Ανασχηματισμός

Ανασχηματισμός

Στην Ηπειρο,την εύανδρο Ηπειρο, τη λατρεμένη, θα ακούσεις συχνά να σου λένε ότι «πριν πιεις νερό από τη βρύση, άσ’ το νερό να “λαγαρίσει”», τουτέστιν να κατακαθίσει η θολούρα, να γίνει καθαρό, διαυγές. Ο Μητσοτάκης, παρότι είναι γοητευμένος από την Ηπειρο, τους ανθρώπους και τις ομορφιές του τοπίου της, φαίνεται πως παραγνώρισε τη συμβουλή. Παρέβλεψε ότι το νερό στη βρύση της κυβέρνησής του είναι ακόμη θολό. Πολύ θολό, δε… Και έκανε αυτό που έκανε, και το οποίο όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που είχε και ο ίδιος καλλιεργήσει, αλλά του έσκασε και στα χέρια, σαν βαρελότο τη νύχτα της Ανάστασης σε χέρια αμαθούς ή ατζαμή.

Διότι δεν είναι μόνο η περίπτωση του Βαγγέλη Αποστολάκη που κλήθηκε να στελεχώσει το κυβερνητικό σχήμα την ώρα που έκανε «φουσκωτές» τσάρκες στις Σπέτσες και τα γύρω νησάκια του Αργοσαρωνικού. Είναι και οι υπόλοιπες αλλαγές που άφησαν με το στόμα… ανοιχτό την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝουΔου και έκαναν τους βαρόνους του κόμματος να τραβάνε τα (λίγα ή περισσότερα από λίγα) μαλλιά τους. Αν και αυτό, το τελευταίο, δεν είναι απαραίτητα κακό, θα έλεγα ότι δυστυχώς ο πρόεδρος Κυριάκος έκανε το μοιραίο λάθος που έχουν κάνει και άλλοι πριν από αυτόν πρωθυπουργοί: προχώρησε σε έναν μίζερο, κουτσό ανασχηματισμό υπό το κράτος των εντυπώσεων που προκάλεσαν οι καταστροφικές πυρκαγιές και υπό το βάρος των πιέσεων πολλών και διαφόρων, που τον έπεισαν ότι το πρόβλημα της διακυβέρνησής του ήταν να δώσει ένα υφυπουργείο, ας πούμε, στον φίλο μου Σίμο Κεδίκογλου, βουλευτή Εύβοιας, προκειμένου να αμβλύνει την οργή των κατοίκων της Εύβοιας από την καταστροφή του Αυγούστου…

Προς τι οι αλλαγές;

Ή ότι το ζήτημα με την προβληματική διαχείριση της δεύτερης φάσης της πανδημίας, και κυρίως με τον όγκο των ανεμβολίαστων, θα βρει λύση με την υφυπουργοποίηση της συμπαθούς κυρίας Μίνας Γκάγκα, διευθύντριας του νοσοκομείου Σωτηρία. Οπως έλεγα και χθες, εδώ, σε αυτήν ακριβώς τη θέση, το να αντικατασταθεί ολόκληρη η ηγεσία του υπουργείου Υγείας, την ώρα που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός διατείνεται ότι η κυβέρνηση τα έχει καταφέρει άριστα στη διαχείριση της κρίσης που προκαλεί ο κορωνοϊός, τον φέρνει αντιμέτωπο με το κρίσιμο ερώτημα «και τότε, γιατί το κάνεις;».

Δήλωσε κουρασμένος κάποιος εκ των Κικίλια και Κοντοζαμάνη και τους αντικαθιστάς; Εξ όσων γνωρίζω, όχι. Αλλωστε και να ήθελαν να κάνουν κάτι περισσότερο από αυτό που προσέφεραν (εξού και η πιθανή κούραση), δεν μπορούσαν – όλα, ή σχεδόν όλα, τα διαχειριζόταν ο Ακης Σκέρτσος από το περιβάλλον του Μεγάρου Μαξίμου.

Αρα, προς τι οι αλλαγές, και μάλιστα δι’ αυτού του τρόπου; Απάντηση δεν έχω, όση «στρατηγική υπομονή» και να διαθέτω, αποδεχόμενος τη σχετική βλακεία που σέρβιρε προχθές το βράδυ το επικοινωνιακό επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου.

Kαθαρή ήττα

Ανασχηματισμό επιτυχημένο κάνει κανείς με κρύο αίμα. Μετράει τα πράγματα, ζυγίζει αντιδράσεις, υπολογίζει προσεκτικά τις κινήσεις του, μελετάει τις επιπτώσεις, κλείνει αφτιά και μάτια στις πιέσεις και προχωρεί. Ανασχηματισμός, το αναφέρω και προηγουμένως, υπό το κράτος των εντυπώσεων που δημιουργούν τα σοβαρά γεγονότα, συνήθως οδηγεί σε φιάσκο. Ενα ή περισσότερα. Οπως, καλή ώρα, αυτό με τον Βαγγέλη Αποστολάκη. Κάποιος είχε μια καλή ιδέα: την ανάθεση στον πρώην ναύαρχο, ως πολύπειρο στρατιωτικό, του κρίσιμου τομέα της Πολιτικής Προστασίας της χώρας. Αλλά από εκεί και πέρα δεν έγινε τίποτε από όλα όσα θα έδιναν στην επιλογή αυτή χαρακτηριστικά πολιτικής πρωτοβουλίας μείζονος σημασίας, με πρώτο και κύριο τη συναίνεση των πολιτικών κομμάτων μπροστά σε εθνικές τραγωδίες.

