Ελληνικές επενδύσεις σε μια προοδευτική καγκελαρία

Στην Αθήνα όλα τα πολιτικά επιτελεία πέρασαν τη χθεσινή μέρα με το ένα μάτι στραμμένο στη Γερμανία – και η στιγμή που το exit poll έδειξε ισοπαλία για το συντηρητικό CDU της μετά Μέρκελ εποχής και το κεντροαριστερό SPD του Ολαφ Σολτς, των δύο μέχρι σήμερα κυβερνητικών εταίρων, η ανησυχία μεγάλωσε. Κι αυτό γιατί μια μακρά διαδικασία στη Γερμανία για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, όπως προοικονομούσε το αποτέλεσμα, θα έθετε ουσιαστικά τη Γερμανία εκτός συζήτησης των ευρωπαϊκών ζητημάτων μέχρι να ορκιστεί η νέα κυβέρνηση.

Η «διόρθωση» του αποτελέσματος και το μικρό προβάδισμα του SPD αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα το SPD να συμμετέχει στην κυβέρνηση ως κύριος εταίρος, πράγμα που αλλάζει τη συνθήκη που είχε διαμορφωθεί ως τώρα, γυρνώντας μια νέα σελίδα για τις ελληνογερμανικές σχέσεις. Το SPD, την περίοδο της κρίσης κράτησε πιο ήπια στάση από την επίσημη γερμανική γραμμή, ενώ στα ζητήματα που αφορούν την Τουρκία προωθούν ως απαραίτητη τη διατήρηση των δεσμών με τη γειτονική χώρα, άσχετα με τη γνώμη που έχουν για την Αγκυρα και τον ίδιο τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν – ειδικά σε ζητήματα που αφορούν το μεταναστευτικό/προσφυγικό ζήτημα, το οποίο θα μας απασχολήσει το επόμενο διάστημα.

Η άνοδος του σοσιαλδημοκρατικού SPD, η επιστροφή του έπειτα από αρκετά χρόνια χαμηλών ποσοστών και ενώ αρχικά βρισκόταν στην τρίτη θέση των δημοσκοπήσεων, δίνει ελπίδα στην ελληνική σοσιαλδημοκρατία πως η επιστροφή της δεν είναι όνειρο θερινής νυκτός – και αυτό από μόνο του προσφέρει ανάσα αισιοδοξίας, ειδικά σε εκείνους που ανησυχούν για το μέλλον του προοδευτικού χώρου στην Ελλάδα. Αντίστοιχα σήματα δείχνει και το αποτέλεσμα του Die Linke, που λόγω της κακής του επίδοσης (αντιστρόφως ανάλογη με αυτή του SPD, για όσους στα καθ’ ημάς ασχολούνται με τη δυναμική ανάμεσα στην Αριστερά και τη Σοσιαλδημοκρατία) βρίσκεται εκτός της συζήτησης για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.

Παρότι ο Ολαφ Σολτς ήταν πολύ πιο ήπιος υπουργός Οικονομικών από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και έχει ταχθεί υπέρ πολιτικών που βρίσκουν σύμφωνες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, προεκλογικά τόνιζε πως οι «μέχρι τώρα ισχύοντες κανόνες σταθερότητας πέρασαν με επιτυχία τις πρακτικές εξετάσεις τους κατά την κρίση του κορωνοϊού», απορρίπτοντας τα αιτήματα από πλευράς Γαλλίας και Ισπανίας. Και το γερμανικό πολιτικό σύστημα επιτρέπει μόνο συγκρατημένη αισιοδοξία: σε ένα από τα πιο πιθανά σενάρια σχηματισμού κυβέρνησης, το SPD θα πρέπει να συνεργαστεί όχι μόνο με τους Πράσινους, αλλά και με τους Φιλελεύθερους (FDP), οι οποίοι στο παρελθόν έχουν βρεθεί απέναντι στην ελληνική πλευρά – κατά τις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης, με το SPD ή ακόμα και το CDU, δεν αποκλείεται το FDP να επιλέξει το πρόσωπο στο υπουργείο Οικονομικών, πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα δεν αποτελεί καλή εξέλιξη για τη χώρα μας, που θα βρεθεί στην πλευρά των χωρών που ζητούν προσαρμογή των δημοσιονομικών κανόνων μετά την πανδημία.

Από την άλλη, η μαθηματικά βέβαιη συμμετοχή των Πρασίνων σε οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα δίνει το σήμα για μια ευρωπαϊκή στροφή προς περιβαλλοντικές πολιτικές για την καταπολέμηση της κλιματικής κρίσης, πράγμα που αφορά την Ελλάδα άμεσα, όπως έδειξαν το περασμένο καλοκαίρι και οι καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου – οι χώρες της Μεσογείου είναι από αυτές που επηρεάζονται περισσότερο από τις αλλαγές στο κλίμα.