Η σκληρή ήττα του Φασούλα και του Γκάλη…

Η τελευταία ενδιαφέρουσα ιστορία στα αθλητικά της χώρας μας είναι η ήττα του ψηφοδελτίου του Παναγιώτη Φασούλα στις εκλογές της ΕΟΚ. Ο «Πάνυ», μέλος του μπασκετικού Hall of Fame και πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική το 1987, έχασε με διαφορά από τον κ. Βαγγέλη Λιόλιο, ιδιοκτήτη του Προμηθέα Πατρών. Το πράγμα γίνεται πιο ενδιαφέρον γιατί ο Φασούλας είχε μαζί του και μια πλειάδα από «παίκτες-θρύλους», με πρώτο τον Νίκο Γκάλη, μια φωτογραφία του οποίου με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στο Instagram απέσπασε τα μπράβο περίπου 1 εκατομμυρίου Ελλήνων σε τρεις ημέρες την περασμένη εβδομάδα! Αλλά δεν χωρά αμφιβολία πως και τον Αντετοκούνμπο να είχε μαζί του ο Φασούλας πάλι θα έχανε.

Ζαγόρ

Συμπτωματικά ο Φασούλας έχασε λίγες ημέρες μετά την αποχώρηση του Θοδωρή Ζαγοράκη από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και την αντικατάστασή του από έναν γερόλυκο παράγοντα, τον κ. Παναγιώτη Δημητρίου, που ασχολείται με το ερασιτεχνικό (και όχι μόνο ποδόσφαιρο) κοντά είκοσι χρόνια. Εχω γράψει και παλαιότερα πως τα μεγάλα στρατόπεδα στον χώρο του ελληνικού αθλητισμού δεν είναι οι φίλοι του Ολυμπιακού που διαφοροποιούνται από αυτούς του Παναθηναϊκού ή της ΑΕΚ ή του ΠΑΟΚ ή του Αρη κ.τ.λ. Τα μεγάλα στρατόπεδα είναι αυτά των αθλητών και των παραγόντων: όλος ο υπόλοιπος κόσμος, που ασχολείται επαγγελματικά με τα σπορ, προσπαθεί μάλιστα σε κάποιο από αυτά να τρυπώσει. Οι δημοσιογράφοι παραδείγματος χάρη. Αν αγαπούν τα σπορ, συνήθως είναι με τους αθλητές. Αν αγαπούν πιο πολύ τη δουλειά τους, συνήθως είναι με τους παράγοντες.

Νόμος

Με τις εκλογές της ΕΟΚ ολοκληρώθηκαν οι εφετινές εκλογικές διαδικασίες στις ομοσπονδίες. Χάρη στον νόμο του κ. Λευτέρη Αυγενάκη με τα ηλικιακά κριτήρια άλλαξαν πολλές ηγεσίες: αν ο νόμος δεν ψηφιζόταν, αμφιβάλλω αν θα άλλαζε η ηγεσία μιας έστω από τις διοικήσεις. Είναι αλήθεια πως ο παραγοντικός κόσμος της Ελλάδας αντιμετωπίζει με τεράστια δυσπιστία τους αθλητές – και ειδικά τους αθλητές που κουβαλάνε την ιστορία του Ζαγοράκη ή του Φασούλα. Οι ήττες των αθλητών δεν είναι εκπλήξεις – εκπλήξεις είναι μάλλον οι νίκες τους. Στην πραγματικότητα ζητάμε από τον παραγοντικό κόσμο της χώρας, τους προέδρους των σωματείων δηλαδή, να ψηφίσουν αθλητές αντί για τους «ανθρώπους τους». Ο μέσος έλληνας πρόεδρος, ακόμα κι αν δεν έχει δει τον Λιόλιο ή τον Δημητρίου ποτέ του, πιστεύει πως είναι κάτι σαν αυτόν. Βλέπει στο πρόσωπό τους ένα (και δικό του) όνειρο να γίνεται πραγματικότητα. Ξέρει ότι αν ποτέ τους συναντήσει αυτοί θα του φερθούν σαν ψηφοφόρο – πως θα τον ακούσουν τουλάχιστον και ίσως να του κάνουν και το χατίρι. Η ΕΠΟ π.χ. είναι γεμάτη από γιους και θυγατέρες «παραγόντων-ψηφοφόρων»: ένας αυτοτροφοδοτούμενος μηχανισμός προσπαθεί να μη χάσει τα κεκτημένα του. Ο αθλητής, που μάλιστα κουβαλά ένα επίθετο με κύρος, είναι ένας κακός μπελάς – ένας τύπος που από τον παράγοντα έχει μάθει να ζητάει. Ενώ οι φίλαθλοι βλέπουν στον αθλητή έναν άνθρωπο που τους έχει χαρίσει συγκινήσεις, οι παράγοντες βλέπουν συνήθως κάποιον «που έβγαλε λεφτά από το σπορ», κάποιον «που νομίζει ότι τα ξέρει όλα και δεν ακούει», κάποιον «που δεν έχει μάθει να σέβεται». Οχι τυχαία καμία από τις άλλες δύο παρατάξεις που κατέβηκαν στις εκλογές της ΕΟΚ, ως αντίπαλες της παράταξης του Φασούλα, δεν υιοθέτησε την πρότασή του να γίνει ο Γκάλης επίτιμος πρόεδρος.

