«Τι τα θέλουμε τα όπλα…»

Ενα παλιό αριστερό τραγουδάκι διατύπωνε μια αναμφισβήτητα καλοπροαίρετη άποψη. Αναρωτιόταν:

«Τι τα θέλουμε τα όπλα,

τα κανόνια, τα σπαθιά,

να τα κάνουμε εργαλεία,

να δουλέψει η εργατιά.

Τι τον θέλουμε τον στόλο,

το “Αβέρωφ”, το “Κιλκίς”,

να τα κάνουμε τρακτέρ

για να οργώνουμε τη γης».

Με ανάλογο φιλειρηνικό πνεύμα (υποθέτω) υποδέχθηκαν οι αριστεροί των ημερών μας και τη συμφωνία Ελλάδας – Γαλλίας για την αμυντική συνδρομή και τις φρεγάτες.

Ενα ταπεινό διστηλάκι χαμηλά στην πρώτη σελίδα της «Αυγής» προειδοποιούσε ότι είναι «φουσκωμένος ο λογαριασμός για τις φρεγάτες» επειδή (σύμφωνα με  τον ΣΥΡΙΖΑ) «πληρώνουμε πανάκριβα τις παλινωδίες Μητσοτάκη».

Οι παλινωδίες δεν αναφέρονται. Στη σχετική ανακοίνωση όμως μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνεί με μισή καρδιά για τις φρεγάτες, αλλά διαφωνεί ξεκάθαρα για την αγορά των Rafale. Μάλλον θα συνέταξε την ανακοίνωση ο ναύαρχος Αποστολάκης που (μια και μιλάμε για παλινωδίες) δέκα μέρες δεν μπορούσε να αποφασίσει αν είναι με τον Τσίπρα ή με τον Μητσοτάκη.

Πιο προβληματισμένη η «Εφημερίδα των Συντακτών» κλαίγεται επειδή είμαστε «Αφραγκοι θωρακισμένοι» και επειδή η χώρα μπαίνει ξανά «σε νέο ράλι εξοπλισμών». Εδώ ο υπολογισμός του κόστους «ξεπερνά τα 10 δισ. ευρώ» αλλά το μέτρημα δεν αποδίδεται καν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Από μια άποψη έχει δίκιο η εφημερίδα. Αγοράζουμε φρεγάτες όταν ακόμη δεν έχουν προσληφθεί οι καθαρίστριες στο Δημόσιο!

Πιο παραδοσιακός ο «Ριζοσπάστης» διαπίστωσε ότι «βαθαίνει η ιμπεριαλιστική εμπλοκή» της χώρας (!) κι ότι οι φρεγάτες «θα αξιοποιηθούν σε νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και αποστολές».

Πού; Αγνωστο. Μόνο ο ιμπεριαλισμός ξέρει.

Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι κανείς εκ των ημεδαπών αριστερών δεν συνδύασε ευθέως την αγορά των Belharra ή των Rafale με την προμήθεια εργαλείων για «την εργατιά» και τρακτέρ για «την αγροτιά». Κάτι είναι κι αυτό.

Ολα αυτά συνέβησαν την επομένη της συμφωνίας (29/9). Χωρίς φυσικά να ανατρέψουν τη φορά των πραγμάτων. Ευτυχώς!

Διότι, παρά τις αντιρρήσεις του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ, η Ελλάδα έκανε μια πολύ καλή συμφωνία που κορυφώνει μια πολύ ορθή πολιτική.

Από την εποχή των κυβερνήσεων Σημίτη, σχεδόν είκοσι χρόνια είχε η χώρα να προχωρήσει σε ένα σοβαρό πρόγραμμα εξοπλισμών.

Και παραδόξως δεν άκουσα κανέναν πατριώταρο αριστερό ή εθνικάρα δεξιό να συγκινείται. Το Ναυτικό δεν είχε τορπίλες και τους ένοιαζαν μόνο «τα υποβρύχια που έγερναν» (αλλά δεν έγερναν…) ή «οι λοβιτούρες του Ακη». Σωστά τους ένοιαζαν αλλά πάρτε και καμιά τορπίλη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τη στροφή τη χρωστάμε ιδιαιτέρως στον Ερντογάν και τον Εβρο. Ηταν η καμπή που έκανε τη χώρα να αντικρίσει την πραγματικότητα.

