Εκλαψαν τα νιάτα του…

Ενα κοιμητήριο στο Γαρδίκι της Θεσπρωτίας έγινε ο τόπος της τελευταίας κατοικίας του Νίκου Τσουμάνη, πρώην επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Εφυγε στα 31 του. Στα 31 τους οι ποδοσφαιριστές αρχίζουν, λένε αυτοί που ξέρουν, τη «δεύτερη καριέρα τους». Είναι έμπειροι, δεν χρειάζεται πια να αποδείξουν τίποτα, μπορούν να έχουν γνώμη για όλα – οι προπονητές ζητάνε τη στήριξή τους, οι πρόεδροι τους ακούν. Αλλά για ποιους ποδοσφαιριστές μιλάμε; Για αυτούς που βρίσκονται στις μεγάλες επαγγελματικές κατηγορίες, που έχουν δυνατότητες επιλογής ομάδας (δηλαδή δουλειάς), που τους βλέπουμε στην τηλεόραση και που νομίζουμε πως είναι τυχεροί γιατί έκαναν το χόμπι τους επάγγελμα – πιθανόν και να είναι. Σίγουρα είναι λίγοι.

Ο Τσουμάνης λέγεται ότι αυτοκτόνησε. Ακούω για αυτόν διάφορα δυσάρεστα – ότι για παράδειγμα είχε οικονομικά προβλήματα. Τα αφήνω όλα στην άκρη από σεβασμό στη μνήμη του. Θέλω ωστόσο να πω ότι ο Τσουμάνης είναι ως μορφή περισσότερο αντιπροσωπευτικός του έλληνα ποδοσφαιριστή από τους σταρ που παρακολουθούμε να πίνουν τον καφέ τους στη Γλυφάδα. Κυρίως γιατί η ζωή του ήταν μια διαδικασία ατελείωτων δυσκολιών: όπως είναι οι ζωές των πιο πολλών που θέλουν να γίνουν ποδοσφαιριστές. Λίγοι πολλοί λίγοι ξεπερνούν αυτές τις δυσκολίες.

Αυτή τη στιγμή στο πρωτάθλημα Νέων αγωνίζονται πάνω από 300 παιδιά ηλικίας από 16 έως 18 ετών: από αυτά θα κάνουν καριέρα κανονική γύρω στα 30-40, αν η «φουρνιά» όπως λένε οι προπονητές είναι καλή. Μιλάμε για παιδιά στα περισσότερα από τα οποία έχουν πέσει πάνω γονείς στην ελπίδα ότι θα τα δουν στα 19 να υπογράφουν ένα επαγγελματικό συμβόλαιο ώστε μαζί τους να «σωθεί» και η οικογένεια. Κι αν ωστόσο τα καταφέρουν και συμβόλαιο υπογράψουν όλοι αυτοί οι εκκολαπτόμενοι σωτήρες οικογενειών που παλεύουν να τα φέρουν βόλτα, χρήματα σοβαρά θα πάρουν λίγοι. Οι πιο πολλοί θα περιπλανηθούν σε κατηγορίες που ακόμα κι αν λέγονται επαγγελματικές τίποτα επαγγελματικό δεν υπάρχει. Αρκετοί θα καταστρέψουν τα γόνατά τους παίζοντας σε γήπεδα ασυντήρητα κι επικίνδυνα. Ολοι όσοι δεν θα έχουν την τύχη να παίξουν στη Σουπερλίγκα θα μείνουν απλήρωτοι, θα χρειαστεί να παρακαλέσουν ή να κάνουν προσφυγές για να πάρουν τα χρήματά τους. Θα μπλέξουν με επιτηδείους που μάθαμε να τους λέμε «ατζέντηδες», θα συναντήσουν παραγοντάρες που θα τους ζητήσουν το ματς να έρθει «2 ημίχρονο, 1 τελικό» για να πάρουν τα χρήματά τους. Αρκετοί θα γυρίσουν την Ελλάδα όπως ο Τσουμάνης: Ξάνθη, Θεσσαλονίκη, Κέρκυρα, Κομοτηνή, Βέροια, ξανά Θεσσαλονίκη – αυτή τη φορά Καλαμαριά. Δεν θα πουν ποτέ κακό λόγο για κανένα κι αν ποτέ βρεθούν μπροστά σε ένα τηλεοπτικό μικρόφωνο θα πουν ευχαριστώ στον τεράστιο λαό που έσπρωξε την ομάδα στη νίκη. Στον λαό που σήμερα ανακάλυψε τον Τσουμάνη. Οχι στο γήπεδο. Αλλά σε ένα κοιμητήρι στο Γαρδίκι εκεί που ο πολύς απλός αγνός συγκεντρωμένος κόσμος έκλαψε τα νιάτα του…