BadBadNotGood «Talk Memory»

Η ομάδα των μουσικών από το Οντάριο του Καναδά ιδρύθηκε το 2010 από τον μπασίστα Chester Hansen, τον «πλήκτρα» Matthew Tavares και τον ντράμερ Alexander Sowinski. Μεταξύ άλλων έργων, η ομάδα έχει κυκλοφορήσει πέντε σόλο στούντιο άλμπουμ, με το τελευταίο άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες να αποτελείται από ένα ενδιαφέρον σύνολο χιπ χοπ, τζαζ και εναλλακτικής μουσικής. Ειρήσθω εν παρόδω, το συγκρότημα έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με καλλιτέχνες όπως οι Tyler, Creator, Daniel Caesar, Mick Jenkins, Kendrick Lamar και Ghostface Killah. Εχουν προταθεί για τέσσερα βραβεία Grammy και έχουν κερδίσει δύο. Το πέμπτο άλμπουμ τους και πρώτο χωρίς τη συμμετοχή του Matthew Tavares αποτελείται κατά κύριο λόγο από αυτοσχεδιασμούς που παρήχθησαν στο στούντιο, ενώ παράλληλα μας επιστρέφει στις ορχηστρικές ρίζες του συγκροτήματος. Επίσης, αυτή η νέα τους εργασία δεν ενσωματώνει το hip-hop και το R&Β και μας οδηγεί στο παρελθόν της ομάδας, τότε που έκαναν τα πρώτα τους βήματα. Το άλμπουμ ανοίγει με το «Signal from the Noise», μια επική, διάρκειας εννέα λεπτών, σύνθεση. Υστερα από μια εκτεταμένη, ελαφρώς δυσοίωνη εισαγωγή, η τριάδα συνεχίζει με μια συναρπαστική, fuzz κιθάρα που θυμίζει vintage fusion της δεκαετίας του ’70. Στο «Unfolding (Momentum 73)» που ακολουθεί τα σαξόφωνα έχουν τον κύριο λόγο και ανεβάζουν αρκετά τον ρυθμό. Για να φθάσουμε ακούγοντας τον δίσκο σε μια σειρά συνθέσεων που έχουν άρωμα Βραζιλίας. Στο «Timid, Intimidating» έχουμε όμως επιστροφή στη fusion αίσθηση του πρώτου τραγουδιού, με εσωστρεφείς μελωδίες καθώς και όμορφο σόλο. Το τελευταίο τραγούδι, «Talk Meaning», χαρακτηρίζεται από τον άλτο σαξοφωνίστα Terrace Martin, την αρπίστρια Brandee Younger καθώς και τις κιθαριστικές χορδές του Arthur Verocai. Αν και συνολικά το άλμπουμ ακούγεται ρυθμικά περίπλοκο, εντούτοις οι ιδιαιτέρως αρμονικές συνθέσεις του το βοηθούν να κυλήσει ομαλά. Ακρως ενδιαφέρον άλμπουμ, από ομάδα μουσικών που μπορεί να μην είναι ιδιαιτέρως γνωστή στο ευρύ κοινό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να τους δώσουμε την ανάλογη σημασία και προσοχή.

Violent Femmes
«Why Do Birds Sing? (30th Anniversary Deluxe Edition)»

Το αμερικανικό συγκρότημα κατόρθωσε από το 1983 που πρωτοεμφανίστηκε να δημιουργήσει ρεύμα. Μπόρεσε να συλλάβει την αγωνία των νεαρών αμερικανών εφήβων μιας δύσκολης περιόδου με την άγρια και νευρική μουσική του, μπορεί να μην μπόρεσε να βρει την εμπορική επιτυχία που ίσως του άξιζε, βρήκε όμως καταφύγιο στο σάουντρακ της ζωής των απανταχού προβληματισμένων εφήβων. Το συγκρότημα σχηματίστηκε στο Μιλγουόκι του Γουισκόνσιν στις αρχές της δεκαετίας του ’80 από τον τραγουδιστή/κιθαρίστα Gordon Gano, τον μπασίστα Brian Ritchie και τον περκασιονίστα (κρουστά) Victor DeLorenzo. Ο Ritchie βάφτισε το συγκρότημα, οικειοποιούμενος τη λέξη «femme» στην αργκό της περιοχής του Μιλγουόκι για τις εκδιδόμενες γυναίκες του δρόμου. Το 1991, το πέμπτο τους άλμπουμ, το οποίο συμπληρώνει εφέτος 30 χρόνια ζωής (και επανακυκλοφορεί σε deluxe έκδοση), είναι κάτι σαν επιστροφή στην αρχική τους φόρμα, ένα μείγμα λαϊκής ποπ και πανκ άγχους. Προσέξτε τη διασκευή της επιτυχίας των Culture Club «Do You Really Want to Hurt Me» και τόσα άλλα κομμάτια που έχουν έναν ιδιαίτερο πρωτογονισμό. Οταν κυκλοφόρησε το εν λόγω άλμπουμ, το γκρουπ είχε ήδη μία δεκαετία στην εναλλακτική μουσική απολαμβάνοντας την καλτ επιτυχία, αλλά εξακολουθούσαν να ζουν, κυρίως, στη σκιά του ντεμπούτου τους. Το άλμπουμ περιλαμβάνει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψε ποτέ το συγκρότημα. [Αυτή η 30ή επετειακή έκδοση περιλαμβάνει αρκετά ακυκλοφόρητα στούντιο κομμάτια της ίδιας εποχής, καθώς και μια πλήρη συναυλία του 1991.]