Μαρμαρωμένος βασιλιάς

Από τις 7 Δεκεμβρίου 2004 όταν ο Λιονέλ Μέσι εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα έχουν περάσει 6.125 ημέρες. Πολλοί από τους σημερινούς θαυμαστές του ήταν αγέννητοι ή πολύ μικροί για να τον θυμούνται μέσα στη φαρδιά μπλαουγκράνα φανέλα να τρέχει σαν διάβολος από την αγωνία του να διακριθεί στο παιχνίδι με τη Σαχτάρ.

Στα περίπου 17 χρόνια που ακολούθησαν ο Μέσι και η Μπάρτσα δημιούργησαν το πιο δυνατό κράμα που εμφανίστηκε ποτέ στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Η εικόνα του Αργεντινού να επιδεικνύει τη φανέλα του στους οπαδούς της ομάδας μετά από ένα εντυπωσιακό γκολ εναντίον της Ρεάλ αποτελεί το σύμβολο της πιο επιτυχημένης εποχής στην ιστορία του καταλανικού συλλόγου.  Η αποψινή αναμέτρηση της Μπάρτσα με την Μπάγερν, την ομάδα που ουσιαστικά ενεργοποίησε τη θρυαλλίδα των όσων δραματικών θα ακολουθούσαν στο Καμπ Νου λόγω του ιστορικού 2-8, θα μοιάζει με τελετή εγκαινίων του Μουσείου Μέσι. Της Χρυσής Εποχής της Μπαρτσελόνα και των αμέτρητων αναμνήσεων, για κάθε εραστή του ωραίου ποδοσφαίρου.

Οι Μπλε Ζώνες του ποδοσφαίρου, που χαρακτηρίζονται από ομάδες-σύμβολα σε κάθε εποχή, δεν είναι αιώνιες. Η φυγή του Μέσι μοιάζει με ποδοσφαιρικό θάνατο, που όμως ήταν αναπόφευκτος. Η προσφορά του Αργεντινού στην ομάδα τα τελευταία χρόνια είχε υπερτιμηθεί. Οι φίλοι της Μπάρτσα πίστεψαν τον μύθο του «Μαρμαρωμένου Βασιλιά» που κάποια μέρα θα ξυπνήσει και θα ανακτήσει τη χαμένη ποδοσφαιρική αυτοκρατορία.

Ο Μέσι ήταν παρών όχι μόνο στις μεγάλες νίκες αλλά και στις πανωλεθρίες, οι οποίες συνήθως βάραιναν τους ώμους μόνο των συμπαικτών του.

Ο νέος προπονητής της Μπάγερν, Γιούλιαν Νάγκελσμαν προσπάθησε να δείξει σεβασμό στον «Μαρμαρωμένο Βασιλιά» όταν μίλησε για τη νέα Μπάρτσα. Πίσω από τις λέξεις του, ωστόσο, κρυβόταν η πραγματικότητα που εξακολουθούν να μη θέλουν να αποδεχτούν οι θαυμαστές του διάσημου παίκτη. Η νέα Μπάρτσα μπορεί και αμύνεται πιο ψηλά, να τρέχει περισσότερο, να αλλάζει συστήματα στη διάρκεια του αγώνα και να είναι πιο ομαδική. Ο αποψινός αγώνας στο Καμπ Νου μοιάζει περισσότερο με σύγκρουση δύο εποχών. Της μουσειακής και της νέας…