Τα παιδιά των ιδρυμάτων

H Θεανώ Φωτίου, πρώην αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης στις κυβερνήσεις των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θεωρεί ότι το υπουργείο Εργασίας «προωθεί την εργασία των ανηλίκων από ιδρύματα σε ξενοδοχειακές μονάδες» κι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει στα ανήλικα παιδιά τα οποία το κράτος έχει υπό την προστασία και φροντίδα του: ότι «δεν χρειάζεται να πάνε στο Λύκειο, ούτε στα Πανεπιστήμια, χρειάζονται μαθητεία και μερική απασχόληση». Κι η νεολαία και διάφορα στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης φιλοτεχνούν μια Ελλάδα του Ντίκενς, γεμάτη Ολιβερ Τουίστ. Η Δεξιά πίνει το αίμα των ανήλικων παιδιών στα ιδρύματα με το μπουρί της σόμπας – με μπροστάρισσα την αρμόδια υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Δόμνα Μιχαηλίδου.

Είναι έτσι; Δεν είναι καθόλου έτσι, οι δακρύβρεκτες καταγγελίες απλώς είναι εύκολες και μαζεύουν τους οργισμένους των κοινωνικών δικτύων. Ας δούμε λοιπόν τι πραγματικά συμβαίνει με τα παιδιά των ιδρυμάτων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου, αυτή τη στιγμή βρίσκονται 365 παιδιά 15-18 χρόνων σε ιδρύματα. Μεγαλωμένα στο ίδρυμα, ουσιαστικά δεν έχουν επαφή με τον πραγματικό κόσμο – ενώ έχουν λιγοστέψει οι ελπίδες να τα αναλάβει κάποια οικογένεια, μέσω υιοθεσίας ή αναδοχής. Κατά την κυβέρνηση, στις δομές πρόνοιας βρίσκονται περί τα διακόσια επιπλέον παιδιά, που έχουν περάσει τα 18 αλλά δεν έχουν τρόπο να ενταχθούν στην κοινωνία. Διαθέτουν απολυτήριο σχολείου – και τίποτ’ άλλο. Κάποια έχουν περάσει στο Πανεπιστήμιο, κέρδισαν με τον κόπο τους μερικά χρόνια ακόμα κρατικής προστασίας. Με τα υπόλοιπα, που δεν προσανατολίζονται να σπουδάσουν αλλά έχουν δικαίωμα να έχουν μια δουλειά και να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, τι προτείνεται; Να μείνουν εσαεί υπό την προστασία του κράτους και των επιδομάτων του στο περιθώριο της κοινωνίας ή να βγουν μόνα τους, χωρίς καμία εμπειρία ζωής και χωρίς καμία προστασία, στον άγριο κόσμο;

Απέναντι στο σκοτεινό μέλλον που διαγράφεται, η υφυπουργός Εργασίας προτείνει μια διαδικασία εκκοινώνησης. Μια δουλειά – όχι εις βάρος των σχολικών υποχρεώσεων των δεκαεξάρηδων στα ιδρύματα. Στην ουσία, δουλειά επιτηρούμενη από το κράτος, για να αποφευχθεί η πιθανότητα εκμετάλλευσής τους – για όσα παιδιά επιλέξουν μια δουλειά στον τουρισμό έκλεισε ήδη συμφωνία με το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, για άλλους κλάδους αναζητούνται.

Το υπουργείο δεν κάνει κάτι παράνομο, στο πλαίσιο της υφιστάμενης νομοθεσίας πράττει. Τι νομίζουν οι κρατικοδίαιτοι του ΣΥΡΙΖΑ, ότι όλοι οι έφηβοι τα καλοκαίρια απολαμβάνουν διακοπές και τη θαλπωρή της οικογένειας; Δεν έχει συμβεί ποτέ να δουν παιδιά του σχολείου να δουλεύουν στην εστίαση, στα χωράφια, σε εργοστάσια; Τι είδους αποστειρωμένη εικόνα για την κοινωνία έχουν όσοι ιδεολογικοποιούν τη ζωή φτιάχνοντας κατασκευές με το μυαλό τους; Παρανομούν οι γονείς αυτών των παιδιών; Οχι, προφανώς. Ο νόμος, που στηρίζεται σε διεθνείς συμβάσεις, επιτρέπει στα παιδιά να εργάζονται, από 14 χρόνων και υπό προϋποθέσεις.

Το καπέλωμα ολόκληρων κοινωνικών ομάδων (εργαζόμενοι, νέοι, μετανάστες, άνεργοι, τώρα και τα παιδιά των ιδρυμάτων) και η εργαλειοποίησή τους είναι η συστηματική στάση μιας Αριστεράς τεμπέλικης, που αδιαφορεί να παίξει έναν χρήσιμο κοινωνικό ρόλο. Αν όμως τα στελέχη της νομίζουν ότι νοιάζονται για τα παιδιά των ιδρυμάτων προσπαθώντας να μη μιανθούν από την επαφή τους με την πραγματική ζωή, στην ουσία συμβάλλουν στον κοινωνικό αποκλεισμό τους και στη δυστυχία τους.

Αυτά, διότι ό,τι φαίνεται αριστερό δεν είναι.