Ο Πρωθυπουργός δεν πήρε ο ίδιος τον Τσίπρα να του αναφέρει την επιλογή που έκανε – ανέθεσε στον διευθυντή του Γρηγόρη Δημητριάδη να ενημερώσει τον αντίστοιχο του Τσίπρα, Μιχάλη Καλογήρου, γι’ αυτό. Είπε «όχι» για την επιλογή ο Καλογήρου στον Δημητριάδη; Εξ όσων γνωρίζω, όχι. Του είπε «κάτσε να ρωτήσω τον αρχηγό μου και σε ενημερώνω»; Ούτε. Τότε; Τότε, έχουμε έναν «ρούμπο» ΣΥΡΙΖΑ που, κατά τα φαινόμενα, την «έφερε» κανονικά – έστω και πισώπλατα – στην κυβέρνηση.

Και όσο και να ολοφύρεται η κυβέρνηση γιατί την «πάτησε» τόσο άσχημα, η ουσία είναι ότι επί του προκειμένου έφαγε μια καθαρή ήττα.

Ας πρόσεχε, θα σημειώσω.

Μόνο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αλλάζει

Σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο. Αν, όπως διατείνεται, ο Μητσοτάκης «τιμά» τις οικογενειακές του παραδόσεις περί «αποστασίας» για το θέμα Αποστολάκη, ο ίδιος με τις ανακοινώσεις του, με διαφορά ελάχιστων ωρών, «τίμησε» αξεπέραστα – μακράν – τις πιο χυδαίες εκφάνσεις της πολιτικής.

Για παράδειγμα, αμέσως μετά την ανακοίνωση του Αποστολάκη ότι δεν δέχεται να υπουργοποιηθεί, ο ΣΥΡΙΖΑ τον αποθέωσε με ανακοίνωση, στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε: «…ο κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να τον παγιδεύσει, ανακοινώνοντας την υπουργοποίησή του χωρίς τη συναίνεσή του. Μάλλον θα συνειδητοποίησε ότι δεν ενστερνίζονται όλοι την οικογενειακή του παράδοση. Υπάρχουν στον δημόσιο βίο και άνθρωποι έντιμοι, που θεωρούν την αξιοπρέπεια σημαντικότερη από τα αξιώματα»…

Στις 2.20 το μεσημέρι εκδόθηκε αυτή η ανακοίνωση – ύμνος στην εντιμότητα και την αξιοπρέπεια του Βαγγέλη Αποστολάκη.

Νωρίτερα όμως, στις 11.59, ο Αποστολάκης ήταν για τον ΣΥΡΙΖΑ ένας τυχάρπαστος αποστάτης, που εξαγοράστηκε για ένα αξίωμα, αυτό του υπουργού! Ιδού το σχετικό «αποδεικτικό»: «…ο κ. Μητσοτάκης τιμά την οικογενειακή παράδοση της αποστασίας. Κάτω από την πίεση για την παταγώδη αποτυχία του στις πυρκαγιές και αφού το επιτελικό κράτος των αρίστων άφησε να καεί η μισή χώρα σε συνθήκες άπνοιας, τώρα αναζητά σωσίβιο σε εξαγορά στελεχών έναντι θέσεων, με την πρόφαση της δήθεν συναίνεσης».

Επιμύθιο: όλα τριγύρω αλλάζουνε, ο ΣΥΡΙΖΑ πάντα ο ίδιος μένει. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που εγκατέστησε στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής τα πιο ταπεινά χαρακτηριστικά, όπως η διαβολή, η συκοφαντία, η χυδαιότητα και η εκδίκηση, είναι πάντα εδώ, παιδιά, παρών. Μην μπερδεύεστε…

Θλίψη

Βρέθηκα χθες το πρωί στο Α’ Νεκροταφείο, στην κηδεία του Ακη (Τσοχατζόπουλου), και επιβεβαίωσα – για άλλη μία φορά – ότι η πολιτική είναι ίσως το πιο σκληρό πράγμα στον κόσμο. Σ’ αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχουν συναισθήματα, δεν υπάρχουν φιλίες, δεν υπάρχει τίποτε από όλα όσα χαρακτηρίζουν τους απλούς ανθρώπους. Ολα είναι παγωμένο σίδερο.

Τον άνθρωπο που (παραλίγο) «θα γινόταν βασιλιάς» τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία καμιά εκατοστή άτομα, φίλοι και σύντροφοι, και κανένας – μα κανένας – πολιτικός. Οχι από άλλο κόμμα, όμορο ή αντίπαλο. ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ στο οποίο ανήκε, το ΠΑΣΟΚ. Δεν ήταν εκεί ούτε εκείνοι με τους οποίους πορεύτηκε χέρι χέρι στη μεγαλειώδη πορεία για την Αλλαγή – ο Κώστας Λαλιώτης, ο Κώστας Σκανδαλίδης, ο Χρήστος Παπουτσής. Δεν ήταν ούτε όσα μικρότερης κατηγορίας στελέχη βοηθήθηκαν από αυτόν, σε πολλά επίπεδα.

Ελειψαν ακόμη και εκείνοι που είχαν στρατευτεί πίσω του, τον καιρό που διεκδικούσε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και μαζί και την πρωθυπουργία της χώρας.

Θλίψη. Οχι γι’ αυτόν που έφυγε μέσα στην καταισχύνη και τη δημόσια αποστροφή. Αυτός ησύχασε πια. Αλλά γι’ αυτούς που τον καταδίκασαν με την παραδειγματική απουσία τους, ακόμη και τη στιγμή που ο Θεός συγχωρεί «παν αμάρτημα παρ’ αυτού πραχθέν, έργω, λόγω ή διανοία»…

Θλίψη…