Η νέα μοιρασιά μιας παλιάς τράπουλας

Λίγο πριν ξεκινήσουν οι εφετινές ευρωπαϊκές διοργανώσεις ας κάνουμε μια μικρή περίληψη προηγουμένων. «ΤΑ ΝΕΑ» επισήμαναν κάνοντας το  σχετικό αφιέρωμα λίγες μέρες πριν πως προηγήθηκε ένα απρόσμενο καλοκαιρινό μεταγραφικό παζάρι: ενώ στο ξεκίνημά του υπήρχε μια γενική εντύπωση πως δεν περίσσευαν στις ομάδες τρομερά χρήματα για αγορές ποδοσφαιριστών, εν τούτοις έγινε ένας παράξενος χαμός. Είναι αλήθεια πως τον περασμένο Ιούνιο κανείς δεν πίστευε πως ενώ όλοι μιλούσαν για κρίση εσόδων, θα άλλαζαν ομάδα ο Μέσι κι ο Ρονάλντο. Η ότι θα έφευγε από την Ιντερ ο Λουκάκου, που της έδωσε ένα πρωτάθλημα μετά από χρόνια, από τη Ρεάλ Μαδρίτης ο Σέρχιο Ράμος και ο Βαράν, από την Μπαρτσελόνα ο Γκριεζμάν κι από τη Μίλαν ο Ντοναρούμα. Κι όμως αν κάποιος το καλοσκεφτεί ό,τι συνέβη είναι λογικό. Θα έπρεπε όλοι να το περιμένουμε.

Υπάρχει

Υπάρχει πρόβλημα εσόδων στις μεγάλες ομάδες του καιρού μας; Φυσικά και υπάρχει. Αυτό το καταλαβαίνεις, πρώτα από όλα, από την ανάγκη όλων να ρίξουν το κόστος των συμβολαίων των παικτών κι έπειτα από τα οικονομικά πλάνα που παρουσιάζουν: ο Αγκουέρο μιλώντας στην «Ντέιλι Μέιλ» είπε ότι ο Μπάρτσα κάνει οικονομία και στο ηλεκτρικό ρεύμα (!) και δεν φωτίζει το Καμπ Νου. Οι ιταλικές και οι ισπανικές ομάδες που δεν παίρνουν τα χρήματα που εισπράττουν από τα τηλεοπτικά δίκτυα οι ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ έχουν σαφέστατο πρόβλημα: από τις 20 ακριβότερες μεταγραφές που έγιναν φέτος στις 16 εμπλέκονται αγγλικές ομάδες και η πανταχού παρούσα «αραβική» Παρί. Ειδικά οι ιταλικές ομάδες φέτος ακολούθησαν την τακτική «του ανοίξαμε και σας περιμένουμε»: η Ιντερ, έχοντας φτάσει ένα βήμα από τη χρεωκοπία έδωσε τον Λουκάκου στην Τσέσλι και τον Χακίμι στην Παρί βάζοντας πάνω από 160 εκατ. ευρώ στα άδεια ταμεία της, ενώ η Γιούβε πριν ξεφορτωθεί το συμβόλαιο του Ρονάλντο έψαχνε και δεν βρήκε αγοραστές για τον Ντιμπάλα και τον Κιέζα – ήρωα των Iταλών στο Euro. To μεταγραφικό παζάρι πήρε φωτιά γιατί η κρίση δημιουργεί και ευκαιρίες για όσους έχουν χρήματα. Αλλά χρήματα έχουν λίγοι. Θα είχαμε τα θεαματικά κόλπα στο παζάρι μόνο χάρη στους Αγγλους και την Παρί; Οχι φυσικά.

Ολοι

Οι οικονομικές δυσκολίες των ομάδων και οι μεγάλες «τρύπες» στους ισολογισμούς ήταν η αληθινή αιτία που τον περασμένο χειμώνα συζητήθηκε η πιθανότητα της δημιουργίας της ευρωπαϊκής Σουπερλίγκας. Το εγχείρημα δεν ολοκληρώθηκε, ωστόσο η όλη συζήτηση έκανε κατανοητό κάτι πολύ σημαντικό: ότι υπάρχει διάθεση για συνεργασία των μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων. Δεν υπάρχουν ανταγωνιστές, αλλά καλοί συνεταίροι. Βλέποντας όλοι πως το σύστημα έχει γενικώς φρακάρει (οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις και ειδικά το Τσάμπιονς Λιγκ άρχισε να μοιάζει με επαναλαμβανόμενη διαδικασία με ίδιους και λίγους πρωταγωνιστές) μέσα στο καλοκαίρι ανέλαβαν δουλειά οι πιο μεγάλοι ατζέντηδες του καιρού μας: κάποιες από τις σημαντικές μετακινήσεις παικτών που είδαμε είναι περισσότερο επιτυχίες του Μέντεζ και του Ραϊόλα και λιγότερο εντυπωσιακές κινήσεις μεγάλων ομάδων. Οι ατζέντηδες που κινούν τα νήματα κατάλαβαν πως χρειάζεται να μην μπει το ποδόσφαιρο σε μια φάση απερίγραπτης στασιμότητας που θα σκότωνε το ενδιαφέρον του κόσμου. Κι έπεισαν τους πάντες πως καλά θα ήταν να ξαναδούν κάποιες προτεραιότητες.

