Φίλε, {CR}του φθινοπώρου {CR}ήρθεν η ώρα

Το τελευταίο που έκανε ήταν να ενηµερώσει τον επικεφαλής των Ταλιµπάν στο αεροδρόµιο της Καµπούλ, ότι ολοκληρώθηκε η αποχώρηση των αµερικανικών στρατευµάτων από τη χώρα. Κατόπιν ο υποστράτηγος Κρις Ντόναχιου επιβιβάστηκε στο C-17 – ο τελευταίος αµερικανός στρατιώτης που έφυγε από το Αφγανιστάν. Η φωτογραφία του µε το όπλο στο χέρι, θα µείνει στην ιστορία ως το τέλος του πιο µεγάλου σε διάρκεια πολέµου των ΗΠΑ. Μιας επιχείρησης που στοίχισε χιλιάδες ζωές, ένα τρισ. δολάρια και µια οδυνηρή ήττα για τις ΗΠΑ.

Επί 6 ώρες τις καθηµερινές και 10 τα Σαββατοκύριακα, ο 49χρονος Σαγιέντ Σανταάτ παραδίδει φαγητά. «Δεν υπάρχει καµία ντροπή. Η δουλειά είναι δουλειά», λέει ο πρώην υπουργός Επικοινωνιών του Αφγανιστάν, µετανάστης στη Γερµανία, που εργάζεται ως ντελιβεράς στη Λειψία. Με πτυχία στην Πληροφορική δεν µπορεί ακόµα να βρει δουλειά στον τοµέα του επειδή δεν κατέχει τη γλώσσα. «Δεν έχω λόγο να νιώθω ενοχές», λέει. «Ελπίζω κι άλλοι πολιτικοί να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόµο, να εργαστούν για τον κόσµο αντί να κρύβονται».

Τέσσερα χρόνια µετά τις αποκαλύψεις για τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης νεαρών, ο Κέβιν Σπέισι βρήκε και πάλι δουλειά στις ΗΠΑ. Ο βραβευµένος ηθοποιός επέστρεψε στα αµερικανικά πλατό στη νέα του ταινία µε τίτλο «Peter Five Eight», που γυρίζεται στην Καλιφόρνια. Ο τίτλος αναφέρεται στην Α’ επιστολή του Πέτρου, εδαφ. 5,8: «Εγκρατευθήτε και σωφρονήσατε, αγρυπνείτε και προσέχετε· διότι ο αντίπαλός σας και κατήγορος διάβολος, σαν λιοντάρι που ωρύεται, περιπατεί µε µανίαν ζητών ποιόν να καταπιή».

Λίγοι νοιάστηκαν για την ψυχαναλυτική υπόθεση όσο η Αννα Ποταµιάνου, η πρωτοπόρος ψυχαναλύτρια που έφυγε πρόσφατα. Θεωρούσε την ψυχανάλυση µια πολύτιµη παρακαταθήκη που πάσχιζε να µεταφέρει στις επόµενες γενιές, χωρίς τις ευκολίες που επιβάλλει η σύγχρονη κουλτούρα του µεταµοντέρνου καταναλωτισµού. Πίστευε ότι τρεις αρχές είναι ο κορµός της υπαρξιακής µας αναζήτησης: Οτι δεν είµαστε παντοδύναµοι, ότι έχουµε µόνο ένα φύλο και ότι κάποια µέρα θα πεθάνουµε.

Χρυσό µετάλλιο στα 100 µέτρα κατηγορίας Τ11 στους Παραολυµπιακούς Αγώνες του Τόκιο για τον Θανάση Γκαβέλα (δεξιά) µαζί µε τον συνοδό του Σωτήρη Γκαραγκάνη. Ο 22χρονος Νάσος που σπουδάζει Ψυχολογία ξεκίνησε να έχει προβλήµατα όρασης στα 10. «Υπήρχαν κοροϊδίες. Τα παιδιά καµιά φορά λένε χοντράδες. Στην αρχή αντιδρούσα και στεναχωριόµουν. Πλέον, όµως δεν µε αγγίζουν καθόλου. Η βοήθεια από την οικογένεια είναι σηµαντική για να µάθεις να διαχειρίζεσαι και αυτές τις καταστάσεις». Χρυσό και στη ζωή.

H συµφωνική µουσική του ξεχυνόταν από το µισάνοιχτο παράθυρο. Πριν χτυπήσω το κουδουνι, κρυφοικοίταξα. Καθισµένος στην πολυθρόνα του, ο Μίκης  είχε κλείσει τα µάτια και υψώνοντας τα χέρια διεύθυνε µια ορχήστα. Λίγο αργότερα, µου έδειχνε τον µουσικό του κόσµο, έναν χάρτη όπου τα έργα του ήταν σαν αστερισµοί που συνδέονταν µεταξύ τους καθώς «σε κάθε µου έργο έχω κρυµµένη µουσικές φράσεις από κάποιο άλλο. Αυτό είναι το σύµπαν µου».  Όπως έλεγε «η τέχνη είναι αυτή που µας ενώνει µε την συµπαντική αρµονία και τότε γινόµαστε άνθρωποι». Πόσο τυχεροί, να ζούµε στο σύµπαν του Μίκη Θεοδωράκη!