Ελληνοτουρκικά. Τι μας λέει η Ιστορία

Τό Σύμφωνο φιλίας, πού ὑπέγραψε ὁ  Ἐλευθέριος  Βενιζέλος μέ τόν Κεμάλ Ατατούρκ τό 1930 ἦταν ἐξαιρετικά γενναιόδωρο. Δέχθηκε τότε ὄχι μόνον νά συμψηφιστοῦν οἱ περιουσίες τῶν 1.500.000 χριστιανῶν πού διώχθηκαν ἀπό τήν Τουρκία τό 1922 πρός αὐτές τῶν 500.000 μουσουλμάνων πού ἔφυγαν ἀπό τήν Ἑλλάδα, ἀλλά καί νά πληρώσουμε ἐπί πλέον ἐμεῖς 440.000 λίρες Ἀγγλίας γιά ἀποζημιώσεις.

Συνεχίζοντας αὐτήν τήν πολιτική οἱ διάδοχες Ἑλληνικές Κυβερνήσεις ὑποστήριξαν τήν Τουρκία ὅταν ὑπέβαλε ὐποψηφιότητα γιά μέλος τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν καί ἐπίσης ὅταν ἐπεδίωξε καί ἐπέτυχε νά ἀνακτήσει τό δικαίωμα νά οχυρώσει καί νά ἐγκαταστήσει φρουρές στήν περιοχή τῶν Στενῶν.

Στίς ἀποδείξεις αὐτές τῆς καλῆς μας θελήσεως οἱ Τοῦρκοι ἀποκρίθηκαν μέ ἕναν ὕπουλο κατατρεγμό πού μείωσε δραστικά τίς 300.000 Ἕλληνες τῆς Πόλης. Τό 1935 αὐτοί ἀριθμοῦσαν μόνον 125.000.

Τό 1940, ὅταν μᾶς ἐπετέθη ἡ Ἰταλία, ἡ Τουρκία παρέβη τίς συμβατικές της ὐποχρεώσεις καί κήρυξε οὐδετερότητα. Στήν διάρκεια του πολέμου, ἐπαμφοτέριζε, παζαρεύοντας μέ τίς δύο πλευρές. Συγχρόνως τσάκιζε οἰκονομικά τούς χριστιανούς Κωνσταντινοπολίτες μέ τόν ὐπέρογκο φόρο κεφαλαίου, τό «βαρλίκ», καί τούς ἐξόντωνε στέλνοντάς τους στα τάγματα ἐργασίας, τά ὀλέθρια «ἀμελέ ταμπουρού».

Μεταπολεμικά ἄφησε γιά λίγο ἥσυχους τούς  Ἕλληνες της Πόλης, ἐκτεθειμένη καθώς ἦταν στήν διεθνῆ ἀνυποληψία γιά τόν καιροσκοπισμό της. Τό Κυπριακό ὅμως τῆς ἔδωσε, τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1955, πρόφαση νά ὀργανώσει βιαιοπραγίες, λεηλασίες, σφαγές, πού προκάλεσαν νέο κύμα φυγῆς.

Κορωνίδα ἦταν ἠ εἰσβολή της στήν Κύπρο τό 1974 ὅπου ἀκόμη ἀσκεῖ κατοχή. Ἀκολούθησαν ἀπειλές, παραβιάσεις ἐναερίου χώρου, διεκδικήσεις – γιά βραχονησίδες στό Αἰγαῖον, γιά «γαλάζιες πατρίδες», γιά ΑΟΖ…

Κοντολογίς, ἡ ἐπιθετικότητα τῆς Τουρκίας ἔναντι τῆς Ἑλλάδος εἶναι συνεχής τά τελευταία ἐκατό χρόνια καί κλιμακούμενη. Δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τήν δική μας στάση. Ἱκανοποιεῖ τά δικά της σχέδιά σταθερά. Σταθερή, λίγο ὡς πολύ, υπῆρξε καί ἡ τήρηση «ἴσων αποστάσεων» τῶν Ἄγγλων καί ἀργότερα τῶν Ἀμερικανῶν ἀπέναντί μας: «Ψυχραιμία καί αὐτοσυγκράτηση!» μᾶς προέτρεπαν ἀκόμη καί τόν Σεπτεμβριο τοῦ 1955.

Ὅλα αὐτά εἶναι πασίγνωστα καί τά συμπεράσματά τους ξεκάθαρα: α) Ὅποτε δείξαμε «καλή θέληση» δέν κερδίσαμε παρά μόνον λίγο, πολύ λίγο χρόνο, ἐνῶ τό ἔδαφος πού χάσαμε δέν ἦταν ἀνακτήσιμο. β) Οἱ μεγάλοι μας Σύμμαχοι εἶναι «σύμμαχοι» μόνον ὡς το σημεῖο ὅπου θεωροῦν ὅτι θίγεται τό συμφέρον τους. Ἀπό ἐκεῖ καί ὕστερα, προκειμένου νά τό διαφυλάξουν προθύμως θα δώσουν κάτι… ἀπό τά δικά μας.

Μέ τή φόρα πού ἔχει ἀφεθεῖ νά πάρει ἠ Τουρκία, τό νά συνάπτουμε Συμμαχίες ὅπου μποροῦμε, νά ἐξοπλιζόμαστε καί νά δείχνουμε σέ ἐχθρούς ἀλλά καί φίλους ὄτι δέν θα δώσουμε τίποτα χωρίς σοβαρό ἄντάλλαγμα ἐνῶ τήν ἐδαφική μας ἀκεραιότητα θα τήν ὐπερασπιστοῦμε μέ τά ὅπλα, εἶναι ζήτημα ἐπιβιώσεως του κράτους πού κληρονομήσαμε καί πού ὠφείλουμε νά παραδώσουμε «οὔκ ἐλάσσω».

Ὅλη ἡ «τρυφερή» φιλολογία περί τοῦ ἀντιθέτου, εἶναι ἀνόητη καί πολύ, μά πάρα πολύ ὕποπτη.

Η Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας. Πρόσφατα εκδόθηκε το «Αλφαβητάρι νεοελληνικής ιστορίας, 1821-1862» (Καπόν)