Spotify

Ενδεχομένως να υπάρχουν ανάμεσά μας κάποιοι που δεν γνωρίζουν το Spotify. Μπορεί να το άκουσαν τώρα που ο Τσίπρας έφτιαξε λίστα με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Είναι, παγκοσμίως, η μεγαλύτερη πλατφόρμα διάθεσης μουσικής. Πρόκειται για μία εφαρμογή που, αν την εγκαταστήσεις στο τηλέφωνό σου, έχεις πρόσβαση σχεδόν σε οτιδήποτε έχει διατεθεί εμπορικά από τη μουσική βιομηχανία του πλανήτη. Κοινώς έχεις όλη τη μουσική του κόσμου με μία μικρή μηνιαία συνδρομή. Το Spotify, λένε οι απαισιόδοξοι, θα εξοντώσει το μουσικό ραδιόφωνο καθώς πλέον οι νέοι μπορούν να ακούν τη μουσική που θέλουν χωρίς διαφημίσεις ή ενοχλητικές φωνές. Στη χώρα μας η υπηρεσία έχει περίπου 200.000 συνδρομητές. Ενας από αυτούς είμαι και εγώ. Κοιτάζω, λοιπόν, τα πενήντα δημοφιλέστερα ελληνικά ακούσματα των ημερών. Είναι κατά βάση Mad Clip. Α, βλέπω και έναν Βέρτη. Και κάποιους άλλους που, όμως μαθαίνω, είναι από την εγχώρια σκηνή της ραπ. Και της τραπ. Δεν περίμενα, φυσικά, να δω την «Ομορφη Πόλη» και το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά». Διαβάζοντας, όμως, το chart του Spotify, παρατηρείς, κάτα κάποιον τρόπο, τη διαγενεακή εξελικτική διαδικασία. Αν υπήρχε το Spotify στα χρόνια των γονιών τους, θα έβλεπες, ας πούμε, την Πωλίνα, τον Ρακιντζή, τον Χαριτοδιπλωμένο και τον Μπίγαλη. Οι παππούδες τους θα είχαν Νταλάρα, Μπιθικώτση, Καζαντζίδη. Ρώτησα τις προάλλες τον γιο μου, που είναι 22 ετών, αν γνωρίζει τον Μανώλη Μητσιά. Απάντησε αρνητικά. Η θετική απάντηση θα μου προκαλούσε έκπληξη. Ναι, έχω μεγαλώσει και με ξενίζει πλέον το χάσμα. Ομως νομίζω ότι πλέον η συνάφεια μεταξύ των γενεών εξαλείφεται με μεγαλύτερη ταχύτητα. Μοιάζουμε με τα παιδιά μας πολύ λιγότερο από όσο μοιάζαμε εμείς με τους γονείς μας. Εντάξει, λογικό είναι. Οι παλαιότεροι ζούσαμε σε ένα περιβάλλον που δείχνει περίκλειστο αν το συγκρίνεις με τον σημερινό κόσμο. Αυτό δεν είναι κακό. Κάθε άλλο. Τα εγγόνια εκείνων που έφευγαν μετανάστες στη Γερμανία, τραγουδούν ότι θέλουν κότερα και ελικόπτερα. Δεν παύει όμως και να σε τρομάζει, όσο μεγαλώνεις. Aισθάνεσαι ότι όλα τριγύρω αλλάζουνε και μόνο εσύ μένεις ίδιος.

Sweet Tooth

Φανταστείτε πώς θα ήταν ο κόσμος αν ο ιός σκότωνε τους ξενιστές του. Η Αποκάλυψη. Τα πάντα θα κατέρρεαν. Τα κράτη θα είχαν διασπαστεί σε μικρά αυτόνομα κύτταρα, ο πλανήτης θα γύριζε χωρίς ενέργεια, θα λειτουργούσαν μόνο τα στοιχειώδη για τη ζωή μέσα σε ένα βίαιο περιβάλλον. Θα επιβίωναν οι πιο δυνατοί, οι πιο τυχεροί, οι πιο αδίστακτοι. Με όρους βιολογίας δεν χρειάζονται και πολλά, πέρα από κάποιες αλλαγές στον «κώδικα» του ιού. Για αυτό, αν μπορείτε, δείτε το Sweet Tooth – είναι σειρά στο Netflix. Επεξεργάζεται ακριβώς αυτό το σενάριο, προβάλλοντας και τη διάσταση της κλιματικής αλλαγής. Και επειδή έχει αισθητικά στοιχεία παραμυθιού, η αφήγηση δεν είναι τόσο σκληρή. Θα καταλάβετε ότι αυτό που περνάμε είναι το καλύτερο σενάριο από αυτά που θα μπορούσαν ή μπορούν να μας συμβούν.

Επιστροφή ανεμβολίαστων

Θα σας φανεί σκληρό. Ακραίο και απάνθρωπο. Ετσι δείχνει. Ωστόσο μπορεί και να μην είναι. Η ιδέα, άλλωστε, ανήκει σε κορυφαίο υγειονομικό παράγοντα. Οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί επιστρέφουν στις δουλειές τους και απασχολούνται μόνο στις κλινικές COVID. Για δύο λόγους. Πρώτον, οι ίδιοι δεν ανησυχούν όσο οι υπόλοιποι για ενδεχόμενη νόσηση. Και είναι σαφές ότι αποδέχονται τον κίνδυνο. Δεύτερον, δεν θα έρχονται σε επαφή με άλλους ασθενείς (άρα δεν πρόκειται να τους μολύνουν), ενώ παράλληλα το ΕΣΥ δεν θα αντιμετωπίζει έλλειψη προσωπικού. Βέβαια θα είναι σαν να τους στέλνουν σε αποστολή «αυτοκτονίας». Ωστόσο ακριβώς το ίδιο δεν σκόπευαν να κάνουν και εκείνοι με τους ασθενείς που θα φρόντιζαν;