{T16}Αυτό μπορούν τα παλικάρι{T16}α

Κάποια δεδομένα από την εξέλιξη ως τώρα των προκριματικών του Μουντιάλ: α) Η Εθνική μας είναι αήττητη. Δεν έχει πετύχει νίκη ακόμα, αλλά δεν έχει χάσει κιόλας. β) Κι άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες, όπως η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ιταλία και η Γαλλία, αδυνατούν να κερδίσουν τον Σεπτέμβριο. γ) Από αυτά τα παιχνίδια λείπουν από την Εθνική ο Φορτούνης και ο Πέλκας, δύο ποδοσφαιριστές που με την ποιότητά τους μπορούν να ανεβάσουν το επίπεδο όλης της ομάδας. Δεν έχει και πολλούς τέτοιους το ελληνικό ποδόσφαιρο άλλωστε.

Ολα τα παραπάνω θα μπορούσαν να προσφέρουν μια μικρή παρηγοριά στον άρρωστο τώρα που το όνειρο του Μουντιάλ έχει σχεδόν σβήσει. Κι αρχίζουμε πλέον να σκεφτόμαστε τα προκριματικά του Euro 2024. Μόνο που η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου δεν είναι άρρωστη. Τόσο μπορεί, τόσο παίζει, αυτά τα αποτελέσματα παίρνει. Είναι τόσο απλό.

Από πού προκύπτει η απαίτησή μας να παίζει η Εθνική σε μεγάλες διοργανώσεις, όπως το Μουντιάλ και το Euro; Επειδή μας είχε καλομάθει με τις επιτυχίες της από το 2000 ως το 2012; Τότε όμως αγωνίζονταν σε αυτοί ποδοσφαιριστές που ήταν πρωταγωνιστές στις ελληνικές ομάδες, οι οποίες με τη σειρά τους συμμετείχαν με συνέπεια κάθε χρόνο στους ομίλους του Champions και του Europa League. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, αγωνίζονταν ποδοσφαιριστές με παρουσία σε σημαντικούς ευρωπαϊκούς συλλόγους. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, αν εξαιρέσεις τον Τσιμίκα και τον Βλαχοδήμο.

Τότε η Ελλάδα βρισκόταν στην 8η θέση της κατάταξης της ΟΥΕΦΑ. Σήμερα βρίσκεται στην 21η. Πώς να βρεθεί μέσα στις 13 ομάδες που πάνε Μουντιάλ όταν ξεκινά από την 21η θέση;

Είναι άδικο να ζητάμε από τα παιδιά της Εθνικής να κάνουν πράγματα παραπάνω από αυτά που μπορούν. Ούτε ο προπονητής φταίει. Χρειάζεται συνολική αναθεώρηση του τρόπου λειτουργίας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του πρωταθλήματος της Super League και ένα κεντρικό σχέδιο ανάδειξης ποδοσφαιριστών από την παραγωγική διαδικασία και αξιοποίησής τους. Κυρίως όμως να μπει το εμείς πάνω από το εγώ. Που είναι και το δυσκολότερο απ’ όλα.