Τότε ορθώθηκαν οι φωνές του «φτάνει πια!». Από τότε ενοχοποιήθηκε ο φιλοτουρκικός κατευνασμός και αποδοκιμάστηκαν όσοι τον εκφράζουν στον δημόσιο διάλογο. Τότε άρχισαν όλοι να συνειδητοποιούν το τέρας που έχουμε μπροστά μας.

Κι από εκεί και πέρα ξεδιπλώθηκαν οι «τριμερείς συμμαχίες», η πίεση στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η ενεργός διπλωματία στον αραβικό κόσμο, οι οριοθετήσεις με Ιταλία και Αίγυπτο, η επιστροφή στη Λιβύη, επιτέλους κάτι άρχισε να κουνιέται.

Αλλά φυσικά την έξοδο της χώρας από την αμεριμνησία βοήθησε και η συγκυρία.

+++ Αφενός η εκλογή Μπάιντεν (που δεν τον λες θαυμαστή του Ερντογάν) στις ΗΠΑ και η σταδιακή μετατόπιση του αμερικανικού ενδιαφέροντος προς την Κίνα και τον Ειρηνικό.

+++ Αφετέρου η δραστηριοποίηση (και για δικούς του λόγους…) του Μακρόν στην ευρύτερη Μεσόγειο, τη στιγμή που η «μεταμερκελική» Γερμανία βυθίζεται σε μια εσωστρεφή αναρώτηση.

Συνέχισε φυσικά να βάζει πλάτη κι ο Ερντογάν που αντί να τα μαζεύει, επιμένει να τσακώνεται με ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει.

Η συνεισφορά του Μητσοτάκη είναι ότι είδε την ευκαιρία. Κι έσπευσε στο άνοιγμα – με τις ευλογίες μάλιστα των Αμερικανών μετά τον καβγά του AUCUS.

Η άλλη λύση θα ήταν να δώσει προτεραιότητα στις καθαρίστριες και στη μονιμοποίηση των συμβασιούχων του ΕΣΥ. Δεν το προτίμησε.

Είναι φυσικά πολύ νωρίς να δούμε στην ελληνογαλλική σύμπραξη τον προάγγελο μιας «στρατηγικής αυτονομίας» της Ευρώπης. Αν ισχύει, θα φανεί στην πορεία.

Συνεπώς, δεν θα βιαστούμε να χειροκροτήσουμε. Ούτως ή άλλως, το νεκροταφείο της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι γεμάτο ωραίες ιδέες.

Θα περιμένουμε αλλά από θέση προστασίας της πατρίδας, των συμφερόντων και των συνόρων της. Διότι όσοι διακινούν μια βλακώδη απέχθεια απέναντι στην «Ευρώπη φρούριο» θα πρέπει καταρχήν να συνειδητοποιήσουν ότι τα φρούρια και τα όπλα δεν είναι επιλογή ιδεολογίας. Είναι ζήτημα ασφάλειας.

Θυμήθηκα τελικά τον μακαρίτη Φρανσουά Μιτεράν. Τη δεκαετία του ’80 είχε σπεύσει στο Μπούντεσταγκ της Βόνης να υπερασπιστεί (εν μέσω άγριων διαδηλώσεων και ακραίων αντιδράσεων…) την εγκατάσταση των νατοϊκών πυραύλων Πέρσινγκ και Κρουζ απέναντι στο σοβιετικό πυραυλικό οπλοστάσιο.

Τότε λοιπόν είχε παρατηρήσει (με τη συνηθισμένη ειρωνεία του) «περίεργο πράγμα, οι ειρηνιστές είναι στη Δύση ενώ οι πύραυλοι βρίσκονται στην Ανατολή».

Αλλωστε ακόμη και το χαζοχαρούμενο αριστερό τραγουδάκι που ανέφερα στην αρχή έχει και συνέχεια. Μετά την «εργατιά» και την «αγροτιά», τα πλοία και τα τρακτέρ, καταλήγει στο αποθεωτικό:

«Ζήτω ο Λένιν, ζήτω ο Στάλιν

Ζήτω ο Κόκκινος Στρατός

Ζήτω το σφυρί-δρεπάνι

Ζήτω κι ο κομμουνισμός»

Εξ όσων γνωρίζω ο Κόκκινος Στρατός δεν ήταν παρέα άοπλων εθελοντών. Ούτε ο Στάλιν δάκρυζε κάθε φορά που άκουγε για κανόνια.