In memoriam

In memoriam

Στο πλήθος των όσων θα γραφούν και σήμερα και τις επόμενες ημέρες για τον γίγαντα της ελληνικής μουσικής Μίκη, που έφυγε χθες πλήρης ημερών και κατέλιπε σε εμάς τους νεότερους τον πλούτο της μουσικής του διάνοιας, θέλω να προσθέσω απλά ότι αισθάνομαι και προσωπικά «πλούσιος», γιατί πάντοτε με περιέβαλλε με αγάπη. Ηταν καθημερινός αναγνώστης μου και, κάθε τόσο, μου έστελνε μηνύματα με κοινούς γνωστούς και φίλους για κάτι που έγραφα και το οποίο τον είχε «κεντρίσει». Και εγώ κάθε φορά κοκκίνιζα που δεχόμουν ένα «μπράβο» από αυτόν τον γίγαντα.

Μια φορά, μου έστειλε μια επιστολή. Ηταν το 2018, που εγώ από εδώ, από αυτήν τη στήλη, είχα ξεκινήσει μια καθημερινή μάχη να μην εκχωρηθούν στο Υπερταμείο προς πώληση τα πολιτιστικά μας μνημεία και είχα τότε μάλιστα αποκαλύψει ότι σε έναν ολόκληρο κατάλογο, από 10.000 μνημεία, μεταξύ τους βρισκόταν και ο… Λευκός Πύργος (για να θυμόμαστε πού και πού τη λαίλαπα ΣΥΡΙΖΑ που πέρασε από εδώ, παιδιά…).

In memoriam τη δημοσιεύω ως είχε:

«Αγαπητέ κ. Παπαχρήστο,

Επειδή σας εκτιμώ ιδιαίτερα, αφήνω κατά μέρος τη συνήθειά μου να μη μιλώ ποτέ δημοσίως για τον εαυτό μου και σας παραπέμπω στην ομιλία μου στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου πριν από μερικά χρόνια, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρθηκα στην επερχόμενη εκποίηση του πολιτιστικού μας πλούτου καταλήγοντας ότι κινδυνεύει να παραχωρηθεί ακόμα και η ίδια η Ακρόπολη!

Ηταν μια πρόβλεψη που στηρίχθηκε στο γεγονός ότι η χώρα μας υποχρεώθηκε να υπογράψει την εκχώρηση της εθνικής μας αυτοτέλειας και του εθνικού μας πλούτου, πράγμα που δεν συνέβη με τις υπόλοιπες χώρες που έχουν αντιμετωπίσει Μνημόνια και έχουν ήδη επανέλθει στη δημοσιονομική κανονικότητα.

Με τα Μνημόνια που υπέγραψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις αλλά και η σημερινή, έχουμε δεμένα τα χέρια μας, αφού εμείς μόνοι μας απεμπολήσαμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Και κυρίως το δικαίωμα σε μια ανάπτυξη που να βασίζεται στον εθνικό μας πλούτο. Υπόγειο και υποθαλάσσιο. Γι’ αυτό άλλωστε είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν έχει ανακηρύξει την ΑΟΖ και που δεν έχει το δικαίωμα να εκμεταλλευτεί τον ορυκτό της πλούτο, που, ως φαίνεται, είναι πολύ μεγάλος.

Αυτό ακριβώς αποκάλυψε ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Μπάτσης ύστερα από έρευνες σε όλη την Ελλάδα με το βιβλίο του για την εκβιομηχάνιση της χώρας. Το οποίο περιέργως εξαφανίστηκε, ο δε συγγραφέας του εκτελέστηκε μαζί με τον Μπελογιάννη!

Βλέπετε, το χέρι των άσπονδων φίλων μας είναι πολύ μακρύ. Αλλά όταν κάποιος έχει το ελάττωμα να είναι συνθέτης, αυτά που λέει είναι παραμύθια, που οι “σοφοί” μας τα βαφτίζουν “σενάρια συνωμοσίας”.

Ας μου επιτραπεί εδώ να θυμίσω ότι όλα τα κατά καιρούς “παραμύθια” του συνθέτη έχουν επιβεβαιωθεί πολλά χρόνια πριν οι “αρμόδιοι” τα ανακαλύψουν, που συνήθως τα ανακαλύπτουν όταν είναι πλέον πολύ αργά.

Με εκτίμηση και αγάπη,

       Μίκης Θεοδωράκης

       Αθήνα, 21.9.2018»

Αυτός ήταν ο άνδρας, ο ευπατρίδης, που τίμησε την πολιτική όσο και τη μουσική. Μέχρι τα βαθιά του γεράματα είχε την Ελλάδα στην καρδιά του…

Ντροπή για όλους

Πέρασε εντελώς κάτω από τα ραντάρ μία ακόμη άθλια εξέλιξη σχετικά με τον απηνή δικαστικό πόλεμο που δέχεται ο Ανδρέας Γεωργίου, ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ την περίοδο της χρεοκοπίας της χώρας. Ο άνθρωπος αυτός, που δεν έκανε τίποτε περισσότερο από τη δουλειά του, δηλαδή να πιστοποιήσει την τραγική κατάσταση των οικονομικών της χώρας, βρίσκεται εδώ και δέκα χρόνια στα γρανάζια του δικαστικού σώματος, μόνος και αβοήθητος, αδυνατώντας να αποδείξει το προφανές: έκανε τη δουλειά του όπως μπορούσε καλύτερα και το μόνο του «έγκλημα» ήταν ότι δεν συνέχισε τα τραγικά «Greek statistics», τα οποία μας εξέθεσαν παγκοσμίως και οδήγησαν την Ελλάδα στον γκρεμό. Η καινούργια εξέλιξη είναι ότι ένας διευθυντής της ΕΛΣΤΑΤ, τον οποίο ο Γεωργίου είχε αντικαταστήσει εξ αυτού ακριβώς του λόγου, στράφηκε εναντίον του και στις 26 Αυγούστου πέτυχε τη συντηρητική κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων του Γεωργίου στην Ελλάδα!!!

