Τι θέλει να κάνει ο Γιώργος;

Τι θέλει να κάνει ο Γιώργος;

Πριν από περίπου 22 χρόνια, στους αθηναϊκούς κινηματογράφους έκανε την εμφάνισή της μια περίεργη ταινία υπό τον τίτλο «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς». Πρωταγωνιστής φυσικά ο σπουδαίος αμερικανός ηθοποιός Τζον Μάλκοβιτς με συμπρωταγωνιστή τον Τζον Κιούζακ, και η υπόθεση ήταν πάνω-κάτω η εξής: «Ενας μαριονετίστας ανακάλυπτε ένα τούνελ που οδηγούσε στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς, τον οποίο σύντομα κατάφερε να ελέγχει απόλυτα, προκειμένου να αισθάνεται κοντά στη γυναίκα που αγαπούσε και η οποία δεν ήταν άλλη, από την ερωμένη του ηθοποιού».

Εργο πολύ «προχώ» για την εποχή του, το οποίο θυμήθηκα το Σάββατο το βράδυ, πληροφορούμενος τα καθέκαστα περί την «πρωτοβουλία» του Γιώργου (Παπανδρέου), αναφορικά με τη διαδικασία διαδοχής της Φώφης Γεννηματά στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ.

Προσπαθώ έκτοτε, από την πλευρά μου, να υποδυθώ τον «μαριονετίστα», και να ανακαλύψω το τούνελ που οδηγεί στο μυαλό του Γιώργου.

Ο φίλος μου ο Χρήστος, στον οποίο εξομολογήθηκα τη σχετική μου πρόθεση, με απέτρεψε διαρρήδην: «Μην το κάνεις. Στο μυαλό του Γιώργου δεν κατάφεραν να μπουν, ούτε ο Θεός ούτε ο Φρόιντ».

Εχουν περάσει δύο ημέρες, έκτοτε, και τείνω να τον δικαιώσω, τον Χρήστο. Μίλησα με πολλούς και διαφόρους χθες και προχθές. Εφαγα σχεδόν όλο μου το Σαββατοκύριακο στα τηλέφωνα. Δεν κατέληξα πουθενά, σχετικά με το «τι θέλει να κάνει ο Γιώργος». Πολύ απλά γιατί οι κύριες πηγές, εκείνοι δηλαδή που συνομίλησαν μαζί του, από κοντά ή από το τηλέφωνο, δεν κατάλαβαν και αυτοί τι θέλει. Δεν κατάλαβαν λέξη, ούτε από τα συμφραζόμενα των όσων τους έλεγε. Λέξη όμως.

Το μεγάλο λάθος

Ενας εξ αυτών, των συνομιλητών του, μου ανέφερε χαρακτηριστικά: «Μιλήσαμε για όλα, βασικά εγώ μιλούσα. Με ρώτησε “πώς τα βλέπω τα πράγματα”, του εξήγησα την άποψή μου για την παράταξη, κουνούσε συνεχώς το κεφάλι, συγκαταβατικά, αλλά τι θα κάνει, δεν μου είπε. Αν κρίνω από τις ερωτήσεις που μου έκανε, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι με βολιδοσκοπούσε, αν επιμένω στην υποψηφιότητά μου. Αλλά δεν μου άφησε κανένα περιθώριο να του υποβάλω το ίδιο ερώτημα – αν δηλαδή θέλει να είναι υποψήφιος ο ίδιος».

Ο «κλασικός», συμπαθής, ευγενής Γιώργος. Που όπως έλεγα και το Σάββατο σε αυτήν εδώ τη θέση, κάποιοι τον έχουν πείσει ότι είναι «Η λύση» για την Κεντροαριστερά, και κανείς δεν του λέει την αλήθεια, ότι λύση μπορεί να είναι οποιοσδήποτε άλλος, ακόμη και ένα απλό στέλεχος του ΚΙΝΑΛ, αλλά όχι αυτός. Που βαρύνεται με τη διάσπαση του χώρου το 2015, διέσπασε θυμίζω το κόμμα που ίδρυσε ο πατέρας του, για ένα «γινάτι». Και γιατί – πάλι οι ίδιοι, οι γύρω γύρω – δεν τον έπεισαν για το σωστό και το δίκαιο: ότι είναι πράξη δημοκρατικής συνείδησης να μείνει στον χώρο, και να παλέψει για να καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να επιβιώσει. Αντίθετα τον έκαναν να πιστεύει ότι διασπώντας το ΠΑΣΟΚ, και δημιουργώντας ένα υποκόμμα στον χώρο της Κεντροαριστεράς, θα έπαιρνε την εκδίκησή του από τον Ε. Βενιζέλο, τον τότε επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ. Και δεν είναι που δεν κατάφερε εκείνος να μπει στη Βουλή, είναι ότι καταδίκασε και τον εαυτό του και το κόμμα του οποίου ηγήθηκε, και μέσω αυτού έγινε πρωθυπουργός.

