Οι χρυσές κορνίζες της ΑΕΚ

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Αν η ΑΕΚ χρειάζεται τέσσερις πυλώνες στο νέο της γήπεδο για να τοποθετηθούν οι φωτογραφίες των «μύθων» της Νεστορίδη, Σεραφείδη, Μίμη Παπαϊωάννου, Θωμά Μαύρου, η Ρεάλ Μαδρίτης πόσες χρειάζεται; Η Λίβερπουλ, ο Αγιαξ, η Μίλαν;

Η ιδέα, που σύμφωνα με το ρεπορτάζ ανήκει στον Δημήτρη Μελισσανίδη, γλύφει τις παρυφές της γραφικότητας.

Ο ηγέτης του Δικέφαλου αντιμετωπίζει το γήπεδο σαν το σαλόνι του σπιτιού του και αποφάσισε να το διακοσμήσει κατά το δοκούν τοποθετώντας φωτογραφίες δεξιά και αριστερά μέσα σε χρυσές κορνίζες.

Τι σημαίνει  όμως «ιστορικές μορφές της ΑΕΚ»; Και γιατί μόνο τέσσερις; Ο αριθμός υποδηλώνει ένδεια και αδικεί άλλους σπουδαίους παίκτες αλλά και προπονητές, παράγοντες που επίσης πρόσφεραν στον σύλλογο, ίσως και περισσότερα από τις «ιστορικές μορφές» που θα «παρακολουθούν» τους αγώνες από τους πυλώνες. Γιατί όχι και ο Ντέμης, ο Μπάγεβιτς, ο Μανωλάς, ο Μπάρλος, ο Σπανούδης;

Σίγουρα η ιδέα του Μελισσανίδη είναι καλοπροαίρετη και θέλει με αυτό τον τρόπο να τιμήσει ανθρώπους που μάτωσαν την κιτρινόμαυρη φανέλα σε δύσκολα, φτωχά χρόνια και δεν ανταμείφθηκαν όπως έπρεπε -πλην Μαύρου. Αυτό όμως ισχύει για όλους τους παίκτες εκείνης της εποχής.

Πριν προχωρήσει ο ηγέτης της ΑΕΚ στην υλοποίηση της ιδέας του έπρεπε να την τοποθετήσει στο διεθνές γίγνεσθαι.

Και ο πιο μικρός σύλλογος σε κάποια γωνιά του κόσμου έχει να διηγηθεί ιστορίες για παίκτες που τους θεωρεί «μύθους», «ιστορικές μορφές». Ποια είναι όμως η πραγματική τους θέση στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο;

Οταν θα μπει αύριο, μεθαύριο η Ρεάλ στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ οι άνθρωποί της θα κοιτάζουν τους πυλώνες και θα εκφράζουν απορίες. Ποιοι είναι αυτοί οι παίκτες που δεν τους ξέρουμε; Γιατί αξίζουν τόσο ιδιαίτερες τιμές σε έναν σύλλογο με ζωή πολλών δεκαετιών;

Τότε η ηγεσία της κιτρινόμαυρης οικογένειας θα αντιληφθεί πόσο αφελής ήταν η ιδέα της, αλλά ο εγωισμός της θα μοιάζει με απροσπέλαστο τείχος σε οποιαδήποτε αλλαγή προταθεί.