Το Σαχέλ και η αποτρεπτική ισχύς της Ελλάδας

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ζητήσει να αφαιρεθεί η αναφορά στην Ελληνογαλλική Συμφωνία στο ενδεχόμενο η Ελλάδα να αποστείλει στρατεύματα στο Σαχέλ. Ο βασικός αντίλογος στην απαίτηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι για να πάρουμε την αμυντική συνδρομή έναντι της Τουρκίας πρέπει και εμείς να δώσουμε τη συμμετοχή σε ειρηνευτικές επιχειρήσεις. Και όντως, όπως εμείς χρειαζόμαστε τη Γαλλία για να ενισχύσουμε την αποτρεπτική μας ισχύ έναντι της Τουρκίας, έτσι και η Γαλλία μας χρειάζεται στις διάφορες ειρηνευτικές αποστολές που ενορχηστρώνει, εξαιτίας του διεθνή γεωπολιτικού της ρόλου (μάλλον δεν χρειάζεται η Γαλλία την Ελλάδα για να ενισχύσει την αποτρεπτική της ισχύ έναντι της Γερμανίας).

Ο γράφων λοιπόν συμφωνεί με αυτό τον αντίλογο, δεν τον θεωρεί όμως πρωτεύον. Ο πρωτεύον λόγος για τον οποίον πρέπει έλληνες μόνιμοι αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και άλλες κατηγορίες επαγγελματιών στρατιωτών – και όχι κληρωτοί – να συμμετάσχουν σε γαλλικές ειρηνευτικές επιχειρήσεις στο Σαχέλ, και όχι μόνο, είναι για να ενισχύσουν την αποτρεπτική ισχύ της χώρας μας έναντι της Τουρκίας, αποκτώντας κρίσιμης σημασίας τεχνογνωσία στο πεδίο της μάχης.

Διότι το κενό που πρέπει να καλύψουμε με την Τουρκία δεν είναι εξοπλιστικό και μόνο. Είναι συνδυασμός της στρατιωτικής τεχνολογίας και της ανάπτυξής της από τις τουρκικές ΕΔ στη Νοτιοανατολική Τουρκία, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Οι εμπειρίες των τουρκικών ΕΔ αφορούν πια την καινοτόμα εφαρμογή νέων τεχνολογιών αυτόνομα ή σε συνδυαστικές επιχειρήσεις (όπως χρήση των drones και των drones σε συνεργασία με το πυροβολικό) που έχουν μετατρέψει τις τουρκικές ΕΔ σε μια αποτελεσματική φονική μηχανή που έχει προκαλέσει διεθνές ενδιαφέρον.

Στην ίδια χρονική περίοδο η Ελλάδα απέφυγε για λόγους πολιτικού κόστους να προσδώσει στους επαγγελματίες στρατιωτικούς της ανάλογη τεχνογνωσία, κυρίως στο Αφγανιστάν, όπου συμμετείχε με ολιγάριθμα τμήματα μακριά από το πεδίο της μάχης. Η γειτονική Ιταλία επέλεξε τον δρόμο της εμπλοκής στο πεδίο της μάχης στο Αφγανιστάν, με αποτέλεσμα οι εκεί εμπειρίες να λειτουργήσουν ως μοχλός επιχειρησιακής αναβάθμισης για τις ιταλικές ΕΔ συνολικά (βλ., σχετικώς Cottigia, F. Moro, N.M. 2016 Learning from others; Emulation and change in the Italian Armed Forces since 2001, Armed Forces & Society, 42:4, 696-718). Το πέτυχε αυτό αναίμακτα; Οχι, έχασε πενήντα τρεις στρατιωτικούς στο πεδίο της μάχης. Υπέστη αυτή τη θυσία όμως για να προστατεύσει τη γεωπολιτική της σχέση με τις ΗΠΑ. Εμείς αποφύγαμε το σοβαρό ενδεχόμενο ενός ανάλογου φόρου αίματος στο Αφγανιστάν παρότι, σε αντίθεση με την Ιταλία, αντιμετωπίζουμε υπαρξιακή απειλή από την Τουρκία.

Ας μην έχουμε λοιπόν την πραγματική αμφιβολία. Αν οι μόνιμοι στρατιωτικοί μας δεν αποκτήσουν, ναι με κίνδυνο της ζωής τους ή της σωματικής και ψυχικής τους ακεραιότητας (βλ. διαταραχή μετατραυματικού στρες), σύγχρονες εμπειρίες μάχης συνεπιχειρώντας με έναν από τους πλέον αξιόμαχους στρατούς παγκοσμίως, τον γαλλικό, η αποτρεπτική μας ισχύς θα παραμείνει επικίνδυνα λειψή. Και αν έρθει η απευκταία ώρα της ένοπλης σύγκρουσης όχι μόνο οι επαγγελματίες στρατιωτικοί μας, αλλά και ακόμη περισσότερο οι κληρωτοί μας, θα πληρώσουν αυτή την αδυναμία πανάκριβα. Ρωτήστε τους αρμένιους συγγενείς των πεσόντων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ αν δεν με πιστεύετε.

Ο Αντώνης Καμάρας είναι επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