Το ξεχασμένο δικαίωμα στο όνειρο

Η μπασκετική Ευρωλίγκα, που ξεκινά, θα είναι ακόμα περισσότερο συναρπαστική από την προηγούμενη, που κατέκτησε η τουρκική Αναντολού Εφές με μπράβο και χειροκροτήματα. Ο βασικός λόγος είναι ότι καμία από τις ομάδες που την προηγούμενη σεζόν πρωταγωνίστησαν δεν μοιάζει καλύτερη από πέρυσι. Φυσικά και υπάρχουν φαβορί, αλλά με πήλινα πόδια. Η πρωταθλήτρια Εφές έχει σε γενικές γραμμές την ίδια ομάδα με πέρυσι αλλά μοιάζει αδύνατο να κερδίσει πάλι μια κούπα που πέρυσι κέρδισε πρώτη φορά στην ιστορία της. Η Μπαρτσελόνα, που κουβάλησε πέρυσι τον τίτλο του φαβορί, είναι αποδεδειγμένο πως από το βάρος του υποφέρει: τον βλέπει σαν σταυρό μαρτυρίου, μολονότι είναι γεμάτη καλούς παίκτες. Η ΤΣΣΚΑ έχασε τον Μάικ Τζέιμς, κορυφαίο της σκόρερ πέρυσι, νομίζει πως απαλλαγμένη από τις τρέλες του θα είναι καλύτερη, αλλά στην πραγματικότητα η έλλειψή του μπορεί να της στοιχίσει. Παραδοσιακές δυνάμεις όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Φενέρ και η Μακάμπι μοιάζουν μυστήρια (κι όχι ιδιαίτερα γοητευτικά) και ομάδες που πέρυσι διακρίθηκαν, όπως η Αρμάνι Μιλάνου, η Μπάγερν Μονάχου και η Ζενίτ δεν είναι υποδείγματα σταθερότητας. Σε μια τέτοια διοργάνωση οι έλληνες εκπρόσωποι, δηλαδή ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα στο όνειρο. Αρκεί να μην έχουν ξεχάσει να ονειρεύονται.

Ολυμπιακός

Εχουν καλύτερες ομάδες από πέρυσι οι δυο αιώνιοι αντίπαλοι; Κανείς δεν μπορεί να το πει με βεβαιότητα, αλλά έτσι μοιάζει. Ο Ολυμπιακός έχασε τον Βασίλη Σπανούλη, που εξαιτίας των τραυματισμών του μας είπε «αντίο», αλλά πρόσθεσε στο ρόστερ του τρεις καλούς γνώστες της διοργάνωσης: ο αμερικάνος γυρολόγος Τόμας Γουόκαπ, ο ελληνικής καταγωγής Τάιλερ Ντόρσεϊ και ο γάλλος κάτοχος Ολυμπιακού μεταλλίου Μουσταφά Φαλ από την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα πέρυσι έλειπαν. Ο Γουόκαπ μπορεί να βοηθήσει τον Κώστα Σλούκα στην οργάνωση του παιχνιδιού, ο Ντόρσεϊ είναι ένας καλός σκόρερ και ο Φαλ, με τον όγκο και το τεράστιο μπόι του (2,18 μ.) είναι ένας ψηλός εξαιρετικά χρήσιμος αν αξιοποιηθεί. Και οι τρεις είναι καλύτεροι από αυτούς που ήρθαν να αντικαταστήσουν, δηλαδή τον μονοδιάστατο αμυντικό Τζένκινς, τον ασταθέστατο Χάρισον και τους αναιμικούς ψηλούς Ελις και Κουφό, που πέρυσι ήταν οι αδύνατοι κρίκοι της ομάδας.

ΠΑΟ

Και ο Παναθηναϊκός μοιάζει πιο καλός. Μπορεί να έχασε τον Ντίνο Μήτογλου και τον Χεζόνια, αλλά κράτησε τους Νέντοβιτς, Παπαγιάννη και Παπαπέτρου, πρόσθεσε τον Οκάρο Γουάιτ, που ο νέος του προπονητής Δημήτρης Πρίφτης γνωρίζει καλά από τον καιρό που τον είχε στον Αρη, και πόνταρε σε ξένους που έχουν όλοι γνώση του πού βρίσκονται. Ο Μέικον έπαιζε στην ΑΕΚ, ο Πέρι κι ο Εβανς έχουν παίξει πολλά χρόνια στην Ευρωλίγκα κι ο Φλόιντ έρχεται από το Ισραήλ με περγαμηνές. Μπορεί τα ονόματα να μην ενθουσιάζουν, αλλά πρόκειται για παίκτες καλούς. Ωστόσο η πραγματική ενίσχυση των δυο ελληνικών ομάδων έγκειται στο ότι λογικά φέτος θα εισπράξουν πολλά από το γεγονός ότι πέρυσι ωρίμασαν παίκτες που πήραν χρόνο συμμετοχής σχεδόν υποχρεωτικά εξαιτίας δυσκολιών που και οι δυο ομάδες αντιμετώπισαν. Ο Ολυμπιακός περιμένει πολλά από τον Βεζένκοφ, τον Χασάν Μάρτιν, τον Ζαν Σαρλ, τον Λαρεντζάκη. Ο ΠΑΟ είδε πέρυσι παιδιά όπως ο Μποχωρίδης κι ο Κασελάκης να κάνουν βήματα μπροστά: η ωριμότητα των Παπαπέτρου και Παπαγιάννη είναι πλέον δεδομένη. Παρ’ όλα αυτά δεν διακρίνω τουλάχιστον πριν από το ξεκίνημα της διοργάνωσης κάποια ιδιαίτερη πίστη για διάκριση σε κανένα από τους δυο. Ισως γιατί η επιστροφή του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα κάνει τη διεκδίκηση της εγχώριας πρωτιάς πρωτεύοντα στόχο: ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε για δυο ομάδες που στην Ελλάδα δεν έχουν ουσιαστικό ανταγωνισμό και είναι λογικό να κοιτάζουν η μία την άλλη. Αλλά το να βάλουν σε δεύτερη μοίρα την Ευρωλίγκα είναι λάθος.