Παντού

Η Μπαρτσελόνα θα μπορούσε να κάνει αιματηρές οικονομίες και να κρατήσει τον Μέσι που έτσι κι αλλιώς είχε συμφωνήσει να ρίξει τις αποδοχές του στο μισό: θα μπορούσε να μην αποκτήσει τον Ντεπάι και τον Αγκουέρο και να πουλήσει εκτός από τον Γκριεζμάν και τον Ντε Γιονγκ. Η Ρεάλ επίσης θα μπορούσε να κρατήσει τον Σέρχιο Ράμος και τον  Βαράν, ενώ και η Γιούβε μπορεί να γλίτωσε το μεγάλο συμβόλαιο του Κριστιάνο αλλά τα 15-20 εκατ. που πήρε δεν της ομορφαίνουν σίγουρα την άσχημη εικόνα του ισολογισμού της. Αλλά αν όλοι αυτοί οι παίκτες έμεναν εκεί που ήταν τον επόμενο χειμώνα, θα ξαναβλέπαμε το ίδιο Τσάμπιονς Λιγκ. Την Παρί, τη Μάντσεστερ Σίτι και την Τσέλσι να κερδίζουν παντού. Την Μπάγερν Μονάχου που ξέρει να πρωταγωνιστεί χωρίς να ξοδεύει. Και τέλος.

Μοιρασιά

Αυτό που συνέβη φέτος το καλοκαίρι ήταν μια νέα μοιρασιά της τράπουλας: ομάδες ενισχύθηκαν και ομάδες παρέμειναν με τα προβλήματα που είχαν ώστε όλοι να έρθουν κάπως πιο κοντά. Ο Κριστιάνο πήγε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που δεν νομίζω ότι είχε ανάγκη τα γκολ του (κυνηγούς για να πετύχουν έχει πολλούς), όσο τη λάμψη του. Ο Γκριεζμάν πήγε στην Ατλέτικο που δεν έχει το μεγαλύτερο πορτοφόλι της Ευρώπης. Από την άλλη η Τσέλσι δυνάμωσε με τον Λουκάκου, αλλά δεν ολοκλήρωσε το παζλ όπως ήθελε: η άμυνά της έχει πάντα ανάγκες. Η Σίτι δεν απέκτησε τον Χάρι Κέιν. Η Μπάρτσα και η Γιούβε που έχασαν τους μεγάλους τους σταρ, πρέπει να παρουσιάσουν ομάδες χωρίς αυτούς κι αυτό είναι από μόνο του συναρπαστικό. Δεν θα είναι ίσως πιο δυνατές από πέρυσι, αλλά γυρίζοντας σελίδα γίνονται ξαφνικά διαφορετικές και κατά συνέπεια ενδιαφέρουσες: δεν θα τις παρακολουθείς για να δεις πότε ο Ρονάλντο κι ο Μέσι θα αποκλειστούν και θα το ρίξουν στο κλάμα. Στο μεταξύ θα τους παρακολουθείς και τους δυο με απορίες και θα αναρωτιέσαι τι θα κάνουν εκεί που πήγαν. Απορίες που δεν θα είχες, αν έμεναν εκεί που ήταν.

Μαζί

Το καλοκαίρι δεν ολοκληρώθηκε με τα πυροτεχνήματα της τελευταίας μέρας που περιμέναμε. Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν κατάφερε να αποκτήσει τον Εμπαπέ, ο Πογκμπά δεν έφυγε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Λεβαντόφκσι δεν πραγματοποίησε την απειλή του κι έμεινε στη Μπάγερν Μονάχου. Αλλά η γενική αίσθηση είναι πως άλλαξαν πολλά: θα δούμε ένα διαφορετικό Τσάμπιονς Λιγκ με την Παρί στον ρόλο της ομάδας που όλοι θέλουν να κερδίσουν και πολλούς έτοιμους να της κάνουν τη ζωή δύσκολη. Ο,τι προσθέτει ενδιαφέρον σε ένα ποδόσφαιρο δυο χρόνια κουρασμένο από την πανδημία είναι χρήσιμο: θα έλεγα απαραίτητο. H UEFA που παρακολουθεί άφησε κατά μέρους τα νάζια που έκανε στους μεγάλους συλλόγους μετά την υπόθεση της ευρωπαϊκής Σουπερλίγκας κι άνοιξε τα ταμεία της. Με τα χρήματά της θα στηρίξει τους μεγάλους, αλλά και θα βοηθήσει τους μικρότερους. Τα χρήματα που θα πάρουν όσοι παίζουν στο Europa League σχεδόν διπλασιάστηκαν και το νεοσύστατο League Conference είναι ένας τρόπος για να πάρουν χρήματα παίζοντας στην Ευρώπη πολλοί μικρομεσαίοι. Ολοι αισθάνονται ότι είναι στην ίδια βάρκα: δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Ειδικά τώρα που είδαν πόσο εύκολο θα ήταν να βουλιάξουν όλοι μαζί…