Φταίνε

Είναι σαφώς δύσκολο να κερδίσουν αθλητές εκλογές ομοσπονδιών – ειδικά αθλητές που δεν μοιάζουν με παράγοντες, όπως ο Φασούλας, ο Γκάλης, ο Χαριστέας, ο Κακλαμανάκης, η Μπεκατώρου κ.τ.λ. Αλλά στην όλη διαδικασία φταίνε και οι αθλητές. Δεν αναφέρομαι στην πολλές φορές κακή τους στρατηγική ή στη δυσκολία τους να πείσουν για τη διοικητική τους ικανότητα ή στο γεγονός ότι δεν τα καταφέρνουν να μείνουν μακριά από συλλόγους, αφού άλλωστε κουβαλάνε ένα παρελθόν. Ολα αυτά τα θεωρώ κομμάτι ασήμαντα: αυτό που συχνά με πονάει είναι όταν διακρίνω τους μικροανταγωνισμούς τους και τη δική τους δυσκολία να συνεργαστούν κι αυτό είναι κομμάτι θλιβερό. Μου λένε π.χ. πως στις τελευταίες εκλογές της ΕΟΚ ενώ η γενιά του 1987 ήταν με τον Φασούλα (στου οποίου το πλευρό δεν στάθηκαν όλοι πάντως…), οι αστέρες της άλλης πρωταθλήτριας Ευρώπης, αυτής του 2005, ήταν με τον Λιόλιο. Γιατί; Γιατί υπάρχουν μεταξύ των βετεράνων παικτών ανταγωνισμοί και εγωισμοί που δύσκολα ξεπερνιούνται. Ενώ το μέτωπο των παραγόντων είναι σχεδόν πάντα ενιαίο.

Εξωτερικό

Μένει μια τελευταία ερώτηση: Γιατί στο εξωτερικό οι μεγάλες ομοσπονδίες έχουν στο τιμόνι τους μεγάλους αθλητές και εδώ όχι; Η απάντηση είναι απλή: Γιατί στο εξωτερικό υπάρχει μια κεντρική πολιτική εξουσία (μια κυβέρνηση δηλαδή) που στις ομοσπονδίες ασκεί τόσο σοβαρούς ελέγχους που κάνει τη διοίκησή τους δύσκολη υπόθεση για παράγοντες και παραγοντίσκους. Οποιος θέλει να πολιτευθεί για να μεταβάλει μια ομοσπονδία σε προσωπικό του φέουδο το σκέφτεται σοβαρά. Εδώ, στη χώρα του νταραβεριού και των ανύπαρκτων ελέγχων, στη χώρα που το υφυπουργείο Αθλητισμού αντί να ελέγχει τι γίνονται τα χρήματα που δίνει στις ομοσπονδίες καμαρώνει γιατί τους δίνει πιο πολλά από όσα περίμεναν, με τις εκλογές μπορεί να ασχολείται ο καθένας. Συνήθως βάζοντας διάφορες μαριονέτες που καθοδηγεί.

Λιόλιος

Αυτό φυσικά δεν ισχύει για τον Λιόλιο που καλείται να οδηγήσει την ΕΟΚ σε μια αληθινά νέα εποχή. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν είναι ο συνηθισμένος αεριτζής που θέλει να γίνει πρόεδρος για να παριστάνει στο καφενείο της γειτονιάς του (που μπορεί να είναι και δικό του…) πως όλοι τον τρέμουν. Είναι ένας καθόλου συνηθισμένος παράγοντας. Είναι παιδίατρος, είναι σοβαρός επιχειρηματίας, έχει φτιάξει μια εξαιρετική και αξιοζήλευτη ομάδα όπως είναι ο Προμηθέας, που κατάφερε και να κάνει πρωταθλητισμό. Δεν είναι επίσης στο άρμα κανενός μεγάλου συλλόγου: κανείς δεν τον κατηγόρησε προεκλογικά ότι θέλει να συνεχίσει την πολιτική της προηγούμενης διοίκησης στη διαιτησία π.χ. – μια πολιτική που κατέστρεψε το άθλημα. Για μένα θα ήταν ένας εξαιρετικός πρόεδρος του ΕΣΑΚΕ, αλλά και στην ΕΟΚ σίγουρα μπορεί να κάνει δουλειά.

Ενωση

Ο πρώτος του στόχος πρέπει να είναι να ενώσει όλους όσοι αγαπούν το μπάσκετ και το είδαν να τραυματίζεται. Το σπορ που οι Ελληνες αγαπούν χρειάζεται να αναρρώσει: είναι καλό ότι ο Λιόλιος είναι και γιατρός. Είχε στον συνδυασμό του αθλητές και δεν νομίζω ότι άνθρωποι όπως ο Χριστοδούλου ή ο Ρεντζιάς που βρίσκονται στο ΔΣ γιατί εκλέχθηκαν με τον Φασούλα θα του κάνουν κάποιου είδους επιθετική αντιπολίτευση. Εχουν όλοι τόσο μεγάλη ανάγκη να δουν να έρχεται μια νέα εποχή που θα ξεχάσουν την πίκρα της ήττας τους γρήγορα. Κυρίως γιατί κατάλαβαν πως σε αυτή τη χώρα ήταν μάλλον αδύνατο να κερδίσουν…