Μπαλωματής αμπάλωτος και άλλες ιστορίες

Πώς θα μας φαινόταν αν ένας βιγκανιστής έκανε πύρινο κήρυγμα περί βιγκανισμού εν μέσω χασαποταβέρνας, με κοψίδια προβατίνας και γουρνοπούλας, γαρδούμπες και φρυγαδέλια να περνάνε σαν ιπτάμενοι δίσκοι γύρω του; Και αυτή η χασαποταβέρνα να ήταν δική του, από αυτή να εξοικονομούσε τα προς το ζην για την οικογένειά του; Σουρεαλιστικό θα έλεγα. Εδώ θα μου πείτε υπάρχουν εν ενεργεία βουλευτές, με μπόλικες μάλιστα τετραετίες στην πλάτη τους, που βροντάνε και αστράφτουν εντός του Κοινοβουλίου (όχι στον Ολυμπο και τη Γκιώνα) ότι δεν πιστεύουν στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αλλά πότε ξεμείναμε σε αυτήν τη χώρα από σουρεαλισμό; («Μπαλωματής αμπάλωτος» το έλεγε η γιαγιά μου).

Τις τελευταίες ημέρες είχαμε κάποιες ακόμη επιβεβαιώσεις περί αυτού. Ας πούμε, το στιγμιότυπο με τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλη Γιαννάκο να καίει καταμεσής του δρόμου τα χαρτιά της αναστολής των εργαζόμενων που αρνούνται να εμβολιαστούν. (Η μάσκα που φορούσε δεν άφηνε να φανούν τα χαρακτηριστικά του αλλά από το λεγόμενο body language αναδυόταν αυτή η ήρεμη βαρβατίλα του συνδικαλισμού). Τι έχουμε εδώ; Εργαζόμενους σε νοσοκομεία που αρνούνται τα επιτεύγματα της ιατρικής και της φαρμακολογίας. Μιλάνε εν εξάλλω στις κάμαρες – απολαμβάνοντας κι αυτοί τα όποια δευτερόλεπτα δημοσιότητας τους αναλογούν – για φοβερές παρενέργειες του εμβολίου, κόντρα στα δεδομένα της επιστημονικής κοινότητας. Ανθρωποι που υποτίθεται ότι για χρόνια έρχονταν σε άμεση επαφή με την αρρώστια και τον πόνο αλλά συγχρόνως και με το θαύμα της ιατρικής, αμολάνε λόγια του τσίπουρου και του καφέ που θα ήταν, απλώς, γραφικά αν δεν ήταν, στις παρούσες συνθήκες, τόσο επικίνδυνα. Που σημαίνει ότι δεν συνειδητοποίησαν ποτέ την ουσία και το μεγαλείο της δουλειάς τους. Και να τα αφήσουν αυτά ότι, δήθεν, το πρόβλημά τους είναι η υποχρεωτικότητα. Γιατί και το να σταματάς στο κόκκινο φανάρι υποχρεωτικό είναι. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα τους πιάσει κόκκινο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ας συνεχίσουν ανέμελοι την πορεία τους και όποιον πάρει ο χάρος.

Εν τω μεταξύ, όσο οι αντιεμβολιαστές υγειονομικοί σκίζουν τα ιμάτιά τους και τη λογική, όλη η ανθρωπότητα αναθαρρεί στη διαφαινόμενη πιθανότητα ενός φαρμάκου για τον καρκίνο.

Το ταμπού
της αξιολόγησης

Από την άλλη, μεσουρανούν ειδησεογραφικά οι αντιδράσεις των εκπαιδευτικών για την αξιολόγηση. Χρόνια τώρα σέρνεται αυτό το ταμπού από επαγγελματίες που, θεωρητικά, μεταλαμπαδεύουν τη γνώση. «Εμας μας έχει αξιολογήσει η κοινωνία» ισχυρίζονται. Μωρέ ποια είναι αυτή η αχαρτογράφητη, γενική και αόριστη «κοινωνία» που επικαλούνται επιστήμονες άνθρωποι; Η «κοινωνία η άτιμη» ή «η κοινωνία, κοινωνία να ‘χα σίδερο γροθιά, να σου κοπανήσω μία γιατί είσαι όλο ψευτιά»; Ας κάνουν μία έρευνα, ένα γκάλοπ, ένα κάτι τι για να δουν πώς καταγράφεται η γνώμη αυτής της νεφελώδους κοινωνίας.

Διότι εγώ ξέρω τι λέει η PISA (Programme for International Student Assessment) που έχει κατατάξει τους έλληνες μαθητές ως προς τις γνώσεις που έχουν από το σχολείο, αρκετά πιο κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Και να δεχθώ ότι φταίνε και οι δομές και τα κτίρια και ο κακός μας ο καιρός και ένα αίσθημα σε στυλ τουρκομπαρόκ. Οι εκπαιδευτικοί τίποτα; Καμία ευθύνη;

Τι να κάνουμε τώρα; Μέχρις ότου ο κόσμος, ο ουρανός και δεν ξέρω εγώ τι άλλο γίνει κόκκινος (που, μεταξύ μας, ύστερα από 100 τόσα χρόνια «μεγάλης ουτοπίας» δεν το βλέπω και πολύ πιθανό) και αφού ζούμε σε αυτήν την άτιμη καπιταλιστική κοινωνία, οι εργαζόμενοι αξιολογούνται. Και μάλιστα, στον ιδιωτικό τομέα, αν η αξιολόγηση είναι χαμηλή, απολύονται. Ενω οι εκπαιδευτικοί (που, σημειωτέον, αυτό που τους ζητείται είναι να αυτοξιολογηθούν) το πολύ πολύ να παρακολουθήσουν κανένα σεμινάριο.

Δεν ξέρω τι πρότυπο αποτελεί αυτό (το «εγώ είμαι εγώ κι άλλος δεν είναι») για τα παιδιά που έχουν στις τάξεις τους. Ή τι παράδειγμα τους δίνουν με το να αγνοούν τον νόμο που έκρινε την απεργία παράνομη. Ή, μάλλον, ξέρω…