Σχέση

Δεν ξέρω τελικά ποιοι είναι πιο αστείοι.

Εκείνοι που περίμεναν από τον Καραμανλή να πάρει τα βουνά στη Φιλοθέη για να κάνει αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη;

Ή όσοι απογοητεύτηκαν και προσπαθούσαν (όπως η χθεσινή «Αυγή»…) να ανακαλύψουν «αιχμές κατά Μητσοτάκη και υπερπατριωτών» στην ομιλία του;

Η πραγματικότητα αποδείχτηκε πολύ πιο πεζή και αναμενόμενη.

Κανείς δεν οργανώνει εκδήλωση για τον ιδρυτή της παράταξης προκειμένου να την πέσει στον σημερινό αρχηγό της παράταξης, τον οποίο μάλιστα έχει προσκαλέσει να χαιρετίσει!

Από εκεί και πέρα, ο Καραμανλής μίλησε για την Τουρκία, για την Ευρώπη και για τη λειτουργία της δημοκρατίας με τρόπο που ο καθένας θα μπορούσε να συμφωνήσει μαζί του.

Τι έμεινε, λοιπόν; Τα απομεινάρια μια σχέσης ή καλύτερα μιας ολέθριας σχέσης.

Διότι υπήρξε εποχή που διάφοροι (από τον πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Καμμένο έως τον Αντώναρο) προσπάθησαν να καλλιεργήσουν μια γέφυρα ή μια υπόνοια διασύνδεσης μεταξύ καραμανλικών και ΣΥΡΙΖΑ ως αντίβαρο στη ΝΔ του Μητσοτάκη.

Ο Β. Βενιζέλος μιλούσε τότε ακόμη και για «κρυφό τρίτο εταίρο» στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Η υπόνοια έκανε ζημιά στους καραμανλικούς. Παρόλο που ο ίδιος ο Καραμανλής ουδέποτε συνέπραξε (τουλάχιστον δημοσίως) στο εγχείρημα. Παρά τη θετική εκτίμηση που είχε αρχικά για τον Τσίπρα και παρά το κλίμα εθνικής συνεννόησης με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που καλλιεργούσαν κάποιοι ανόητοι οπαδοί του.

Θα μου πείτε όμως πως όλα αυτά είναι παλιά ιστορία. Η Ελλάδα έχει πάει αλλού και ασχολείται με άλλα. Σωστά. Αλλά όποιος καεί στον χυλό φυσάει και το γιαούρτι.

Ο Καραμανλής στήριξε με δημόσια ομιλία την αντίθεση της ΝΔ στις Πρέσπες και τώρα χαρακτήρισε εθνική επιτυχία την ελληνογαλλική συμφωνία.

Ποτέ δεν πήρε αποστάσεις από την παράταξή του, την ηγεσία της ή τους «υπερπατριώτες» – που λέει κι η «Αυγή».

Κι έτσι ο μόνος που βγήκε τελικά χαμένος από την ίντριγκα είναι ο Παυλόπουλος αφού του στοίχισε μια δεύτερη θητεία.

Κάποιοι θεώρησαν την προχθεσινή ομιλία του Καραμανλή «προεδρική». Ενδεχομένως – άλλωστε δεν τον έχουν πάρει και τα χρόνια.

Αλλά η δημοκρατία έχει μερικούς απλούς κανόνες. Ασφαλώς ο καθένας μπορεί να διεκδικεί οτιδήποτε και να φιλοδοξεί ό,τι του αρέσει – εδώ κάποιοι ήθελαν να πείσουν τον Παπανδρέου να κατέβει στο ΚΙΝΑΛ.

Απλώς για να επιτύχεις αυτό που διεκδικείς ή να κατακτήσεις εκείνο που φιλοδοξείς πρέπει πρώτα να δηλώσεις υποψηφιότητα και μετά να σε ψηφίσουν.

Αλλη διαδικασία δεν ξέρω να προβλέπεται.