Να είναι καλά ο κύριος Γιόχεμ Κάμφις…

Η παρατηρητικότητα του ολλανδού διαιτητή Γιόχεμ Κάμφις, που ήταν το περασμένο Σάββατο στο VAR κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού Γεωργία – Ελλάδα (0-2), έδωσε στην ομάδα του του Τζον Φαν’τ Σιπ μια νίκη πραγματικό φιλί της ζωής. Ο Κάμφις (που δεν αποκλείεται να μεγάλωσε λατρεύοντας τον Φαν’τ Σιπ) είδε ένα χέρι- πέναλτι στο 89ο λεπτό του παιχνιδιού κι ενώ η Εθνική μας έμοιαζε αδύνατο όχι να ανοίξει το σκορ, αλλά να κάνει μια τουλάχιστον ευκαιρία της προκοπής: ο Μπακασέτας έδειξε όλη την ψυχραιμία του, εκτέλεσε σωστά το πέναλτι και η Εθνική άνοιξε το σκορ και τελικά κέρδισε. Ο ολλανδός κόουτς είπε ότι η ομάδα του επιβραβεύτηκε για την επιμονή της: είναι μάλλον ένας εύσχημος τρόπος για να πει ένας προπονητής ότι η ομάδα του είχε τύχη βουνό. Ας ελπίσουμε να έχει την ίδια και την Τρίτη με τη Σουηδία στη Στοκχόλμη: θυμίζω πως χάρη στη βοήθειά της κερδίσαμε τους Σουηδούς και στην Αθήνα – στο ΟΑΚΑ αυτοί είχαν δυο δοκάρια.

Ανατροπές

Ημουν αισιόδοξος ότι η Εθνική μας θα τα καταφέρει στη Γεωργία γιατί τα προηγούμενα με τους Γεωργιάνους έχουν κάτι το σπάνιο: η Εθνική μας τους έχει κερδίσει τρεις φορές με ανατροπή – πράγμα που από μόνο του είναι εξίσου απίθανο με τη νίκη που πήρε κόντρα στη ροή του ματς το Σάββατο. Και οι τρεις μάλιστα προηγούμενες νίκες έχουν και ωραίες ιστορίες. Την πρώτη, με 2-1, την πήρε η Εθνική τον καιρό του Βασίλη Δανιήλ: ο κόουτς είχε βάλει στο τελευταίο τέταρτο τον Ανδρέα Νινιάδη και τον Νίκο Μαχλά κι αυτοί είχαν γυρίσει το ματς. Σε εκείνο το παιχνίδι η Εθνική μας είχε περάσει μια θύελλα στο πρώτο ημίχρονο: έχανε με 1-0 αλλά ήταν τόση η πίεση ώστε ο ελληνικός πάγκος νόμιζε ότι χάνει με 2-0. Οταν ο Μαχλάς πέτυχε το δεύτερο γκολ από τον πάγκο ακούστηκε η κραυγή «όλοι μπροστά παιδιά να πάρουμε το ματς». Στην επισήμανση κάποιων αναπληρωματικών ότι η ομάδα μας προηγείται με 2-1 κι ότι το σκορ δεν είναι 2-2, ακολούθησε η κραυγή «όλοι πίσω παιδιά, όλοι πίσω». Η σκηνή ανήκει στην ιστορία της Εθνικής μας, όπως άλλωστε και οι δυο νίκες που στη Γεωργία ακολούθησαν. Το 2005 με προπονητή τον Ρεχάγκελ η τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης βρέθηκε να χάνει με 1-0, αλλά κέρδισε με 3-1: ο Γερμανός δεν είχε κάνει ούτε μια αλλαγή στο ματς – πράγμα σπανιότατο. Η τρίτη νίκη σημαδεύτηκε το 2011 από ένα γκολ του Χαριστέα – το τελευταίο του με την Εθνική. Η νίκη είχε δώσει στην τότε ομάδα του Σάντος ένα εισιτήριο για τα τελικά του Euro του 2012.  Ας ελπίσουμε κι αυτή του Σαββάτου κάτι να δώσει.

Καθοριστικός

Η Γεωργία δεν είναι μεγαθήριο – η Εθνική μας δεν σκότωσε κάποιο θηρίο. Βλέποντάς την το Σάββατο μεγάλωνε η απορία για το πώς είναι δυνατόν να μην την κέρδισε η Εθνική μας στην Τούμπα τον περασμένο Μάρτιο. Βέβαια κάποιος θα πει ότι και το Σάββατο η ομάδα του Φαν’τ Σιπ δεν τη διέλυσε: η νίκη της ήταν αγχωτική και δύσκολη. Πλην όμως πιο λογική ως αποτέλεσμα από την ισοπαλία στην Τούμπα. Την οποία μάλιστα δεν την είχε πάρει η Εθνική μας και εύκολα. Ο Βλαχοδήμος, που το Σάββατο ήταν σχεδόν θεατής, στην Τούμπα ήταν καθοριστικός.

