Προσοχή

Οι Ελληνες έχουν αποδείξει επανειλημμένα την αλληλεγγύη τους στους συμπολίτες τους έπειτα από μεγάλες καταστροφές. Ακόμη και εν μέσω της βαθιάς κρίσης το μέτωπο δεν αδυνάτισε, ισχυρό και ενδεικτικό, εκτός όλων των άλλων, της κοινωνικής συνοχής της χώρας. Πολλές φορές μάλιστα από το υστέρημα των αλληλέγγυων. Προσφάτως το είδαμε στην περίπτωση των πυροπλήκτων στην Εύβοια, αλλά και των σεισμοπλήκτων στο Αρκαλοχώρι της Κρήτης.

Εδώ, βέβαια, σημειώθηκε και κάτι ανορθόδοξο. Μαζί με τα υλικά που απεστάλησαν, οι Αρκαλοχωρίτες διαπίστωσαν πως τους είχαν σταλεί και άσχετα αντικείμενα, ξένα προς την ίδια την πράξη της αλληλεγγύης. Κι εδώ τίθενται δύο βασικά ζητήματα.

Το ένα έχει να κάνει με την ατομική ευθύνη του πολίτη που αποφασίζει να συμμετάσχει στο δίκτυο βοήθειας. Οι πάσχοντες συμπολίτες μας δεν είναι αποθήκη άχρηστων αντικειμένων. Ζουν μια δύσκολη στιγμή και ο σεβασμός και η προσοχή πρέπει να είναι οι προϋποθέσεις.

Το δεύτερο θέμα είναι η καλύτερη οργάνωση της υποδοχής της ανθρωπιστικής βοήθειας και σε αυτό μπορούν να συμβάλουν όλοι. Δήμοι, περιφέρειες, δομές, μέχρι το ίδιο το υπουργείο Εσωτερικών. Μια γέφυρα ανθρωπισμού πρέπει να έχει ουσιαστικά και στέρεα υλικά και βέβαια αποτέλεσμα.

Ας είναι ακόμη και τα παραπάνω περιστατικά μια αφορμή για την περαιτέρω «θεσμοποίηση» των πρωτοβουλιών, αλλά και μια επανεκκίνηση για το πώς εννοούμε την αλληλεγγύη.