Ο Γιώργος και η Ιστορία

Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν κατεβαίνει σε αυτήν την εκλογική μάχη για να παίξει ένα παιχνίδι εξουσίας. Δεν του χρειάζεται, το έχει ζήσει και από τις δύο πλευρές, ο ουρανίσκος του πήρε και τη γλυκιά και την πικρή γεύση.

Είναι μία επιλογή για την αναζήτηση προσωπικής δικαίωσης. Θεμιτό όσο και αν δείχνει ξένο προς τα ήθη μας. Είναι ακατανόητες αυτές οι ενστάσεις για το κύρος που θα τρωθεί από μία, εθιμικά αδόκιμη, επιλογή. Προφανώς ο Παπανδρέου αισθάνεται ότι έτσι θα διορθώσει τις ανορθογραφίες στην υστεροφημία του. Εχει κάθε δικαίωμα να ακολουθήσει την επιλογή που τον κάνει να αισθάνεται καλύτερα.

Εν προκειμένω, το θέμα είναι πρώτα ανθρώπινο και μετά πολιτικό. Είναι ο παίκτης που σηκώθηκε ταπί από το τραπέζι και επιστρέφει με κάτι ψιλά για να ρεφάρει. Γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να πάρει πίσω αυτά που έχασε, αλλά θέλει στο τέλος της βραδιάς να βρεθεί με κάποιες μάρκες στην τσέπη.

Είναι αισιόδοξος. Πιστεύει ότι όχι μόνο θα κερδίσει την κούρσα με θεαματική διαφορά, αλλά και ότι θα διαδραματίσει ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις που θα δρομολογηθούν μετά τις εκλογές. Ας πούμε συμμετέχει σε μία κυβέρνηση συνεργασίας, αναλαμβάνει την αντιπροεδρία και το υπουργείο Εξωτερικών.

Και ασφαλώς, αν εκλεγεί με ισχυρή λαϊκή ψήφο, δύναται να ισχυριστεί ότι, επιτέλους, δικαιώθηκε για τις επιλογές του, αναγνωρίστηκε ως ο μεγάλος αδικημένος της κρίσης. Δεν αποκλείεται δε, στις πρώτες ομιλίες του στη Βουλή να κοιτάζει προς το έδρανο όπου συνήθως κάθεται ο Καραμανλής.

Εχει άγνοια κινδύνου ή, τέλος πάντων, αναλαμβάνει τεράστιο ρίσκο. Τι θα συμβεί αν δεν κερδίσει την εσωκομματική μάχη; Λογικά τότε τελειώνει η σχέση του με την ελληνική πολιτική σκηνή και θα το ρίξει στις επαφές με την Γκρέτα και τον Δαλάι Λάμα. Αν μη τι άλλο, δεν θα κάτσει να παριστάνει τον εσωκομματικό πόλο απέναντι στον Λοβέρδο ή στον Ανδρουλάκη. Ετσι και χάσει, χάθηκε. Και αυτό το ρίσκο γίνεται ακόμα μεγαλύτερο αν δεις το εγχείρημά του ως μία προσπάθεια δικαίωσης, δηλαδή να φέρει εις πέρας μία δουλειά που ανήκει στην ίδια την Ιστορία.