Η αντικανονική «κανονικότητα» των καταλήψεων

Ας πούμε ότι είμαι αλλοδαπή, βρίσκομαι αυτές τις μέρες στην Ελλάδα και παρακολουθώ στην τηλεόραση τα στιγμιότυπα που θα περιγράψω παρακάτω. Ας πούμε, ακόμη χειρότερα, ότι έχω φιλοξενούμενο αλλοδαπό και πρέπει να του εξηγήσω αυτά τα στιγμιότυπα. Συνέβησαν στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Ομάδα φοιτητών έκανε αντιφασιστική πορεία. Πιθανότατα, ο φιλοξενούμενος αλλοδαπός θα με ρωτούσε για ποιο λόγο κι άντε να του εξηγώ ότι δεν πρέπει να υπάρχει λόγος για αντιφασιστική πορεία στην Ελλάδα. Ετσι ρε παιδί μου, διά παν ενδεχόμενο, για να κρατάμε τα μπόσικα, γιατί στο ΕΠΑΛ όπου κατευθύνονταν υπήρχαν ακροδεξιοί θύλακες. Καθώς περνούσαν, με τα ωραία τα στειλιάρια τους, έξω από το σχολικό κτίριο, ξεμπούκαραν οι «θύλακες», μαυροντυμένοι και κουκουλοφόροι, με ακόμη πιο μεγάλα στειλιάρια και έγινε του στειλιαρίου, άνοιξαν και μερικά κεφάλια και τα χειρότερα αποσοβήθηκαν χάρη στην επέμβαση της Αστυνομίας.

«Και καλά» θα με ρωτούσε πάλι ο αλλοδαπός «δεν είχαν μάθημα εκείνη την ώρα στο σχολείο;». Προφανώς τελούσε υπό κατάληψη. Και άντε τώρα να εξηγείς τι σημαίνει κατάληψη σχολείου και καταληψίας (εκτός βέβαια από μια αφετηρία για να γίνεις κάποια μέρα πρωθυπουργός) στη χώρα που ανθεί όχι μόνο φαιδρά πορτοκαλέα αλλά η φαιδρότητα αυτοπροσώπως. Τι να του πεις; Οτι, για παράδειγμα, σε γυμνάσιο του Γαλατσίου, λίγες μόνο μέρες αφότου άνοιξαν τα σχολεία, τέσσερα μέλη του 15μελούς ταμπουρώθηκαν στο κτίριο γιατί είχαν αιτήματα για περισσότερα μέτρα προστασίας από τον Covid τα οποία όμως δεν επικοινώνησαν ποτέ και σε κανέναν. Και πολύ καλά έκανε ο δήμαρχος Γαλατσίου Γιώργος Μαρκόπουλος που επενέβη προσωπικά, έσπασε το λουκέτο στην πόρτα και «ελευθέρωσε» το σχολείο αποδίδοντάς το στους υπόλοιπους μαθητές. Και άντε τώρα να εξηγείς στον υποτιθέμενο αλλοδαπό ότι αυτό που έκανε ο δήμαρχος, δηλαδή το αυτονόητο, στην Ελλάδα θεωρείται πράξη ύψιστου πολιτικού θάρρους.

Να το ξεκαθαρίσουμε. Οι καταλήψεις των σχολείων στην Ελλάδα είναι το ίδιο και το αυτό είτε έχουν ακροαριστερό είτε ακροδεξιό πρόσημο. Δεν υπάρχουν ιδεολογίες όταν έφηβοι εμποδίζονται να κάνουν τα μαθήματά τους. Πώς θα μας φαινόταν αν το διαβάζαμε σε είδηση; «Παιδιά εμποδίστηκαν να μπουν στις τάξεις τους και να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους». Αν δεν αναφερόταν από ποιους και γιατί εμποδίστηκαν θα μας φαινόταν εντελώς ταλιμπανικό.

Και να θυμόμαστε ότι οι εύποροι γονείς θα στείλουν τα παιδιά τους σε ένα ιδιωτικό σχολείο όπου δεν γίνονται καταλήψεις. Τα τέκνα των ασθενέστερων οικονομικά θα υποστούν τις συνέπειες. Κι αυτό είναι μία μεγάλη ταξική αδικία.

Με παρατσούκλια

Είναι φορές που σκέφτομαι, όλο και πιο συχνά τελευταία, ότι δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν στην εποχή μας η αιχμή του δόρατος της αντιπολίτευσης να είναι τα παρατσούκλια για τον Πρωθυπουργό που λανσάρουν τα τρολ του Διαδικτύου. Μας πηγαίνει πολύ πίσω, στην παιδική μας ηλικία ή σε κάποια χωριά της «ασυνάρτητης επαρχίας». «Δεν είναι η επίσημη γραμμή του κόμματος» θα πουν, ίσως, κάποιοι. Μωρέ μια χαρά η επίσημη είναι όσο, τουλάχιστον, δεν τα αποποιούνται επισήμως.

Το «Μωυσής» λοιπόν δεν τράβηξε. Το «Κούλης» κούρασε. Το «Μητσοτάκη απαυτώνεσαι» είχε τελικά αντίθετο αποτέλεσμα – όσο και αν στην κομματική «Αυγή» λανσαρίστηκε, ως εναλλακτική, το «Μητσοτάκη γελιέσαι». Πάλης ξεκίνημα λοιπόν, νέοι αντιπολιτευτικοί αγώνες με το «Ραν Ταν Πλαν». Το οποίο είναι και παρά πολύ παλιό – όταν πήγαινα εγώ γυμνάσιο το λέγαμε.

Πολύ φοβάμαι ότι με τόση έλλειψη φαντασίας και ευρηματικότητας ακόμη και στα παρατσούκλια – δεν μιλάω για πολιτικά επιχειρήματα, αυτά έχουν εκπνεύσει προ πολλού ή καταρρίπτονται άμα τη εμφανίσει εφόσον κάποιοι επιμένουν να διαβάζουν πίνακες και κατατάξεις ανάποδα, από τα δεξιά προς τα αριστερά, σαν να είναι Αραβες, κι έτσι οι πρώτοι έσονται έσχατοι – το επόμενο προσωνύμιο του Μητσοτάκη θα είναι «Μπάμπης ο Σουγιάς». Ε, τότε μπορεί να κλείσει και η ψαλίδα στις δημοσκοπήσεις.