Νέες ισορροπίες για τον Σούπερ Μάριο

Μπορεί κανείς να αντλήσει πανεθνικά συμπεράσματα από τοπικές εκλογές; Συνήθως, στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες, οι νικητές των τελευταίων διαβεβαιώνουν πως ο θρίαμβός τους έχει πανεθνική αξία ενώ οι ηττημένοι προσπαθούν να επιβάλουν την αντίθετη ανάγνωση. Στην περίπτωση της Ιταλίας, βέβαια, όλο το πολιτικό φάσμα, από την Αριστερά μέχρι την Ακροδεξιά, επέμενε προκαταβολικά ότι οι εκλογές που πραγματοποιήθηκαν χθες και προχθές στους 1.192 από τους συνολικά 8.000 δήμους της χώρας δεν ήταν παρά τοπικές αναμετρήσεις, ότι τα αποτελέσματά τους έχουν πεπερασμένη σημασία και ότι δεν πρόκειται να επηρεάσουν τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης Ντράγκι, που συνασπίζει σχεδόν όλα τα ιταλικά κόμματα πλην του νεοφασιστικού Αδέλφια της Ιταλίας. Εστω κι έτσι, ωστόσο, δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη η νίκη της Κεντροαριστεράς, από τον πρώτο κιόλας γύρο, στο Μιλάνο, τη Νάπολι και την Μπολόνια, ή το ουσιαστικό προβάδισμα που διατηρεί εν όψει του δεύτερου γύρου στη Ρώμη και στο Τορίνο. Δύσκολα επίσης μπορούν να αφήσουν οι εκλογές αυτές ανεπηρέαστους τους συσχετισμούς των δυνάμεων, άρα και τις ισορροπίες, στους κόλπους της κυβέρνησης του Μάριο Ντράγκι.

Είναι οι πρώτες εκλογές που διεξάγονται στην Ιταλία μετά την άνοδο του «Σούπερ Μάριο» στην εξουσία τον περασμένο Φεβρουάριο και το τέλος της οξύτερης περιόδου της πανδημίας – σηματοδότησαν λοιπόν την επιστροφή της πολιτικής στη δημόσια συζήτηση. Το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε αναπόφευκτα στις μεγάλες πόλεις που συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία, αρχής γενομένης από τη Ρώμη, όπου η απερχόμενη δήμαρχος, Βιρτζίνια Ράτζι, δεν κατόρθωσε καν να προκριθεί στον δεύτερο γύρο: Ρώμη και Τορίνο ήταν οι δύο ιταλικές μητροπόλεις τις οποίες κατέκτησε το Κίνημα Πέντε Αστέρων (M5S) στις δημοτικές εκλογές του 2016, ένας προάγγελος της μεγάλης επιτυχίας του στις κοινοβουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν δύο χρόνια αργότερα. Η Ράτζι αποδείχθηκε ωστόσο ανήμπορη να προσφέρει την οποιαδήποτε προοπτική σε μία πόλη που ταλανίζεται από μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα και ένα χρέος ύψους 12 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στον δεύτερο εκλογικό γύρο, λοιπόν, σε δύο εβδομάδες, θα μονομαχήσουν ο υποψήφιος της δεξιάς συμμαχίας Ενρίκο Μισέτι, ένας δικηγόρος χωρίς πολιτική εμπειρία του οποίου το πρόγραμμα συνοψίζεται στην υπόσχεση «να επιστρέψει η Ρώμη στη λάμψη της εποχής των Καισάρων», και ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος (PD), και πρώην υπουργός Οικονομίας του Τζουζέπε Κόντε, Ρομπέρτο Γκουαλτιέρι. Ο Μισέτι απέσπασε στον πρώτο γύρο σύμφωνα με τις προβλέψεις 30,6%, ενώ ο Γκουαλτιέρι 26,9%, φαβορί όμως για τον δεύτερο γύρο θεωρείται ο δεύτερος, αφού αναμένεται να πάρει τις περισσότερες ψήφους των υποψηφίων που αποκλείστηκαν, συμπεριλαμβανομένης της Ράτζι αλλά και του Κάρλο Καλέντα, πρώην υπουργού Οικονομικής Ανάπτυξης του Ματέο Ρέντσι.

