Η τιμημένη σύριγγα

Ο Αλέξης Τσίπρας παραχώρησε τηλεοπτική συνέντευξη από την οποία βγήκαν δύο ειδήσεις. Η μία αφορά την εκτίμησή του για τις εκλογές. Τις βλέπει κατά την άνοιξη. Η πρόβλεψη θα είχε σημασία αν η ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών ήταν στο στοίχημα. Τώρα μετράει μόνο η εκτίμηση του Μητσοτάκη για την οποία, ακόμα και αν υποψιαζόμαστε κάτι, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Η μεγάλη είδηση της συνέντευξης ήταν ο εμβολιασμός του Παύλου Πολάκη. Βέβαια δεν είναι και τόσο τιμητικό να ανακοινώνει άλλος ότι είσαι εμβολιασμένος, αυτό δύναται να δημιουργήσει διόλου κολακευτικούς συνειρμούς. Αλλά αυτά ας τα βρουν μεταξύ τους. Ομως είναι γελοίο. Ο Τσίπρας είναι πρώην πρωθυπουργός και ηγείται της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και ουσιαστικά παραχωρεί ολόκληρη συνέντευξη για να μας πει ότι εμβολιάστηκε ο Πολάκης. Και το ανακοίνωσε με το ύφος του παίκτη που βλέπει το φουλ στην άλλη άκρη του τραπεζιού, όμως αυτός κρατάει τέσσερις άσους στο χέρι. Ναι, πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κλείνει το μάτι στους ψεκασμένους, ο Παύλος δεν τους αντιπροσωπεύει και ας γκρινιάζουν τώρα στο προφίλ του. Αύριο μπορεί να βγει ο Ηλιόπουλος κουνώντας την τιμημένη σύριγγα για να μας πει ότι εξουδετερώθηκε ακόμα ένα έωλο κυβερνητικό επιχείρημα.

Αυτό, δυστυχώς για την αντιπολίτευση, δεν δείχνει μόνο φτώχεια. Αναδεικνύει και ένα δραματικό έλλειμμα φαντασίας. Και, εν τέλει, επιβεβαιώνει το ειδικό βάρος που έχει αποκτήσει ο Πολάκης εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Οταν το κόμμα κάνει πολιτική επικοινωνία με τον εμβολιασμό ενός συγκεκριμένου στελέχους, αντιλαμβάνεσαι ότι το αποτύπωμά του είναι πολύ μεγαλύτερο από το πολιτικό του μπόι. Βέβαια στο κόμμα θα πουν ότι ο πρόεδρος τον έπιασε από το μανίκι και τον έβαλε στην καρέκλα για το εμβόλιο. Ομως και αυτό είναι αστείο. Γιατί, τελικά, το ίχνος που θα αφήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην περιπέτεια της πανδημίας, θα είναι η στάση του Πολάκη στο θέμα των εμβολίων. Ο οποίος τώρα τα ακούει από τους ψεκασμένους στο προφίλ του. Αλλά έτσι είναι αυτά. Ενας πολιτικός οφείλει πάντα να λογοδοτεί στο κοινό του.

Κανένα έλεος

Συνέβη στον Παλαμά Καρδίτσας. Είναι πολύ λογικό να υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να συμβεί και αλλού. Ακούγεται και κάτι άλλο: ανάμεσά μας κυκλοφορούν άνθρωποι που στους σχετικούς ελέγχους επιδεικνύουν πλαστό ευρωπαϊκό πιστοποιητικό εμβολιασμού από τη Βουλγαρία. Επίσης υπάρχουν τύποι που έχουν στο κινητό τους πιστοποιητικό το οποίο ανήκει σε άλλον άνθρωπο. Δεν είναι δα και δύσκολο, ειδικά όταν πρόκειται να μπεις σε κλειστό χώρο όπου ελέγχεται μόνο το πιστοποιητικό και όχι η ταυτότητα. Η περιγραφή της παθολογίας του ιού πρέπει να αλλάξει και στη σχετική βιβλιογραφία να συμπεριληφθούν μερικά δοκίμια για την ανθρώπινη βλακεία και τη δολιότητα. Ενδεχομένως, όμως, πρέπει να αλλάξει και η ποινική αντιμετώπιση όλων αυτών. Κανένα έλεος, καμία επιείκεια προς καθάρματα του κοινού ποινικού δικαίου.

Η διαχείριση του Μίκη

Η περίπτωση του Μίκη Θεοδωράκη αξίζει να μελετηθεί για τη σπανιότητά της όσον αφορά τη διαχείριση της προσωπικής ζωής του ανδρός στο περιβάλλον της δημόσιας σφαίρας. Και ας είμαστε ειλικρινείς: αν στη θέση του ήταν οποιοσδήποτε άλλος, οι λεπτομέρειες και οι πτυχές της προσωπικής του ζωής θα έβγαιναν σε κοινή θέα κάτω από μανταλάκια. Αν μη τι άλλο, έχεις να γράψεις πολλά και να κουτσομπολέψεις πολλά περισσότερα. Και όμως, τα περισσότερα έμειναν μακριά από τα μάτια και τα αφτιά της κοινής γνώμης. Από τη Μεταπολίτευση και μετά, ο Θεοδωράκης αντιμετωπίστηκε από τα μέσα ενημέρωσης, ακόμα και από εκείνα που τον αντιπαθούσαν, ως ένα εθνικό σύμβολο πάνω στον οποίο δεν έπρεπε να πέσει καμία σκιά. Και αυτό δεν είναι μόνο σπάνιο για τον επικοινωνιακό μας πολιτισμό. Είναι και μοναδικό.