Η οικονομική πολιτική του Βερολίνου θα έχει συνέχεια

Η θέση που κατείχαν οι Σοσιαλδημοκράτες κατά τα 12 από τα 16 τελευταία χρόνια, ως εταίροι στις κυβερνήσεις της Χριστιανικής Ενωσης και της Ανγκελα Μέρκελ, αποτελεί την καλύτερη απάντηση σε όσους πιστεύουν – είτε φοβούμενοι είτε ελπίζοντας – ότι μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία τους θα σηματοδοτήσει κάποια σημαντική στροφή, πολύ περισσότερο μια τομή, στην οικονομική πολιτική της Γερμανίας. Κι αυτό είναι κάτι που ισχύει τόσο για το εσωτερικό όσο και για το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της οποίας η πορεία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις που θα λάβει το Βερολίνο.

Εντός συνόρων, από τη μία, είναι γνωστό ότι όλα τα μέτρα που εφαρμόστηκαν κατά την πρόσφατη κρίση της πανδημίας ελήφθησαν με τη συναίνεση των δύο κυβερνητικών εταίρων. Πρώτα από όλα δε, οι αποφάσεις που οδήγησαν στο να ανοίξουν τα κρατικά ταμεία, να μπει στον «πάγο» η συνταγματική διάταξη για το φρένο του δημόσιου χρέους και να παραβιαστεί η δημοσιονομική ορθοδοξία, με στόχο να μη γονατίσουν ούτε οι επιχειρήσεις ούτε τα νοικοκυριά και να διατηρήσει η Γερμανία το ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα εντός της ΕΕ και της ευρωζώνης.

Είναι ενδεικτικό ότι ο Ολαφ Σολτς, από τη νευραλγική θέση του υπουργού Οικονομικών που κατείχε, δεν διαφοροποιήθηκε από τη Μέρκελ σε κανένα από τα μεγάλα ζητήματα που «καίνε» την Ευρώπη: Την προσεκτική και υπό όρους προώθηση της τραπεζικής ένωσης, την ανάγκη να υπάρξουν ενιαίοι φορολογικοί συντελεστές στην ΕΕ, την επιμονή για συντονισμό με τις ΗΠΑ και τον ΟΟΣΑ για τη φορολόγηση των μεγάλων πολυεθνικών, την επιφύλαξη (έως άρνηση) στο ενδεχόμενο να αποκτήσουν τα ευρωομόλογα μόνιμο χαρακτήρα, την ύπαρξη όρων στη χορήγηση και διαχείριση των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης.

Η αλήθεια, βεβαίως, είναι ότι εάν θέλουν να βρεθούν στο τιμόνι της Γερμανίας, οι Σοσιαλδημοκράτες θα αναγκαστούν, πιθανότατα, να προσπαθήσουν να γεφυρώσουν τις – ουκ ολίγες – διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε δύο από τους πιθανούς εταίρους τους όσον αφορά στην οικονομική πολιτική: Αφενός τους Πράσινους της Αναλένα Μπέρμποκ, με τους οποίους έχουν δηλώσει ανοιχτά ότι επιθυμούν να συνεργαστούν, οι οποίοι θα απαιτήσουν πολύ πιο φιλόδοξους στόχους για τη μετάβαση στη νέα εποχή, με τη βοήθεια γενναίων κρατικών επιδοτήσεων και νέων φόρων. Και αφετέρου, τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες του Κρίστιαν Λίντνερ, ο οποίος έχει φροντίσει να διαμηνύσει σε όλους τους τόνους πως δεν θα συναινέσει ούτε σε αύξηση της φορολογίας και του ρόλου του κράτους ούτε, γενικότερα, σε οποιασδήποτε μορφής αριστερή στροφή της Γερμανίας.

Ακόμη κι έτσι, ωστόσο, στο τέλος θα αποδειχθεί ότι η πολιτική του Βερολίνου στην οικονομία θα έχει συνέχεια και με τη νέα κυβέρνηση, όποια και αν είναι η σύνθεσή της.