Αρκετός

Καλοί είναι οι εγχώριοι ανταγωνισμοί, αλλά ο κόσμος που έχει απομείνει να ασχολείται στην Ελλάδα με το μπάσκετ (κι ευτυχώς είναι ακόμα αρκετός…) αγαπάει την Ευρωλίγκα κυρίως. Η ιδέα ότι μια ελληνική ομάδα πρωταγωνιστεί σε μια ευρωπαϊκή διοργάνωση (όχι απλά για να φτάσει σε ένα θρίαμβο της μιας βραδιάς κερδίζοντας ένα μεγαθήριο, αλλά για να επιχειρήσει να την κατακτήσει) ήταν ανέκαθεν περισσότερο ελκυστική από τις όποιες μάχες του πρωταθλήματος. Ο Ολυμπιακός δεν επιτρέπεται να μην ενδιαφερθεί να διακριθεί στην Ευρωλίγκα διότι σε αυτή βρήκε καταφύγιο τα δυο χρόνια που έλειψε οικειοθελώς από την Α1. Και οι οπαδοί του ΠΑΟ καθόλου δεν χαίρονται με την απουσία της ομάδας από ένα Final 4, εδώ και περίπου μια δεκαετία κι ας έχουν στο ίδιο χρονικό διάστημα δει την ομάδα τους να κερδίζει σχεδόν όλους τους εγχώριους τίτλους. Καλά καλά κανείς δεν θυμάται με ποιους αγωνίστηκε ο ΠΑΟ στους τελικούς του πρωταθλήματος την τελευταία διετία. Και σίγουρα κανείς δεν θυμάται τους ημιτελικούς του ελληνικού Κυπέλλου. Ούτε και τους τελικούς νομίζω.

Θεσμός

Η Ευρωλίγκα είναι ο μόνος θεσμός που δημιουργούσε στον κόσμο τη βεβαιότητα ότι οι ελληνικές ομάδες μπορούν και σε ευρωπαϊκό επίπεδο να τα καταφέρουν. Για αυτό οι οπαδοί του ΠΑΟ γέμιζαν το ΟΑΚΑ στα ευρωπαϊκά ματς για χρόνια, ενώ στα παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος δεν πήγαιναν ούτε οι κάτοχοι των διαρκείας εισιτηρίων. Και για αυτό το ΣΕΦ θύμιζε έδρα μόνο στα μεγάλα ματς του Ολυμπιακού (με την ΤΣΣΚΑ, την Εφές, τη Φενέρ, την Αρμάνι, τη Μακάμπι, τη Ρεάλ και την Μπαρτσελόνα): ο κόσμος ένιωθε ότι υποστηρίζοντας την ομάδα του στα δύσκολα είναι κι αυτός σημαντικός. Είναι αλήθεια πως ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ στα χρόνια της οικονομικής κρίσης ζορίστηκαν πολύ: στο μπάσκετ τα χρήματα δεν επιστρέφουν, τα έσοδα από την τηλεόραση είναι λίγα και ακόμα κι αν την Ευρωλίγκα την κερδίσεις τα χρήματα που θα πάρεις δύσκολα αρκούν για να καλύψεις τα συμβόλαια δυο παικτών σου. Οι ελληνικές ομάδες μοιραία ρίχνοντας τα μπάτζετ τους έγιναν λιγότερο ανταγωνιστικές. Αλλά μοιάζουν να έχουν μάθει πλέον να ζουν στη νέα πραγματικότητα: το θέμα είναι αν μπορούν να θυμηθούν τις αξίες που κάποτε τους βοηθούσαν να πρωταγωνιστούν και αν μπορούν να παίξουν καλύτερο μπάσκετ από αυτό που μας έδειξαν τα τρία τουλάχιστον τελευταία χρόνια όταν ακόμα και το να καταλήξουν στην πρώτη οκτάδα έμοιαζε δύσκολο. Αυτό είναι το ζητούμενο.

Γνώση

Κάποτε οι ξένοι μας ζήλευαν για τη γνώση της επιτυχίας στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Δεν είχε να κάνει με τα χρήματα: πάντα υπήρχαν ομάδες που έβαζαν πιο πολλά από τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ. Το μυστικό της επιτυχίας ήταν κάποτε η πίστη. Πέρυσι αυτή κυρίως έλειπε, μαζί με τον κόσμο στις εξέδρες. Φέτος ο κόσμος γύρισε. Να δούμε αν γύρισε και η πίστη.