Η απορία

Εγώ πάντως απορώ και με τους συνομιλητές – αυτούς που κλήθηκαν να συνομιλήσουν μαζί του, χωρίς να υπάρχει ατζέντα, και χωρίς ορατό αντικείμενο των συναντήσεων. Σε παίρνει τηλέφωνο και σου λέει θέλω να συναντηθούμε. Ωραία. Δεν ρωτάς, τι είναι αυτό που θέλετε να συζητήσουμε; Σου λέει, τα εσωτερικά μας. Ποια εσωτερικά; Εγώ είμαι υποψήφιος για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ. Εσύ πρόεδρε, υπό ποια ιδιότητα με καλείς να συζητήσουμε; Τι έχουμε να πούμε;

Και για να καταλάβω και κάτι ακόμη: αν αύριο ο Ε. Βενιζέλος και πολύ περισσότερο ο Κ. Σημίτης, ζητήσουν και αυτοί να συναντηθούν και να συζητήσουν με τους υποψηφίους ποια πρέπει να είναι η στάση των υποψηφίων; Ειδικά αν τους καλέσει ο Βενιζέλος; Ο οποίος επίσης έχει έναν λόγο παραπάνω να το κάνει – είναι νωπή ακόμη η τύχη που του επιφύλαξε η πρόεδρος Φώφη, στις εκλογές του 2019. Δεν χωρούσε στο ψηφοδέλτιο αλλά όταν ξεκίνησε η Βουλή το κενό που άφησε φάνηκε αμέσως πόσο δυσαπλήρωτο ήταν.

Τέσσερα σενάρια

Τέλος πάντων, επανέρχομαι στην αρχική προσπάθεια να εισέλθω «στο μυαλό του Γιώργου Παπανδρέου», μήπως και καταλάβω τι θέλει να κάνει, με αυτό που κάνει ήδη από το Σάββατο.

n Μια πρώτη σκέψη, είναι να πείσει τους τέσσερις από τους έξι υποψηφίους για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ να αποποιηθούν τις υποψηφιότητές τους, έτσι ώστε να είναι αυτός υποψήφιος από τη μια πλευρά, και από την άλλη, ένας εκ των Λοβέρδου – Ανδρουλάκη ή και οι δύο μαζί. Να δημιουργήσει δηλαδή μετωπική σύγκρουση μεταξύ του ίδιου και ενός των προαναφερομένων ή και των δύο από κοινού. Δεν το λέει εξ αρχής ότι θέλει να είναι υποψήφιος, διότι αναζητά τη συναινετική αποχώρηση των άλλων, στη λογική «εμείς και ο άλλος ή οι άλλοι».

n Μια δεύτερη σκέψη, είναι ότι επιδιώκει να κατοχυρώσει τη δική του θέση μέσα στο κόμμα, όποιος και να εκλεγεί πρόεδρος της παράταξης. Να διασφαλίσει δηλαδή ότι θα είναι στο ψηφοδέλτιο της Αχαΐας και στις προσεχείς εκλογές, και δεν θα του επιφυλαχθεί η τύχη του Βενιζέλου, να το μάθει μερικές ημέρες πριν από τις εκλογές ότι δεν θα περιληφθεί στο ψηφοδέλτιο.

n Μια τρίτη σκέψη, είναι το εντελώς… μετά: ο καινούργιος αρχηγός, όποιος και να είναι αυτός, να τον επιβάλει ας πούμε, μεταβατικό πρωθυπουργό, στο κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει με την απλή αναλογική.

n Τέταρτη σκέψη εξωπραγματικών διαστάσεων, είναι να αναλάβει μεταβατικός πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ ως τις εθνικές εκλογές, και να είναι αυτός που θα καθοδηγήσει τις μετεκλογικές εξελίξεις – με πιο πιθανή εξέλιξη την αναγγελία μετεκλογικής συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτές τις σκέψεις έκανα, δεν διεκδικώ την αυθεντική ερμηνεία τού τι κρύβει η πρωτοβουλία του – στο μυαλό του δεν τα κατάφερα να μπω. Αλλωστε όπως μου είπε και ο φίλος μου ο Χρήστος, και το αναφέρω στην αρχή, «στο μυαλό του Γιώργου, δεν μπαίνει ούτε ο Θεός ούτε ο Φρόιντ». Θα προσθέσω, ότι και όποιος το αποπειράθηκε, όπως εγώ, πήρε δρόμο κι ακόμη τρέχει…

Εργο ΠΑΣΟΚ

Κι όλα αυτά πότε; Σήμερα, που συμπληρώνονται 40 χρόνια από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981, και δεν πρόκειται να κάνω κανένα μνημόσυνο – αντίθετα. Θα αναφέρω απλώς ότι είναι μια καλή ευκαιρία για όλους όσοι τα έζησαν εκείνη την εποχή τα γεγονότα, να γυρίσουν τη μνήμη τους πίσω, να ξαναζήσουν, έστω και για λίγα λεπτά «εκεί» και «τότε». Να θυμηθούν τις στιγμές του θριάμβου της «άλλης» μισής Ελλάδας, της ηττημένης Ελλάδας της μετεμφυλιακής περιόδου, της Ελλάδας που ζούσε στο περιθώριο και αγωνιζόταν να βρει έκφραση, πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική. Και να αναλογιστούν, ποια ήταν η Ελλάδα που παρέλαβε ο Ανδρέας Παπανδρέου, και ποια είναι η Ελλάδα που ζούμε σήμερα. Και χωρίς συναισθηματισμούς, με κρύα καρδιά που λέμε, να αποδώσουμε σε αυτό το καθημαγμένο κόμμα, τα εύσημα του εκσυγχρονισμού της χώρας, και της μετατροπής της, από μια χώρα της «καθ’ ημάς Ανατολής», σε καθαρά ευρωπαϊκή. Ναι, ξέρω, υπάρχει και ο αντίλογος – τα λάθη, οι παραλείψεις, οι αβελτηρίες, ακόμη και οι «σκανδαλιστικές» περιπτώσεις. Αλλά είναι ελάχιστα όλα αυτά, μπροστά στο έργο που επιτελέστηκε, και μας κατέστησε υπολογίσιμη δύναμη στην Ευρώπη και τον κόσμο…