Αντιπαράθεση, ναι. Εμφύλιος, όχι

Διαβάζω όψιμους υπερασπιστές του διαγραφέντος βουλευτή της ΝΔ, Κωνσταντίνου Μπογδάνου, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο Πρωθυπουργός τον αδίκησε διότι, στο κάτω κάτω, τι χειρότερο έκανε στη Βουλή ο Μπογδάνος από ό,τι κάνουν οι κομμουνιστές τους οποίους έθεσε στο στόχαστρο; Το εμφύλιο μίσος ξύπνησε αυτός, το εμφύλιο μίσος ξυπνάνε με πρώτη ευκαιρία κι εκείνοι.

Ενας φιλελεύθερος δεξιός και δημοκράτης αντικομμουνιστής μου υπέβαλε με email το εξής ερώτημα: Γιατί να είναι ανεκτό η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ να διοργανώνει κάμπινγκ στον Γράμμο, στα χνάρια των ανταρτών; Γιατί ανεχόμαστε το ΚΚΕ που επιμένει να θυμίζει την ήττα του, το 1949, στο βουνό, είτε με το μνημείο του στον Γράμμο είτε και με μνημεία του στην Αθήνα, που εγκαθίστανται ανενόχλητα (θυμίζω το μνημείο στα Προσφυγικά, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, που γράφει: «Τιμή και δόξα στους ηρωικούς μαχητές τον ΚΚΕ και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που πολέμησαν τον Δεκέμβρη του 1944 ενάντια στην αστική τάξη και τον αγγλικό ιμπεριαλισμό»); Γιατί είναι αποδεκτό το ΚΚΕ, όποτε του δίνεται η δυνατότητα, να υπενθυμίζει όπως μπορεί ότι δεν πιστεύει στην «αστική δημοκρατία» και η προγραμματική θέση του παραμένει η «δικτατορία του προλεταριάτου»; Γιατί να μην απαντάται η επωδός της κομμουνιστικής Αριστεράς, ότι τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού με την ανελευθερία, τα γκουλάγκ, τον λιμό στην Ουκρανία και τις δίκες της Μόσχας κακώς συμψηφίζονται με τον ναζισμό;

Πιστεύω ότι, όντως, τα μέτωπα υπάρχουν, και τα συντηρεί πρωτίστως η Αριστερά – η οποία, ταυτόχρονα με την περιφορά ενός ηρωικού και ηττημένου λειψάνου συμμετέχει και στη λειτουργία της δημοκρατίας και στον κοινοβουλευτισμό. Ορθώς, λοιπόν, υπάρχει λόγος για αντιπαραθέσεις, που τις υπαγορεύει η διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων. Αλλά δεν είναι η Βουλή ο κατάλληλος χώρος για αυτή την αντιπαράθεση, επειδή η Βουλή λειτουργεί όχι για το παρελθόν αλλά νομοθετεί για το σήμερα και το αύριο της χώρας. Το παρελθόν, το έγραφα και χθες, χρειάζεται νηφάλιες προσεγγίσεις, είναι υπόθεση της ιστορικής έρευνας, αν χρειαστεί και ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων. Ομως στο παρελθόν έχουν υπάρξει σκοτεινές στιγμές από όλους τους χώρους που συγκρούστηκαν. Αλίμονο αν τα πάθη του παρελθόντος αναβίωναν όχι με τους κανόνες του δημοκρατικού διαλόγου αλλά με εμφυλιοπολεμική διάθεση.

