Ξανάρχονται οι βάσεις

Η αμυντική συμφωνία με τους Αμερικανούς είναι πενταετούς ισχύος, με πρόβλεψη για επιπλέον δύο χρόνια, στην περίπτωση που ένα από τα συμβαλλόμενα μέλη την καταγγείλει. Αν κανείς δεν την καταγγείλει, ανανεώνεται αυτομάτως με τη λήξη της ισχύος της. Γι’ αυτό και οι Αμερικανοί θεωρούν ότι η συμφωνία είναι αορίστου διαρκείας. Το είπε και ο υπουργός Εξωτερικών Μπλίνκεν στις δηλώσεις του πριν από την υπογραφή. «Αυτή η ανανέωση», είπε στο σημείο 50.04 του βίντεο που έδωσε στη δημοσιότητα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, «επιτρέπει στη συμφωνία να παραμείνει σε ισχύ επ’ αόριστον» («this update will allow the agreement to remain in force indefinitely», στο πρωτότυπο). Η επ’ αόριστον ισχύς, δηλαδή, είναι μία δυνατότητα, που επαφίεται στην καλή θέληση των δύο πλευρών. Ετσι ικανοποιούνται όλοι: εμείς τη λέμε πενταετή, οι Αμερικανοί μπορούν να λένε ότι είναι επ’ αόριστον. Και εμείς έχουμε δίκιο και εκείνοι.

Υποθέτω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα δυσκολευτεί και πάλι να καταλήξει σε μια θέση, διότι μόλις προσφάτως έλεγαν ότι μια επ’ αόριστον συμφωνία είναι κάτι ανήκουστο και ότι δεν έχει υπάρξει τίποτε παρόμοιο από τη Μεταπολίτευση και μετά. Η Μεταπολίτευση και ο κόσμος της, όμως, απέχουν έτη φωτός από τη σημερινή πραγματικότητα και τις ανάγκες της χώρας. Η στενότερη συνεργασία με τους Αμερικανούς – συνεργασία απαλλαγμένη από τα συμπλέγματα της Μεταπολίτευσης – είναι προς όφελος των συμφερόντων της χώρας.

Τι νόημα έχει, στο κάτω-κάτω, να κοκορευόμαστε για «στρατηγική» συνεργασία με τους Αμερικανούς, όταν αυτή εξαρτάται από μια συμφωνία που τίθεται υπό συζήτηση (ανεπισήμως έστω) κάθε χρόνο. Μία πενταετής συμφωνία, όμως, και μάλιστα με δυνατότητα για επ’ αόριστον διάρκεια, είναι επιτέλους μια σοβαρή βάση για συνεργασία, η οποία εκ των πραγμάτων σημαίνει σύμπλευση ελληνικών και αμερικανικών συμφερόντων. Οι βάσεις ξανάρχονται, θα μπορούσαμε να πούμε απλουστευτικά, με την έννοια ότι η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ελλάδα ενισχύεται. Αδημονώ για τις αντιδράσεις. Από αυτές θα φανεί αν και κατά πόσον έχουμε ωριμάσει…

ΠΡΩΤΑ Η ΕΛΛΑΔΑ(ΡΑ)

Μου κάνει εντύπωση ότι, στα πρώτα δημοσιεύματα στην Ελλάδα, αμέσως μετά την υπογραφή της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας, παρατίθενται πρώτα οι δηλώσεις του Νίκου Δένδια και μετά του Αντονι Μπλίνκεν. Στην πραγματικότητα, η σειρά ήταν αντίστροφη: πρώτα μίλησε ο Αμερικανός – ήταν ο οικοδεσπότης της τελετής – και ακολούθησε ο έλληνας ομόλογός του. Πρόκειται μάλλον για αυτοματισμό της ελληνικοκεντρικής νοοτροπίας, κατανοητό ως αναπόφευκτο μέρος της πραγματικότητας του υπαρκτού Ελληνισμού. Εντούτοις, δεν παύει να μου κάνει εντύπωση, γιατί και ειδησεογραφικά αν το δούμε, είναι αντικειμενικά σημαντικότερο το τι θα πει ο Αμερικανός στον Ελληνα, ενώ το αντίστροφο είναι κατά κανόνα αναμενόμενο…

ΕΠΑΙΝΟΣ

Αν κρίνω από το μίσος για τον Μητσοτάκη ορισμένων που δηλώνουν «καραμανλικοί», η εκδήλωση του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Καραμανλής για τα 47 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ, πρέπει να τους απογοήτευσε. Το λέω, επειδή στην ομιλία του ο Κώστας Καραμανλής (ο Ακάματος) είπε ότι η ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία «συνιστά εθνική επιτυχία». Μεγαλύτερος έπαινος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν θα μπορούσε να έχει υπάρξει, διότι η συμφωνία που υπέγραψε ο Νίκος Δένδιας ήταν προσωπικό επίτευγμα του Πρωθυπουργού. Φυσικά, την υπέγραψε ο υπουργός των Εξωτερικών.

Παραλίγο να το ξεχνούσα! Συνέβαλε στο επίτευγμα και ο υπουργός Εθνικής Αμυνας· διότι, ενώ μετά τη συμφωνία για την αγορά των Ραφάλ, η γραμμή από το Μαξίμου προς το υπουργείο ήταν να παγώσει τους Γάλλους για τις φρεγάτες, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος κράτησε το κανάλι επικοινωνίας ανοικτό. Ετσι, όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία, η συνεννόηση ήταν ευκολότερη. Τώρα, γιατί είχε διατηρήσει την επικοινωνία με τους Γάλλους, δεν ξέρω. Για να έχει κάτι να κάνει; Επειδή τους είχε συμπαθήσει; Για πρακτική στα γαλλικά του σχολείου; Πάντως, βοήθησε.