Εσωκομματική αναμέτρηση με εθνικό διακύβευμα

Ξεκίνησε ως ήσσονος σημασίας εσωτερική υπόθεση ενός μάλλον φθίνοντος πολιτικού κόμματος. Και ξαφνικά, μετά την απόφαση Παπανδρέου να προστεθεί στη λίστα των υποψηφίων διαδόχων της Φώφης Γεννηματά, η εσωτερική αναμέτρηση στο ΚΙΝΑΛ άρχισε να εξελίσσεται σε διαδικασία εθνικού ενδιαφέροντος με στρατηγικής κρισιμότητας διακύβευμα. Η κίνηση Παπανδρέου είναι ασφαλώς συζητήσιμου πολιτικού βάθους. Δεν είναι, όμως, συζητήσιμος ο ανατρεπτικός της χαρακτήρας. Μεταβάλλει τους όρους ενός προβλέψιμου, αν όχι αδιάφορου, προσωπικού ανταγωνισμού. Oχι μόνον γιατί ανακατώνει την τράπουλα των υποψηφίων. Αλλά γιατί τους υποχρεώνει να απαντήσουν σε ένα νέο και μη επιδεχόμενο αμφίσημες απαντήσεις ερώτημα. Δεν είναι αν θέλουν ή όχι να μετονομασθεί το ΚΙΝΑΛ και πάλι σε ΠΑΣΟΚ. Ούτε αν θα αλλάξει ή όχι γενιά ο αρχηγός του. Είναι πολύ απλά το ίδιο ερώτημα που θα τεθεί ως δίλημμα στο σύνολο εκλογικό σώμα οψέποτε κληθεί στις κάλπες των γενικών εκλογών: Αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση ή κυβέρνηση πολυκομματικής συνεργασίας με εταίρους και στόχους που μένει να καθοριστούν; Oπερ σημαίνει ότι οι επίδοξοι αρχηγοί του ΚΙΝΑΛ καλούνται εφεξής να τοποθετηθούν πρώτοι επί του σχεδίου διακυβέρνησης της χώρας όπως ο Γιώργος Παπανδρέου το εμφάνισε ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά του. Μίλησε για προοδευτική διακυβέρνηση. Eστειλε έτσι ένα σαφές μήνυμα. Κανένας δεν μπορεί να κάνει ότι δεν το κατάλαβε. Πόσω μάλλον που το συνόδευσε με μια εύγλωττη αναφορά στην κυρίαρχη τάση της εποχής που είναι προφανώς αυτή που δημιουργήθηκε νεκρανασταίνοντας τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα από τον Βορρά μέχρι τον Νότο της Ευρώπης, συμπεριλαμβάνοντας την Αμερική του Μπάιντεν. Επειδή όμως ουδείς πιστεύει ότι ο πρώην Πρωθυπουργός απέκτησε τη μαγική συνταγή επαναφοράς του όποιου ΚΙΝΑΛ σε τροχιά αυτοδύναμης εξουσίας, ο καθένας ευλόγως συμπεραίνει ότι μιλώντας για προοδευτική διακυβέρνηση με απλή αναλογική εννοεί δύο πράγματα: Πρώτον, κυβέρνηση συνεργασίας. Δεύτερον, και κυριότερο, συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός έχει εξάλλου την πατρότητα της ιδέας.

Τούτου δοθέντος όλοι οι ανθυποψήφιοί του καλούνται να τοποθετηθούν επί του ζητήματος που έθεσε ως ζητούμενο της νέας ηγεσίας. Μην ξεχνώντας ταυτόχρονα να δικαιολογήσουν – ο Κεγκέρογλου το έκανε χθες – την παραμονή ή την απόσυρσή τους από την κούρσα για την πλήρωση του αίφνης περιζήτητου αρχηγικού θώκου του ΚΙΝΑΛ. Αν συμφωνούν με τον Παπανδρέου, γιατί να τον ανταγωνιστούν; Αν δεν συμφωνούν, έχουν άραγε τόσο διαφορετικές απόψεις ώστε να συνεχίσουν ανταγωνιζόμενοι περισσότεροι των δύο; Ή θα είναι υπέρ της συνεργασίας με τον Τσίπρα ή θα είναι υπέρ της συνεργασίας με τον Μητσοτάκη.

Τα υπόλοιπα είναι απλώς εσωστρεφείς διαπραγματευτικοί τακτικισμοί. Αφορούν μόνον τους ίδιους. Αν τους ξεπεράσουν, πιθανότατα θα συμβάλουν στη διεύρυνση της συμμετοχής στην εσωκομματική διαδικασία. Γιατί σίγουρα είναι πολύ λιγότεροι αυτοί που ανησυχούν για τη διαδοχή της Γεννηματά. Είναι πολύ περισσότεροι αυτοί που ανησυχούν για το πώς το ΚΙΝΑΛ θα ρυθμίσει τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς όταν έρθει η κρίσιμη ώρα του σχηματισμού κυβέρνησης την επομένη των εκλογών. Θα γίνουν ακόμα περισσότεροι θέλοντας να απαντήσουν από τώρα στο δίλημμα της διακυβέρνησης. Και ακόμα πιο πολλοί όταν αντιληφθούν ότι από την ψήφο τους μπορεί να εξαρτηθεί και ο χρόνος προκήρυξης των εκλογών.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής