Στο «άρμα» Τσίπρα

Οι απειλές που καλείται να αντιμετωπίσει το ελληνικό κράτος εδώ και μερικά χρόνια είναι πρωτόγνωρες. Μια χώρα που η κρίση αποτελεί για αυτήν κανονικότητα. Πυρκαγιές (πιθανότατα σύντομα και πλημμύρες), πανδημία, παράνομη μετανάστευση και δεν ξέρω τι άλλο. Ολα σκάνε το ένα μετά το άλλο και σε πολλές περιπτώσεις ταυτόχρονα. Η αντιμετώπιση όλων αυτών των ζητημάτων, είναι δεδομένο ότι προϋποθέτει την ύπαρξη πολιτικής σταθερότητας. Κανένα λάθος δεν συγχωρείται, κανένα μπρος πίσω. Η εκάστοτε κυβέρνηση οφείλει να είναι δεδομένα ικανή, ως προς το δικό της έργο.

Βλέπετε, το πρόβλημα είναι ότι η εκάστοτε κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα ζητήματα με έναν κρατικό μηχανισμό που βρίσκεται ακόμα στον περασμένο αιώνα. Οσο και να προσπαθεί μια ηγεσία να ξεριζώσει αυτή την κουλτούρα τόσο βρίσκεται στην ανάγκη ανθρώπων, ηγετών που γνωρίζουν από μέσα τη λειτουργία της. Η πρόσφατη εμπειρία έδειξε ότι ο τόπος χρειάζεται σε κάθε τομέα μια ηγεσία που να χειρίζεται τα θέματα πρακτικά και τεχνοκρατικά. Ως εκ τούτου η επιλογή του ναυάρχου Ε. Αποστολάκη, εκ πρώτοις φαινόταν σωστή. Καλός αρχηγός ΓΕΕΘΑ, από τους λίγους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ που διακρίθηκαν. Ενας από τους ανθρώπους που εκ θέσεως είχαν τάξει τη ζωή τους στην προστασία των θεσμών, με διοικητικές γνώσεις και με εμπειρία στην αντιμετώπιση έκτακτων γεγονότων. «Γάντι» του πήγαινε θεωρητικά ο νεοσύστατος υπουργικός θώκος της Πολιτικής Προστασίας. Το θέμα ήταν πώς θα το χειρίζονταν πολιτικά ο ίδιος. Και σε αυτό, το προηγούμενο της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τον τρόπο που εργάζονται πολιτικά τα στελέχη από άλλους πολιτικούς χώρους και συμμετέχουν σε αυτήν, έδειχναν ότι δεν θα υπάρχει πρόβλημα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μια κουλτούρα διευκόλυνσης και ενσωμάτωσης των στελεχών της που προέρχονται από άλλους χώρους.

Θεωρητικά όταν έναν από αυτούς τους ανθρώπους τους καλεί ο εν ενεργεία Πρωθυπουργός ή κάποιος συνεργάτης του εκ μέρους του και του προτείνει να γίνει υπουργός, είναι σαφές και τι εννοεί. «Θα γίνεις υπουργός της κυβέρνησής μου, της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας». Κανείς δεν θα του ζητήσει να γίνει νεοδημοκράτης, αλλά δεν θα είναι και διακομματικός.

Ο ίδιος άνθρωπος, ο κ. Αποστολάκης, της πιστής τήρησης της ιεραρχίας μια ολόκληρη ζωή, τι πίστευε; Οτι θα καλούσε σε περίπτωση μιας πυρκαγιάς, τη μια εβδομάδα τον Αλέξη Τσίπρα να συζητήσουν για τον χειρισμό της και την επόμενη τη Φώφη Γεννηματά; Προφανώς θα έπαιρνε εντολές από το Μαξίμου, δηλαδή τον Πρωθυπουργό. Το άλλο που λέει ότι είχε στο μυαλό του, δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο. Οταν ήταν υπουργός Αμυνας επί ΣΥΡΙΖΑ με ποιον μιλούσε; Φανταζόμαστε με τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Από αυτόν δεν έπαιρνε εντολές; Υπάρχει άλλο κέντρο εξουσίας, που δεν το γνωρίζουμε;

Κοντολογίς, ο καθ’ όλα έντιμος πρώην στρατιωτικός, επέδειξε πολιτική ελαφρότητα. Ηθελε τη δουλειά παρά το γεγονός ότι ήταν σε άλλο κόμμα από αυτά που πολιτεύονταν πριν από δύο μόλις χρόνια, αλλά ήθελε και την έξωθεν ουδέτερη πολιτική μαρτυρία. Ηθελε να έχει ρόλο, αλλά με τις ευλογίες όλων. Στην κανονική ζωή αυτά δεν γίνονται… Οφείλεις να επιλέξεις. Και τελικά επέλεξε. Παρέμεινε στο «άρμα» Τσίπρα που δικαίως – και παρά τη διαφορετική άποψη Αποστολάκη – τον θεωρούσε δικό του άνθρωπο. Η πολιτική τάξη αποκαταστάθηκε, τη ζημιά ωστόσο θα την πληρώνει για όλο το διάστημα μέχρι τις επόμενες εκλογές η κυβέρνηση…