Μάχη για {LF}το χαμένο Κέντρο

^«Οσο πάει προς το πολιτικό Κέντρο, τόσο χάνει απ’ τα αριστερά και αντίστροφα» σημειώνει τέως υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ για τη στρατηγική του κόμματός του.

Αν θελήσει κάποιος να περιγράψει τη σημερινή κατάσταση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αυτή θα ήταν οι ασκήσεις ισορροπίας μεταξύ ενός κεντρώου κοινού και ενός πιο ριζοσπαστικού. Ο Αλέξης Τσίπρας στη φετινή ΔΕΘ με ένταση επιχείρησε να ράψει ένα κοστούμι μετριοπαθούς ή και πιο κεντρώου, απευθυνόμενος με ειδικές εξαγγελίες στα μεσαία στρώματα που έχει χάσει ήδη απ’ την περίοδο 2016-17 και πολιτικά σε αυτούς που εγγράφονται σε έναν πιο ενδιάμεσο χώρο και που σήμερα φαίνεται να έχουν ρυμουλκηθεί απ’ τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Για την πολυσυλλεκτικότητα που έχει επιτύχει ο Πρωθυπουργός έκανε αναφορά στη συνέντευξή Τύπου της Θεσσαλονίκης ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αν και ο ίδιος εκτίμησε πώς πλέον αυτό που ήταν πλεονέκτημα, τώρα είναι μειονέκτημα για τον Μητσοτάκη, λόγω του ότι έχει γείρει δεξιά.

Η εν λόγω πάντως πολυσυλλεκτικότητα που επιδεικνύει το κυβερνών κόμμα (ακόμη) είναι εκ των δεδομένων που πονοκεφαλιάζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως για την ηγεμονία που δείχνει να έχει στο πολιτικό Κέντρο. Ο προσεκτικός παρατηρητής είδε φέτος πως η κεντρική ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ ήταν πάνω στο Κέντρο, αν και ο ίδιος επαναλαμβάνει πως έχει ως στόχο ένα κράμα ρεαλισμού και ριζοσπαστισμού. Είναι κοινό μυστικό δε πως έχει εντείνει τις επαφές του με φορείς παραδοσιακούς και κατεξοχήν εκφραστές των μεσαίων, όπως τα επιμελητήρια της χώρας ή η ΓΣΕΒΕΕ – την Πέμπτη συναντήθηκε με τον Γ. Καββαθά και τον Γ. Χατζηθεοδοσίου σε μια εκ νέου προσπάθεια να αφουγκραστεί τη βαθιά αγορά των μεσαίων και να αποκρούσει το επιχείρημα πως τους εξουθένωσε φορολογικά κατά τη διακυβέρνησή του. Εγχείρημα δύσκολο βέβαια και αυτό αποτυπώθηκε – πολιτικά – και στις πιο πρόσφατες μετρήσεις.

Βάσει των ευρημάτων της Pulse, το 60% των πολιτών που αυτοχαρακτηρίζονται κεντρώοι αξιολογούν αρνητικά το στίγμα του Αλέξη Τσίπρα στη φετινή ΔΕΘ. Η μάχη για επικράτηση στο Κέντρο είναι δύσκολη και σκοντάφτει, σύμφωνα με μια ανάγνωση, στις ημέρες διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Σε μια άλλη, στη σημερινή θολή πολυγλωσσία του. Και σε μια τρίτη στο μη πειστικό σχέδιο για τις εν λόγω πολιτικές ομάδες. Το γεγονός δε πως ο μετασχηματισμός του κόμματος έχει μείνει μετέωρος, λόγω και συνεδρίου, προσθέτει επιφυλάξεις στο κεντρώο κοινό και στο να προσεγγίσει τον ΣΥΡΙΖΑ.

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΚΟΡΜΟΣ. Εσωτερικά σήμερα, υπάρχει μια σχετική νηνεμία ως προς το θέμα. Οι πιστοί εκφραστές της γραμμής πως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ οφείλει να κινηθεί πιο ριζοσπαστικά και εν πάση περιπτώσει να μην εγκαταλείψει τις ταυτοτικές του αριστερές αναφορές δεν έχουν αντίρρηση σε μια ευρεία απεύθυνση στους μεσαίους.

Εδώ και συνθετικά ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιτύχει να λέει πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κορμός μιας προοδευτικής παράταξης ενώ και στη ΔΕΘ προχώρησε πιο πολύ, μιλώντας ευθέως για την ανάγκη προοδευτικής διακυβέρνησης – προφανώς κι έχοντας στον νου του ένα μέρος του προοδευτικού Κέντρου. Ακόμη και το κλείσιμο ματιού πως αν διακυβερνήσει τη χώρα εκ νέου θα το κάνει με πρόσωπα της αγοράς, της επιστήμης κ.τ.λ., φτιάχνει ένα κλίμα μη κομματικό σε στρώματα που ακόμη εμφορούνται απ’ το λεγόμενο αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα – ρεύμα κατεξοχήν που διαπέρασε και το πολιτικό Κέντρο απ’ το 2015 και μετά.

Μια παράλληλη στρατηγική σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ είναι και πως η κυβέρνηση είναι αυτή που εξοντώνει τους μικρομεσαίους. Μάλιστα, για πρώτη φορά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναποδογύρισε το δόγμα της ασφάλειας λέγοντας – στη ΔΕΘ – πως είναι συνώνυμο του βιοτικού επιπέδου και του κοινωνικού κράτους και άρα εγγυητής αυτού δεν είναι η κυβέρνηση. Και στο σκέλος που η βοήθεια σε αυτούς δεν περνάει απ’ το Ταμείο Ανάκαμψης και λόγω των εξοντωτικών συνθηκών για την αγορά – ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως η κυβέρνηση παίζει απλώς με τους μεγάλους.

Βέβαια η πορεία προς τους μεσαίους, το Κέντρο, τα πιο μετριοπαθή ρεύματα περνάει και από μια συνολικότερη στάση και συμπεριφορά της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπου στρατηγικά θα φτάνει με μεγαλύτερη πειστικότητα εκεί. Αυτό προϋποθέτει ένα συνεκτικό σχέδιο, αναλυτικό, που θα γίνει κτήμα ενός ενιαίου κόμματος και όχι μιας συνομοσπονδίας φωνών που ένα φάλτσο θα αρκεί να το ανατρέψει (π.χ. το περιστατικό με τον Στέλιο Κούλογλου και το επεισόδιο με την ηγεσία του κόμματος). Οσοι εγγράφονται στο Κέντρο, θέλουν επίσης κανονικότητα, έχουν πίστη στους θεσμούς, στο κεκτημένο της Δημοκρατίας. Είναι ένα κοινό που βγάζει κυβερνήσεις αλλά και τις σταθεροποιεί λόγω των αργόσυρτων μετατοπίσεών του.