Μιλώντας για τους Πεντάστερους, οι τοπικές εκλογές φάνηκαν να δικαιώνουν τη συμμαχία που θέλησαν δύο πρώην πρωθυπουργοί, ο νέος γραμματέας του PD, Ενρίκο Λέτα, και ο πολιτικός επικεφαλής των Πεντάστερων, Τζουζέπε Κόντε: και στη Νάπολι και στην Μπολόνια οι κοινοί υποψήφιοι των δύο κομμάτων, Γκαετάνο Μανφρέντι και Ματέο Λέπορε αντίστοιχα, εξελέγησαν από τον πρώτο κιόλας γύρο με ποσοστό άνω του 60%. Η συμμαχία αυτή όμως αποδείχθηκε αδύνατη στη Ρώμη και στο Τορίνο, τόσο κακές ήταν οι σχέσεις ανάμεσα στον Δήμο και το PD. Και οι απώλειες που κατέγραψε το M5S σε πολλές περιοχές της χώρας εγείρουν ερωτηματικά σχετικά με την αποτελεσματικότητα μιας μελλοντικής, ανάλογης συμμαχίας σε εθνικό επίπεδο. Στο Τορίνο, όπου η απερχόμενη δήμαρχος των Πεντάστερων δεν ήταν καν υποψήφια, ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος, Στέφανο Λορούσο, ήρθε χθες πρώτος με 42,3% και θα αναμετρηθεί στον δεύτερο γύρο με τον κεντροδεξιό Πάολο Νταμιλάνο (39,7%). Οσο για το Μιλάνο, ο κεντροαριστερός απερχόμενος δήμαρχος, Μπέπε Σάλα, επανεξελέγη ήδη από χθες με ποσοστό 56,4%.

Απειλείται ο Σαλβίνι. Παρηγοριά για τη Δεξιά, το προβάδισμα με το οποίο κατευθύνεται ο υποψήφιός της στον δεύτερο γύρο στην Τεργέστη, αλλά και η κατάκτηση της περιφέρειας της Καλαβρίας, της μόνης περιφέρειας που κρινόταν σε αυτές τις εκλογές, από τον πρώτο κιόλας γύρο. Προσπαθώντας να συγκεράσει τις θέσεις της Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, της ακροδεξιάς Λέγκας του Ματέο Σαλβίνι και του μεταφασιστικού Αδέλφια της Ιταλίας, η δεξιά παράταξη απέτυχε να επιλέξει, σε αρκετές περιπτώσεις, «δυνατά» πρόσωπα και δεν έδωσε την εντύπωση μιας ομοιογενούς συμμαχίας. Συνολικά, και σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, η Φόρτσα Ιτάλια παρέμεινε σταθερή, η Λέγκα έχασε πολλές ψήφους ενώ το κόμμα τής όλο και δημοφιλέστερης Μελόνι αύξησε τα ποσοστά του. Δεν θα ήταν λοιπόν πρόωρο να εικάσει κανείς ότι η θέση του Ματέο Σαλβίνι ως αδιαφιλονίκητου ηγέτη της ιταλικής Δεξιάς απειλείται, με ό,τι αυτό σημαίνει και για τη γραμμή που έχει επιβάλει ο ίδιος στο κόμμα του.

Η επιστροφή {LF}του Ενρίκο Λέτα

{ARXTR}Την πολιτική του{ARXTR} επάνοδο στην Ιταλία ολοκλήρωσε χθες ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας, και νυν επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος, Ενρίκο Λέτα, κερδίζοντας μια έδρα στην ιταλική Βουλή, στις επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στη Σιένα, στην Τοσκάνη, παράλληλα με τις τοπικές εκλογές: τα πρώτα αποτελέσματα τον ήθελαν να κερδίζει την έδρα που άφησε κενή ο Πιερ Κάρλο Παντοάν τον περασμένο Νοέμβριο, όταν διορίστηκε πρόεδρος της UniCredit, με 50% των ψήφων, έναντι 38% υπέρ του κεντροδεξιού αντιπάλου του. Ο Λέτα, που επέστρεψε στη Ρώμη την άνοιξη έπειτα από έξι χρόνια αυτοεξορίας στο Παρίσι, είχε πει πως θα παραιτούνταν από την ηγεσία του PD σε περίπτωση ήττας.