Τον έβλεπες και ήθελες να δώσεις το 100%

Νιώθω όχι απλά χαρούμενος, αλλά ευλογημένος που είχα αυτόν τον άνθρωπο δίπλα μου και με βοήθησε τα μέγιστα στην καριέρα μου.

Πραγματικά στεναχωρήθηκα πάρα πολύ, όταν το έμαθα, δεν ήθελα να το πιστέψω.

Ουσιαστικά μιλάμε για έναν άρχοντα, έναν απίθανο άνθρωπο, μια τρομερή προσωπικότητα που έλαμπε σε κάθε στιγμή του.

Ενας άνθρωπος που με ό,τι και αν ασχολιόταν ήταν 100% συγκεντρωμένος σε αυτό.

Για αυτό λέω πως νιώθω πάρα πολύ χαρούμενος και ευλογημένος που τον είχα. Με πίστεψε, με αγαπούσε και μου έδωσε ευθύνες. Ημουν διπλά τυχερός γιατί με εμπιστεύτηκε σε μια περίοδο της ζωής μου που δεν ήμουν τόσο καλά και αυτό με βοήθησε πάρα πολύ και σε εκείνο το σημείο της καριέρας μου, αλλά και γενικότερα.

Η λύπη που σου έρχεται αυθόρμητα όταν ακούς μια τόσο δυσάρεστη είδηση είναι μεγάλη.

Ξέρεις, δεν το πιστεύεις στο πρώτο άκουσμα, γιατί νιώθεις ότι είναι από τους ανθρώπους που μένουν αλώβητοι, επειδή ήταν σκληρός και δυνατός. Κανείς όμως δεν μπορεί να τα βάλει τελικά με το συγκεκριμένο πράγμα, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου.

Τρομερός ψυχολόγος, πέρναγε πολλές ώρες να προετοιμάσει το πώς θα συμπεριφερθεί σε κάθε παίκτη. Είχε διαφορετικό πλάνο στο πώς θα δει τον κάθε έναν, ανάλογα με τον χαρακτήρα του, στο ατομικό κομμάτι αναφέρομαι. Εβλεπε ότι ένας έπαιρνε μπροστά με φωνές, άλλος δεν ήθελε αυτόν τον τρόπο και ένας τρίτος ήταν στο ενδιάμεσο.

Ηξερε για τον κάθε παίκτη το τι θα κάνει και το πότε, ώστε να τον κερδίσει.

Το παρατσούκλι του «σοφός» δεν είχε βγει τυχαία, διότι κάθε τι που έκανε ήταν με σοφία και σκέψη. Ηταν τόσο επιβλητική η παρουσία του που απλά με το που τον έβλεπες στην άκρη του πάγκου σε έκανε να θέλεις να δώσεις το 100% των δυνατοτήτων σου.

Οντως, ήξερε να παίρνει το καλύτερο, το 100% από τις ομάδες του και ό,τι υλικό και μπάτζετ και αν είχε στη διάθεσή του, ήξερες ότι πάντα η ομάδα που θα κοουτσάριζε θα είχε αυτά τα στοιχεία και θα ήταν σκληρή και μαχητική, όπως και δυσκολοκατάβλητη.

Από όπου και αν πέρασε στη χώρα μας, από ΠΑΟΚ, Αρη, ΑΕΚ, Πανιώνιο και φυσικά τον Ολυμπιακό, αλλά και στο εξωτερικό όπου εργάστηκε και ιδιαίτερα με την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας, άφησε έργο και έφερε επιτυχίες.

Αν και δεν ήταν συναισθηματικός και ρομαντικός, όταν βρισκόμασταν και με εμένα και με τον Μπίλυ και με τα άλλα παιδιά δεν έκρυβε τη συγκίνησή του και τη χαρά του. Τον άγγιζε συναισθηματικά όλο αυτό το δέσιμο που είχαμε. Θεωρώ ότι γενικότερα ίσως δεν έδειχνε το πόσο ευαίσθητος και συναισθηματικός μπορούσε να είναι τελικά.

Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του Ολυμπιακού είναι αλληλένδετες με τον Ντούσαν Ιβκοβιτς. Τα δύο από τα τρία Ευρωπαϊκά κατακτήθηκαν επί θητείας του όπως και πρωταθλήματα και έχει κάνει πολύ κόσμο χαρούμενο. Και με διαφορά 15 ετών να πετυχαίνεις κάτι τόσο μεγάλο, ασφαλώς λέει πολλά.

«Αυτό που ζήσαμε Γιώργο μου εκείνη τη βραδιά, αυτό που πετύχαμε ήταν μαγικό και μοναδικό», μου είχε πει ύστερα από καιρό όταν βρεθήκαμε, αναφορικά με το νικητήριο καλάθι στην Κωνσταντινούπολη. Με είχε συγκινήσει.

Ηταν τόσο μεγάλη η προσωπικότητά του που δεν χρειαζόταν να πει πολλά. Ακόμα και ένα χαστουκάκι να σου έδινε στο σβέρκο, αυτό τα έλεγε όλα.

Δεν θα ξεχάσω στον τελικό της Κωνσταντινούπολης όταν όλη η ομάδα έπαιζε χάλια, γύρισε στον Βαγγέλη Αγγέλου, τον συνεργάτη του και του είπε: «Βαγγέλη παίζουμε χάλια. Από το να χάσω όλη την ομάδα, προτιμώ να χάσω τον Βασίλη».

Και στο ημίχρονο έκανε ένα… ντου στον Μπίλυ, για να ξυπνήσει όλους τους άλλους και να δώσει ένα έξτρα κίνητρο όπως και έγινε.

Σε όλα τα γήπεδα τον αποθέωναν, και τραβούσε αμέσως τα φώτα πάνω του. Ηταν τόσο μεγάλος και για έναν ακόμα λόγο, επειδή δεν τα είχε με όλους καλά. Δηλαδή είχε αντιπαλότητες, αυτό που ήθελε να πει το έλεγε και για το καλό της ομάδας θα έκανε ό,τι έπρεπε. Για αυτό και είχε κερδίσει τον σεβασμό από όλους.

Ηταν άρχοντας και επειδή ήξερε ότι είναι αυστηρός και επιβλητικός, όταν πηγαίναμε κάπου ως ομάδα για να περάσουμε καλά ήταν έξω καρδιά και άλλο πράγμα στα γλέντια και στις προσωπικές στιγμές.

Στον γάμο μου αλλά και στη Σύρο που τον είχα καλέσει, τα λόγια που μου είχε πει δεν τα ξεχνάω και τα κρατάω για πάντα στη μνήμη μου.

Ο,τι και να σου έλεγε, μάθαινες κάτι κάθε μέρα δίπλα του. Υπήρχαν παίκτες που πέρασαν δύσκολα κοντά του, αλλά οι περισσότεροι ωφελήθηκαν και ιδιαίτερα όσους πίστευε, αυτούς τους βοήθησε τα μέγιστα στην καριέρα τους.

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν από το φάιναλ φορ της Κωνσταντινούπολη, παίζαμε με τον ΠΑΟΚ στην Πυλαία και μου έκανε ένα ντου χωρίς λόγο και αιτία. Για να με ξυπνήσει επειδή δεν έπαιζα καλά, για να ξυπνήσει όλη την ομάδα, δεν το ξέρω. Σε αυτά τα τρικ και τις τεχνικές κρίσεις ήταν καταπληκτικός.

Αλλά μήπως δεν ήταν και στο παρκέ, έχοντας κοουτσάρει τεράστιες ομάδες από τις οποίες είχαν περάσει παίκτες μύθοι και θρύλοι – τι να λέμε τώρα. Απίστευτος προπονητής, άφησε παντού έργο.

Ειλικρινά, θεωρώ ότι δεν θα ξεχαστεί ποτέ και οι αναμνήσεις που μας έχει αφήσει είναι η παρακαταθήκη του.

Ο Γιώργος Πρίντεζης είναι διεθνής αθλητής του μπάσκετ και αρχηγός του Ολυμπιακού.