NON PAPER

«Ο μπαμπάς μου κάνει τσαμπουκάδες στο σχολείο»

Τα βλέπουμε εδώ και δέκα μέρες, από τότε δηλαδή που άνοιξαν τα σχολεία. Καλά, σιγά που δεν τα ξέραμε. Τα είχαμε δει και πέρυσι. Και θα συνεχίσουμε να τα βλέπουμε για πολύ καιρό ακόμη, ανεξάρτητα, νομίζω, από την πορεία της πανδημίας. Τα επεισόδια με τους «γονείς μπαχαλάκηδες» που κάνουν τσαμπουκάδες στα σχολεία των παιδιών τους, με αφορμή τα μέτρα προστασίας για τον κορωνοϊό, ήρθαν για να μείνουν. Η Covid, η επιβολή της μάσκας, η αναγκαιότητα των τεστ δεν είναι παρά η ρωγμή από την οποία ξεπήδησε και αναδύθηκε στην επιφάνεια ένα είδος συμπεριφοράς που – πολύ κακώς – νομίζαμε ότι ανήκε στο παρελθόν. Ο τύπος «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;», ο μπραβούρας της γειτονιάς, αυτός που, επικαλούμενος τις ώρες κοινής ησυχίας, θα καλέσει την αστυνομία επειδή ο σκύλος της γειτόνισσας γάβγισε το μεσημέρι ή η φοιτήτρια του τρίτου έκανε πάρτι και η μουσική ακουγόταν μετά τα μεσάνυχτα – σαν να το βλέπω, να περιμένει με το ρολόι στο χέρι να πάει 12 διότι δεν είναι που τον ενοχλεί η μουσική, απλά διακατέχεται από την ιδεοληψία της αντίδρασης. Τέτοιοι τύποι είναι γραφικοί αλλά αφόρητοι. Και επικίνδυνοι όταν πρόκειται για γονείς και μάλιστα στις «ειδικές συνθήκες» μιας πανδημίας.

Εβλεπα την περασμένη εβδομάδα αυτό το έρμο το παιδί – δεν θα ήταν πάνω από έξι ετών – ανάμεσα στους γονείς του που κατακεραύνωναν on camera επιστήμονες και πολιτικούς, απειλούσαν, έβριζαν. Γελούσε, το πουλάκι μου, μη έχοντας αίσθηση του τι συνέβαινε. Νόμιζε ότι όλο αυτό ήταν ένα αστείο και του έκανε εντύπωση που οι «απέναντι» κοιτούσαν «τον μπαμπά και τη μαμά σαν να έλεγαν κάτι κακό». Δεν ξέρω και δεν θέλω να φανταστώ τι σημαίνει για ένα παιδί να το εκθέτουν με αυτόν τον τρόπο οι γονείς του, να το βάζουν με το στανιό σε αυτόν τον κύκλο του τσαμπουκά.

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά

Και η παράνοια συνεχίζεται ακάθεκτη. Σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Χανιά, Σύρο, Πύργο. Ολη η Ελλάδα ένας «απο-πολιτισμός». Στη Θέρμη, ένας πατέρας εισέβαλε στο σχολείο όπου το παιδί του φοιτά στη Β’ Δημοτικού και απαίτησε να μπει στην τάξη χωρίς τεστ και χωρίς μάσκα. Επιτέθηκε στη διευθύντρια, έπεσαν απ’ όσο κατάλαβα και κάτι «ψιλές» και κατέληξαν όλοι μαζί, μια ωραία ατμόσφαιρα, στο τμήμα. Στον Πύργο, μητέρα παιδιού του νηπιαγωγείου μήνυσε τις νηπιαγωγούς που εφάρμοζαν, όπως όφειλαν, τυπικά το πρωτόκολλο για εσχάτη προδοσία, σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, βασανισμό και άσκηση βίας σε βάρος παιδιών.

Αναρωτιέμαι με τι αγωνία ξυπνούν το πρωί αυτά τα παιδάκια για να πάνε στο σχολείο τους. Πόσο δέσμια είναι του ανεξέλεγκτου τσαμπουκά που κάνουν ο μπαμπάς και η μαμά στο σχολείο. Αυτό το «τι θα γίνει πάλι σήμερα;» είναι σχεδόν αδύνατον να το διαχειριστεί ένα παιδί, ακόμη κι αν δείχνει, προς στιγμή, αποστασιωποιημένο. Ναι, θεωρητικά είναι καλό να δημοσιοποιούνται αυτά τα περιστατικά ως παραδείγματα προς αποφυγή. Τι γίνεται όμως με τα πιτσιρίκια που την άλλη μέρα οι συμμαθητές τους θα τους πουν «χθες είδαμε τον μπαμπά σου στην τηλεόραση»;

Συνηθίζοντας το τέρας

Στην αρχή, αυτοί οι τσαμπουκαλεμένοι γονείς προκαλούσαν σοκ στην κοινή γνώμη. Σιγά-σιγά εξοικειωθήκαμε με το φαινόμενο, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ειδησεογραφίας. Οπως εξοικειωθήκαμε με αυτούς που εισβάλλουν στα νοσοκομεία, βρίζουν και απειλούν προκειμένου να πάρουν τους νοσούντες συγγενείς τους στο σπίτι και να τους γιατροπορέψουν όπως μόνο αυτοί «ξέρουν». Να, η άλλη προχθές ήθελε να πάρει τον πατέρα της για να τον θεραπεύσει από την Covid με αλόη ή πρόπολη ή δεν ξέρω κι εγώ τι.

Κάποιες φορές – όλο και περισσότερες όσο περνά ο καιρός – γελάμε με αυτά τα περιστατικά. Και είναι σαν να τους δίνουμε ένα χιουμοριστικό «ελευθέρας». Και όσο κι αν είναι κλισέ, δεν γίνεται να μη θυμηθείς τα λόγια του Χατζιδάκι για το πώς συνηθίζουμε το «τέρας».