στο πρώτο υπουργικό συμβούλιό του, ενώ η χώρα πήγαινε αμέριμνη στη χρεωκοπία; Αυτός είναι ο Γιώργος που έχει απομείνει και διεκδικεί την προεδρία…

ΔΩΣΕ ΑΕΡΑ
ΣΤΟΝ ΧΩΡΙΑΤΗ…

Ηταν να μη βρει την πόρτα μισάνοικτη. Από την ώρα που τη βρήκε, κλάφ’ τα Χαράλαμπε… Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού ανήγγειλε την τροπολογία, που καθιστά υποχρεωτική την επίδειξη τεστ από τους ανεμβολίαστους για την είσοδο στην εκκλησία, τηλεφώνησε στον Αρχιεπίσκοπο και τον ενημέρωσε σχετικώς, για να δείξει κιόλας ότι δεν κινείται από εχθρότητα προς την Εκκλησία. Στην ανακοίνωσή του, αργότερα, επαίνεσε δημοσίως «την πρωτοβουλία της Ιεράς Συνόδου να προτρέπει τους πιστούς να κάνουν τεστ πριν προσέλθουν στις εκκλησίες» και καταλήγει με την παρατήρηση ότι «η Εκκλησία προτείνει αυτό που δεν τολμά η κυβέρνηση να εφαρμόσει». Ισχυρισμός που είναι το απόγειο της στρεψοδικίας! Διότι η Εκκλησία απλώς «προτρέπει» τους πιστούς της να κάνουν τεστ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί την κυβέρνηση επειδή δεν επιβάλλει ως υποχρεωτικό αυτό που η Εκκλησία διατυπώνει ως προτροπή, δηλαδή ως κάτι μόλις πιο έντονο από την απλή συμβουλή. Ετσι ο Τσίπρας, ενώ στρέφεται κατά της Εκκλησίας, μπορεί συγχρόνως να την κολακεύει και να χτυπάει την κυβέρνηση. Με τρεις λέξεις, κουτοπονηριές στο δεκαπενταμελές…