Επιτέλους

Πώς συμβαίνει με τα ρημαγμένα σπίτια; Με τις τραυματικές σχέσεις; Με τους έρωτες που πληγώνουν; Που περνάς «από δίπλα τους» γρήγορα και αποστρέφεις το βλέμμα; Διότι δεν μπορείς να αντέξεις το ξεπεσμένο παρόν τους, τα ξέφτια του «τώρα» σε σχέση με τις γιρλάντες του «κάποτε»; Αυτό ακριβώς συμβαίνει εδώ και κάμποσα χρόνια όταν περνάω από τη Σταδίου – ειδικά στη διασταύρωση με τη Χρήστου Λαδά. Από τη μια το κουφάρι του Αττικόν. Με το απομεινάρι μιας κινηματογραφικής αφίσας, να ξεπροβάλλει μέσα από τα σκισμένα «παραπετάσματα», σαν να κλείνει, σαρκαστικά, το μάτι στο ένδοξο παρελθόν του. Και από την άλλη, το εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο Esperia, που κάποτε έφερε τη διακριτική φινέτσα της παλιάς Αθήνας, να στέλνει αποφορά κατρουλίλας.

Σε αυτήν τη διασταύρωση – και σε ακτίνα λίγων δεκάδων μέτρων – έζησα τα περισσότερα χρόνια της επαγγελματικής μου ζωής. Και από τη Σταδίου, γενικά, έχω μερικές από τις καλύτερες παιδικές αναμνήσεις μου. Ναι, από εκείνη τη Σταδίου με τις γιρλάντες της δεκαετίας του 1960 που χαζεύουμε κάθε Χριστούγεννα στις παλιές φωτογραφίες. Και στις οποίες, όσο κι αν τις εξωραΐζει η νοσταλγία, «βλέπουμε» την πόλη και τους κατοίκους της να τρέχουν για να προλάβουν το ευρωπαϊκό τους μέλλον. Στην αρχή της, η «Πανελλήνιος Αγορά», το μεγαλύτερο, τότε, παιχνιδάδικο της Αθήνας ήταν η «δική μου Ντίσνεϊλαντ». Πιο κάτω, ξεστρατίζοντας προς την Κοραή, στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Αγκυρα, τα Κλασικά Εικονογραφημένα έκαναν το μάτι μου να γυαλίζει. Και στου «Λαμπρόπουλου», δοκιμάζοντας ένα καινούργιο φόρεμα, ένιωσα, για πρώτη φορά, πως μεταμορφώθηκα από παιδί, σε δεσποινιδούλα.

Σε αυτόν τον δρόμο που κάποτε ήταν ρέμα το οποίο μπαζώθηκε όταν ο Κλεάνθης και ο Σάουμπερτ σχεδίαζαν την πρωτεύουσα, λες και στραγγίζουν η ζωή, τα ήθη και οι εποχές της Αθήνας. Το πιο εμπορικό και σικάτο βουλεβάρτο των sixties, χαμήλωσε κάπως τα φώτα του όταν, τη δεκαετία του 1980, οι μικρομεσαίοι που έγιναν μεγαλοαστοί σε μια νύχτα, πήραν την εκδίκηση του «λαού» από το Κολωνάκι. Η γειτνίαση με το Χρηματιστήριο αναβάθμισε την ακτίνα της Κλαυθμώνος, την εποχή της «μεγάλης φούσκας», σε στέκι των αυτόκλητων brokers. Και μετά, ήρθε η κρίση και τα αντιμνημονιακά έκτροπα. Τα χειρότερα, τα πιο τραγικά λες κι έδωσαν ραντεβού εδώ. Εκαψαν, κυριολεκτικά, τη Σταδίου αφήνοντας πίσω τους τη μνήμη των νεκρών της Μαρφίν, το κουφάρι του Αττικόν. Στερώντας της τη στοιχειώδη «πολυτέλεια» της παρακμής. Σαν, από τη μια μέρα στην άλλη, να έγινε η τρύπα στη γεωγραφία της πόλης.

Προχθές πέρασα από εκεί. Στο ύψος της Χρήστου Λαδά απέστρεψα, από συνήθεια, το βλέμμα, το μάτι μου όμως έπιασε ότι το Αττικόν και το Esperia ήταν «φασκιωμένα». Με καινούργιες «φασκιές», όχι αυτές που κρύβουν κατάρρευση αλλά αυτές που υποδηλώνουν ανακαίνιση. Ναι, ακούμε καιρό περί αποκατάστασης αλλά, επιτέλους, αυτή η πρώτη εικόνα, κάνει, ύστερα από πολλά χρόνια, «το παιδί που φεύγει από τη Σταδίου» του στίχου του Γιάννη Ξανθούλη, να μπορεί να επιστρέψει στον αγαπημένο του δρόμο.