Αναζήτησα στο Διαδίκτυο για να θυμηθώ την περίπτωση. Ο διευθυντής αυτός, ονόματι Ν. Στρόμπλος, διευθυντής του τμήματος εθνικών λογαριασμών μεταξύ 2006 και 2010, ήταν της άποψης ότι ο Γεωργίου κατασκεύασε τα στατιστικά στοιχεία, προκειμένου η χώρα να ενταχθεί στα Μνημόνια. Είναι αυτή η άποψη που προωθούσε ένα ολόκληρο σύστημα της καραμανλικής Δεξιάς και υιοθέτησε και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είναι γνωστό ότι συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Την εποχή που η κυβέρνηση Καραμανλή ψευδόταν ασύστολα ότι το έλλειμμα «τρέχει» με 3,5% και 4%, το έλλειμμα ήταν ήδη διψήφιο και κάλπαζε. Το θέμα είναι ότι ενώ από όλες τις πλευρές, πολιτικές και οικονομικές, επιβεβαιώθηκε η αλήθεια του Γεωργίου, ο άνθρωπος αυτός επιχειρείται, δέκα χρόνια τώρα, να εξοντωθεί οικονομικά και ηθικά.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε δεσμευτεί ότι θα το έληγε αυτό, αλλά προφανέστατα δεν έκανε τίποτε – άλλο ένα ψέμα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κάνει τίποτε, για λόγους ευνόητους – μην ενοχληθεί ο άρχοντας της Ραφήνας.

Και ο φουκαράς ο Ανδρέας Γεωργίου παλεύει μόνος του να αποδείξει ότι έκανε απλώς τη δουλειά του. Μα δεν είναι ντροπή όλο αυτό για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα; Διερωτώμαι…

Εκείνο το πρωινό του ’74

Ναι, καταλαβαίνω, σε κανέναν δεν αρέσουν τα μνημόσυνα, αλλά τι να γίνει; Μερικοί από μας, ξεροκέφαλοι, σήμερα θα στρέψουμε νοσταλγικά τη μνήμη σε εκείνο το πρωινό της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974, στον ημιώροφο του ξενοδοχείου King’s Pallas, στη γωνία των οδών Πανεπιστημίου και Κριεζώτου. Η πληγωμένη από την 7χρονη δικτατορία των συνταγματαρχών και την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο Ελλάδα, η αγωνία, ο φόβος, η Αθήνα που συνταρασσόταν καθημερινά από τις διαδηλώσεις και το αίτημα «δώστε τη χούντα στον λαό» έδιναν στην εκδήλωση μια άλλη διάσταση.

Εμείς, πιτσιρικάδες, στο πεζοδρόμιο, στον ημιώροφο, στη μεγάλη αίθουσα του ξενοδοχείου, ο Ανδρέας να διαβάζει με το πουκάμισο ανοιχτό, δεύτερο κουμπί, και κάτι χοντρά γυαλιά την περίφημη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη. Και από κάτω μερικοί από τους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής της χώρας για τα επόμενα σαράντα χρόνια.

Κι ύστερα, αφού τελείωσε, να κραδαίνει τη διακήρυξη για τις ανάγκες της φωτογράφισης από τον Κ. Αναγνωστάκη και τον Β. Κουλούρη, τους παθιασμένους φωτογράφους του. Τη διακήρυξη που είχε γραφτεί ουσιαστικά στο Μόναχο, στο γραφείο του Ακη Τσοχατζόπουλου (μέρες που είναι, να τα θυμόμαστε και αυτά), από μια ομάδα ανθρώπων, όπως ο Γ. Τσουγιόπουλος, ο Σ. Κωστόπουλος, ο Κ. Παπαγιαννόπουλος, ο ίδιος ο Ακης κ.ά.

Αυτή τη διακήρυξη που έμελλε να μείνει στην πολιτική ιστορία της χώρας ως η Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη και με την οποία για πρώτη φορά ο Ανδρέας έθετε τις βάσεις για τη δημιουργία του ΠΑΣΟΚ μέσα από το τετράπτυχο Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση – Δημοκρατική Διαδικασία.

Του ΠΑΣΟΚ που κατίσχυσε της Δεξιάς μέσα σε ελάχιστα χρόνια και κατάφερε να συγκεντρώσει στους κόλπους του ό,τι πιο προοδευτικό και σύγχρονο είχε να επιδείξει η χώρα στην πολιτική, την οικονομία, τον πολιτισμό.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ που σήμερα βουλιάζει στη χλεύη και η παρουσία του κατάντησε ανέκδοτο.

Λάθος, δεν κατάντησε. Το κατάντησαν…