Ο πρώην «κοτσίδας» επέστρεψε στην έρευνα και τη δημοσιογραφία

Υπήρξε κάποτε το ανερχόμενο αστέρι της ισπανικής πολιτικής, αργότερα διετέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και τώρα βρίσκεται μακριά απ’ όλα αυτά. Ο 42χρονος Πάμπλο Ιγκλέσιας, ιδρυτικό στέλεχος των Podemos το 2014 στην Ισπανία, έχει επιστρέψει σήμερα στις πρώτες του αγάπες: την ακαδημαϊκή ζωή και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Επειτα από πέντε μήνες σιωπής και αποχής από τα ΜΜΕ και ένα νέο κούρεμα που συμβολίζει τη νέα του ζωή (καθώς στην παλιά το παρατσούκλι του ήταν «κοτσίδας»), ο Ιγκλέσιας είναι πλέον αρθρογράφος σε δύο καθημερινές εφημερίδες, κάνει σχόλια σε δύο ραδιοφωνικούς σταθμούς και συμμετέχει σε μία ενημερωτική ιστοσελίδα. Ταυτόχρονα είναι ερευνητής στο Ινστιτούτο Obert της Καταλωνίας και νέος διευθυντής του think tank των Podemos, του Ινστιτούτου 25Μ.

Η παραμονή του στην εξουσία δεν διήρκεσε πολύ. Ανέλαβε αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης και υπουργός Εργασίας, υπεύθυνος για την Ατζέντα 2030, τον Ιανουάριο του 2020. Εγκατέλειψε τις θέσεις αυτές τον Απρίλιο του 2021 προκειμένου να πάρει μέρος στις τοπικές εκλογές της Μαδρίτης στις 4 Μαΐου, ξέροντας εκ των προτέρων ότι θα χάσει. Το απόγευμα των εκλογών ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την πολιτική ζωή, τονίζοντας πως «όταν κάποιος παύει να είναι χρήσιμος, πρέπει να ξέρει πότε θα αποχωρήσει».

«Επιστρέφω σε αυτά που έκανα παλαιότερα: την έρευνα και τη δημοσιογραφία. Αυτά μού αρέσουν περισσότερο απ’ όλα και, πιστεύω, αυτά κάνω και καλύτερα» σχολίασε στα τέλη Αυγούστου στο καταλανικό ραδιόφωνο Rac1 – το οποίο τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλωνίας – ανακοινώνοντας την έναρξη της συνεργασίας του με τον σταθμό στην πιο δημοφιλή ραδιοφωνική εκπομπή στα καταλανικά, την «El Mon». Για εκείνον, η δουλειά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ένας άλλος τρόπος να συνεχίσει τον πολιτικό αγώνα.

«Τα Μέσα συμβάλλουν στη δημιουργία του νοητικού πλαισίου που βοηθά τον κόσμο να σκέφτεται» δήλωσε ο πρώην ηγέτης της ισπανικής Αριστεράς στο Cadena Ser, τον μεγαλύτερο ραδιοφωνικό σταθμό της χώρας, όπου έχει εκπομπή κάθε Δευτέρα απόγευμα μαζί με τη σοσιαλίστρια πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κάρμεν Κάλβο και τον συντηρητικό βουλευτή Χοσέ Μανουέλ Γκαρθία-Μαργκάγιο. «Οποιος ασχολείται με την πολιτική και επιθυμεί κοινωνικές αλλαγές πρέπει να κατανοήσει ότι τα όσα ακούμε στα ΜΜΕ μάς διδάσκουν πώς να σκεφτόμαστε, μας μεταμορφώνουν και λειτουργούν αποφασιστικά προκειμένου να συμβούν πράγματα» λέει. «Επειδή εάν οι αλλαγές δεν γίνουν πρώτα μέσα στο κεφάλι των ανθρώπων, είναι πολύ δύσκολο να γίνουν».

Οταν δεν κάνει σχόλια στην τηλεόραση ή δεν κάνει αναλύσεις στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα Ctxt, γράφει άρθρα για τις καθημερινές εφημερίδες «Gara» (στη βασκική γλώσσα) και «Ara» (στην καταλανική). Ολα αυτά αρκούν ώστε αρκετοί αναλυτές να κάνουν λόγο για πιθανές νέες πολιτικές φιλοδοξίες.

Ωστόσο ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένς της Μαδρίτης πάντα θεωρούσε τα ΜΜΕ «το πιο σημαντικό εργαλείο πολιτικοποίησης». Οπως συνηθίζει να λέει, «Οι Ισπανοί δεν ενεργοποιούνται πια από τα κόμματα αλλά από τα ΜΜΕ». Και ίσως δεν αποτελεί σύμπτωση το ότι επέλεξε να ενταχθεί στο ερευνητικό κέντρο του Ινστιτούτου Obert της Καταλωνίας για το Internet ως ερευνητής. Θέμα της εργασίας του είναι «Η ιδεολογική ρητορική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Η περίπτωση της πολιτικής επικοινωνίας στην Ισπανία». Με 2,5 εκατομμύρια ακολούθους στο Twitter και 850.000 στο Facebook, ήταν μακράν ο πιο ενεργός ισπανός πολιτικός στα social media, την ώρα που ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ έχει 1,5 εκατομμύριο ακολούθους και ο ηγέτης του συντηρητικού κόμματος Πάμπλο Κασάδο μόλις 552.000. Γεγονός που κάνει βέβαιο ότι έχει μεγάλο ακροατήριο στις νέες του δουλειές.

Σε όλα αυτά βρίσκει την ευκαιρία να βάλει στη συζήτηση τα αγαπημένα του θέματα – τις αμφιβολίες του για το μέλλον της μοναρχίας ή τους φόβους του για μια κυβέρνηση, έπειτα από τις επόμενες εκλογές το 2023, στην οποία θα συμμετέχουν η Δεξιά και η Ακροδεξιά. Οσο για τον διορισμό του ως επικεφαλής του Ινστιτούτου Δημοκρατίας 25Μ, των Podemos, θα του επιτρέψει να εργαστεί για να ενισχύει «διεθνείς συμμαχίες απέναντι σε αντιδραστικά κινήματα, σε όλον τον κόσμο», όπως εξηγεί η γυναίκα που τον διαδέχθηκε στο τιμόνι του υπουργείου Εργασίας, Ιόν Μπελαρά.