Ο συνδικαλισμός της εξαίρεσης

Γιατί δεν θέλουν αξιολόγηση οι εκπαιδευτικοί; Διότι, λένε, υπάρχουν άλλες προτεραιότητες. Υπάρχει προτεραιότητα για ασφάλεια, πρέπει να ληφθούν μέτρα που να περιορίζουν τη διάδοση του κορωνοϊού στα σχολεία. Υπάρχει προτεραιότητα πρόσληψης προσωπικού, πρέπει να καλυφθούν ειδικότητες και κενές θέσεις. Πρέπει να γίνουν περισσότερο ολιγομελή τα τμήματα… Οποιος δεν θέλει να ζυμώσει…

Οι διεκδικήσεις είναι γνωστές, επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο – και προσαρμόζονται ανάλογα. Οι συνδικαλιστές μπορούν να επινοήσουν τα πάντα για να αποφύγουν το αυτονόητο: ότι, κάπως, κάποιοι πρέπει να τους κρίνουν – το σχολείο τους και τους ίδιους για το περιεχόμενο της διδασκαλίας τους.

Φυσικά, μια κάποια κρίση στο τέλος δεν θα την αποφύγουν. Προσπαθούν να είναι ανώδυνη – προσπαθούν, δηλαδή, να αποφύγουν ακόμα και την «ποινή» της υποχρεωτικής επιμόρφωσης για όσους δεν κριθούν επαρκείς. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό, επειδή στρέφεται κατά της κοινωνίας: κανείς δεν θα ήθελε ανεπαρκείς εκπαιδευτικούς για τα παιδιά του. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, είναι αναξιοπρεπές για τα μέλη ενός επαγγελματικού σωματείου να διεκδικούν να εργάζονται ουσιαστικά χωρίς έλεγχο μόνο επειδή είναι πτυχιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι.

ΥΓ. Θα είχε ενδιαφέρον μια απογραφή, ποιοι από όσους αντιδρούν στην αξιολόγηση κάνουν ιδιαίτερα και αμείβονται με «μαύρα».