Η Γερμανία στην εποχή της έγινε κοινωνικά πιο άδικη

Η θητεία της Ανγκελα Μέρκελ στην καγκελαρία δεν συνδέθηκε με κάποια θεμελιακή, καθοριστική απόφαση, όπως συνέβη με τους προκατόχους της. Διαχειρίστηκε για τη χώρα τρεις κρίσεις με μια πολιτική «βλέποντας και κάνοντας», λαμβάνοντας αποφάσεις μόνο όταν αυτές ήταν πλέον αναπότρεπτες.

Με τον τρόπο αυτόν έστελνε στους πολίτες το μήνυμα βεβαιότητας ότι για τους ίδιους και την προσωπική τους πορεία δεν θα συμβούν τα χειρότερα και σε κάθε περίπτωση το κράτος και η ίδια ως καγκελάριος θα πράξει τα απαραίτητα, προκειμένου οι συνέπειες των κρίσεων να μείνουν οριακές και ελεγχόμενες, στην ιδανική περίπτωση οι κρίσεις να μην αγγίξουν τη χώρα. Ακόμη και όταν αυτή η βεβαιότητα αποδυναμωνόταν με κάθε κρίση, και στην επίκαιρη πανδημία κορωνοϊού έχει σχεδόν εξαφανιστεί, αυτός ο τρόπος διακυβέρνησης για μεγάλο διάστημα ήταν η ευχάριστη διαφορά σε έναν κόσμο όλο και περισσότερο ανασφαλή, άδικο, εν μέρει μάλιστα και τρομακτικό για πολλούς πολίτες.

Η άλλη όψη του νομίσματος της πολιτικής διαχείρισης της Μέρκελ είναι το γεγονός ότι από τη δημοσιονομική κρίση στην προσφυγική κρίση και στην πανδημία κορωνοϊού ήταν όλο και πιο φθίνουσα η επιτυχία αντιμετώπισης των προκλήσεων με τις ελάχιστες δυνατές συνέπειες για τους πολίτες. Οταν παραμένεις στα μικρά βήματα και μέτρα, αλλά αποφεύγεις μεγάλες θεμελιακές αποφάσεις, επικαλύπτουν οι βασικές στρεβλώσεις όλο και περισσότερο τα επιβεβλημένα διορθωτικά βήματα. Δεν μπορεί πλέον να γίνει αποδεκτό ότι την τελευταία χρονιά, εν μέσω της πανδημίας κορωνοϊού, έκλεισαν 20 νοσοκομεία επειδή για διάφορους λόγους η λειτουργία τους δεν συμφέρει οικονομικά. Η Γερμανία στη θητεία της Μέρκελ στην καγκελαρία έγινε κοινωνικά πιο άδικη.

Η κατάσταση στην ΕΕ είναι ανησυχητική. Η οικονομική επιτυχία της Γερμανίας ως εξαγωγικής χώρας εδράζεται και στην υπερχρέωση άλλων χωρών της ΕΕ. Η δημοσιονομική κρίση αποκάλυψε στα μάτια αυτών των χωρών ότι δεν μπορούν σε περίπτωση κρίσης να έχουν εμπιστοσύνη στην αλληλεγγύη της Γερμανίας. Αυτό ενίσχυσε τον εθνικό εγωισμό, ο οποίος καθορίζει την κυβερνητική πρακτική σε όχι λίγες ευρωπαϊκές χώρες.

Υστερα από 16 χρόνια καγκελαρίας της Ανγκελα Μέρκελ, η ΕΕ είναι σήμερα λιγότερο ενωμένη από ποτέ. Το αξιακό οικοδόμημα της ελευθερίας, δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρουσιάζει ρωγμές και μετατρέπεται σε φράσεις κενές περιεχομένου, όταν η ΕΕ, όπως στην περίπτωση του προσφυγικού ζητήματος, επιλέγει αποκλειστικά τη στρατηγική περιχαράκωσης και οχύρωσης, την οποία υλοποιεί ήδη με βάρβαρη απανθρωπιά.

Ωστόσο, δεν αποκλείεται σύντομα να νοσταλγήσουμε την ικανότητα της Μέρκελ να λειαίνει τις ενδοευρωπαϊκές συγκρούσεις σε τέτοιο βαθμό, ώστε στο τέλος να υπάρχει ένας ελάχιστος, κοινός παρονομαστής.

Ο Γκρέγκορ Γκίζι (73), σήμερα κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος εξωτερικής πολιτικής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ντι Λίνκε, είναι ηγετική προσωπικότητα της γερμανικής Αριστεράς, ήταν ο τελευταίος πρόεδρος του καθεστωτικού κόμματος SED λίγο πριν από την κατάρρευση της κομμουνιστικής DDR, πρώτος πρόεδρος του μετακομμουνιστικού PDS, που μετεξελίχτηκε στο σημερινό Ντι Λίνκε, με το οποίο την περίοδο 2013-2015 έγινε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Μπούντεσταγκ.