Αιτία

Η Σουηδία κέρδισε το Κόσοβο με 3-0. Με την Εθνική μας μπορεί ή να κυνηγήσει τη νίκη για να πάρει την πρωτιά από τους Ισπανούς στον όμιλο ή να φροντίσει να μη χάσει διατηρώντας τη διαφορά από τη δική μας ομάδα – το ότι παίζει για δυο αποτελέσματα ίσως σταθεί αιτία να μπερδευτεί. Πλην όμως για να κερδίσει η Εθνική μας χρειάζεται κάτι που στο ματς με τη Γεωργία δεν υπήρχε, δηλαδή βοήθεια από τον πάγκο. Το Σάββατο ο Φαν’τ Σιπ σε ένα ματς που η ομάδα του ήταν υποχρεωμένη να κερδίσει την άφησε χωρίς σέντερ φορ για όλο το δεύτερο ημίχρονο, συνέχισε να έχει στο γήπεδο για όλο το ματς πέντε αμυντικούς και δυο κόφτες χωρίς να πάρει κανένα ρίσκο, εξαφάνισε τον Δουβίκα που στο ματς με τη Σουηδία του είχε δώσει τη νίκη, άργησε πολύ να περάσει στον αγώνα τους Τζόλη και Μάνταλο μολονότι η ομάδα του δεν δημιουργούσε και στο τέλος απλά φώναζε σε όλους να προσέξουν μη γίνει καμιά στραβή δείχνοντάς τους τα πέντε λεπτά των καθυστερήσεων – πάλι καλά που δεν έπεσε στα γόνατα να προσευχηθεί…

Μίλο

Η τύχη ενός προπονητή αλλάζει από στιγμή σε στιγμή. Δείτε για παράδειγμα τι έγινε με τον καλό Βλάνταν Μιλόγεβιτς που ήρθε το καλοκαίρι για να φτιάξει τη σούπερ ΑΕΚ που θα μπει πρωταθλήτρια στην Αγια-Σοφιά κ.λπ. και ίσα ίσα πρόλαβε τον Οκτώβρη. Ο Σέρβος και η ΑΕΚ χώρισαν την Παρασκευή το βράδυ κι όλοι ψάχνουν γιατί. Δεν χρειάζεται νομίζω κάποια σπουδαία έρευνα. Ο Μιλόγεβιτς είχε καταλάβει πως δεν θα μακροημερεύσει στην ΑΕΚ και παραιτήθηκε έχοντας προηγουμένως βρει την επόμενη ομάδα του ή η ΑΕΚ, δηλαδή ο Δημήτρης Μελισσανίδης, είχε αποφασίσει μετά την ήττα της Ενωσης στην Τούμπα την αντικατάστασή του κι απλά του το κοινοποίησε την Παρασκευή. Και τα δυο είναι πιθανά. Ο Μιλόγεβιτς είναι μεν Σέρβος, πλην όμως η Ελλάδα είναι δεύτερη πατρίδα του: έχει φίλους στην Αθήνα, ξέρει ελληνικά και είναι δεδομένο ότι είχε καταλάβει πως δεν θα έχει την περίφημη πίστωση χρόνου που περίμενε – δεν είναι παράξενο να έψαξε ομάδα. Από την άλλη και ο Μελισσανίδης δεν νομίζω ότι τον αγάπησε ποτέ ιδιαιτέρως. Το καλοκαίρι ήθελε αρχικά τον Ραζβάν Λουτσέσκου και μετά τον Σεργκέι Ρεμπρόφ. Ο «Μίλο» ήταν η τρίτη του επιλογή. Και τα μέτρια αποτελέσματα στο ξεκίνημα της σεζόν δεν βοήθησαν στο να προκύψει ο μεγάλος έρωτας.

Γιαννίκης

Τώρα η ΑΕΚ, θα πορευτεί με τον Αργύρη Γιαννίκη που ανακοινώθηκε χθες. Πέρυσι ο Γιαννίκης δούλεψε καλά στον ΠΑΣ κι όποιος τον έχει γνωρίσει λέει πως είναι και ικανός και γνώστης και φιλόδοξος. Αλλά η ΑΕΚ είναι μεγάλο καράβι για να το κουμαντάρει: ως στοίχημα ο Γιαννίκης είναι τεράστιο. Πολλοί εκτιμούν ότι δεν θα είναι απλό να βγάλει τη χρονιά ενώ όσοι έχουν χιούμορ περιμένουν μια ακόμα επιστροφή του Μανόλο Χιμένεθ. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το τελευταίο το ακούς κυρίως από οπαδούς της ΑΕΚ: είναι τόσοι πολλοί οι προπονητές που έχουν απολυθεί από την ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια ώστε οι άνθρωποι πιστεύουν πλέον πως όλα γίνονται απλά για να γυρίζει ο Μανόλο…