Ο Μπογδάνος αδυνατεί να κατανοήσει το πλαίσιο της δημοκρατίας, γι’ αυτό και φέρεται σαν να επίκειται σύγκρουση με κάποιους υπέρτερους εχθρούς που τους υποκινεί ο διεθνής κομμουνισμός. Θα μπορούσε να ήταν υφυπουργός Ασφαλείας στη μετεμφυλιακή Ελλάδα – θα χρειαζόταν μόνο η προσθήκη μύστακος. Αλλά σήμερα, στη Βουλή, τι νόημα έχει να πλακώνεσαι για τον Εμφύλιο;

Ο Μητσοτάκης επέλεξε, έπειτα από μια ολέθρια δεκαετία εχθροπάθειας και καθεστωτικής αλαζονείας εκ μέρους του αριστερού και του ακροδεξιού λαϊκισμού («περιγράφεται με το σύνθημα «Ή εμείς ή αυτοί» και με την κραυγή «Στα τέσσερα εσείς, στα τέσσερα»), να πορευτούμε στο αύριο όσο το δυνατόν περισσότεροι. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν το έχουν καταλάβει ακόμα, νομίζουν ότι λόγω πανδημίας και απλής αναλογικής η εχθροπάθεια θα επιστρέψει – ενώ η σύγχρονη απάντηση στις παρανομίες που υποκινεί η εχθροπάθεια είναι η καλά εκπαιδευμένη δημοκρατική αστυνομία. Κατά τα άλλα, η κοινωνία δεν θέλει έχθρες. Θέλει σχολεία, πανεπιστήμια και αξιοπρεπείς δουλειές, γι’ αυτό έχει ψηφίσει τη ΝΔ. Ο επιπόλαιος και αδαής Μπογδάνος, όμως, φαντασιώθηκε τον εαυτό του ως στρατηλάτη που θα αποκρούσει μόνος του ένα επερχόμενο τρίτο αντάρτικο. Και έφαγε τα μούτρα του.

Η αντιπολίτευση ως κομπάρσος

Η σημερινή συζήτηση στη Βουλή είναι απαξιωμένη από την αρχή. Ο μεν Πρωθυπουργός θα εκθέσει τα στρατηγικά χαρακτηριστικά της συμφωνίας με τη Γαλλία, τη συγκυρία στην οποία μπαίνουν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις υπό τους όρους της συμφωνίας (και με νέο δεδομένο την παραγγελία των καινούργιων όπλων) αλλά και τις εκκρεμότητες της Ευρώπης προκειμένου η συμφωνία να αποκτήσει στρατηγικό βάθος και προοπτική, η δε αντιπολίτευση θα τονίσει αντιρρήσεις στο γνωστό μοτίβο της γκρίνιας.

Τσίπρας, Κουτσούμπας και Βαρουφάκης θα διαγκωνιστούν ποιος θα αποδείξει ότι είναι αντικαπιταλιστικότερος και αντιιμπεριαλιστικότερος των άλλων. Και όλοι μαζί, συν η ακροδεξιά απόφυση του κόμματος Βελόπουλου, θα επικρίνουν τον Μητσοτάκη για το Σαχέλ και τα συμφέροντα της Γαλλίας, τα οποία εμείς δεν θα έπρεπε να έχουμε βάλει στη ζυγαριά, αφού άλλωστε για την αντιπολίτευση η χώρα μας μπορεί να επικαλείται δικαιώματα, χωρίς όμως να πηγάζουν από πουθενά υποχρεώσεις. Σαν οι διεθνείς σχέσεις να είναι κάτι υπερβατικό, μεταφυσικό – κι η Ελλάδα δικαιούται μόνο συμπαράσταση και βοήθεια.

Η αντιπολίτευση μόνη της έχει επιλέξει τον ρόλο του κομπάρσου.

———————–

Πολύ σωστά η Αστυνομία φρόντισε, στη διάρκεια «πανεκπαιδευτικού» συλλαλητηρίου με τους διαδηλωτές, να είναι αραία αραία για να φαίνονται καμιά σαρανταρέα, να εφαρμόσουν τον νόμο περιορίζοντας τους διαδηλωτές σε μια πλευρά του δρόμου, ώστε να περνάνε και τα αυτοκίνητα. Οι διαμαρτυρίες αν έχουν νόημα μπορούν να το διαδώσουν χωρίς να διαλύουν τη ζωή της πόλης. Ας το εμπεδώσουν όσοι θεωρούν ότι διαμαρτυρία μιας επαγγελματικής κατηγορίας σημαίνει ταλαιπωρία όλων των υπολοίπων.