NON PAPER

Απλά μαθήματα πολιτικού πολιτισμού
Υπάρχουν, τουλάχιστον στη δυτική κουλτούρα, κάποιες βασικές αρχές πολιτισμού. Πολιτικού, αστικού, επικοινωνιακού ή με οποιοδήποτε άλλο πρόσημο. Τόσο βασικές που η παράβασή τους μένει ως μύθος στη δραματουργία, τη λογοτεχνία, τα πρακτικά της Ιστορίας, γίνεται τραγωδία, ποίηση, αφήγημα. Δεν είναι πολλές. Τρεις – τέσσερις όλες κι όλες συν κάποιες εκδοχές τους. Σεβόμαστε τη μνήμη των νεκρών, δεν χλευάζουμε ασθενείς και, εξ οιασδήποτε αιτίας, ανήμπορους, δεν κάνουμε χιούμορ με φυσικές δυσμορφίες και, ίσως σημαντικότερο όλων, δεν βάζουμε στο παιχνίδι της αντιπαράθεσης, όσο σκληρή και να είναι, παιδιά. Ατάκες τύπου «Εσύ μωρή να κοιτάς τον γιο σου» ή «Τα είδαμε και τα χαΐρια της κόρης σου» σηματοδοτούν, σε έναν διάλογο, το απόλυτο ηθικό λούμπεν. Ή, όπως το είχε πει ο Βαγγέλης Βενιζέλος το μακρινό 2013. «Καλλιεργούν το υπόστρωμα του εκχυδαϊσμού, του εκφασισμού, επιτρέψτε μου να πω του εκτσογλανισμού της ελληνικής κοινωνίας». Εντάξει, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ξέρουμε ότι αναφερόταν σε κομματική παράταξη. Στα χρόνια που ακολούθησαν, συνειδητοποιήσαμε πόσο δίκιο είχε. Και, για άλλη μια φορά, το καταλάβαμε ακόμη καλύτερα τις τελευταίες μέρες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και προβεβλημένα στελέχη του όπως, τώρα, ο σύμβουλος πολιτικού σχεδιασμού του τέως πρωθυπουργού Νίκος Καρανίκας, στοχοποιούν μέλη της οικογένειας του Κυριάκου Μητσοτάκη, απεκδυόμενοι, έτσι, τα στοιχειώδη πέπλα πολιτικού πολιτισμού. Πάντα όμως υπάρχουν και χειρότερα. Διότι αν μέχρι τώρα αυτό γινόταν κάνοντας την τρίχα τριχιά ή εφευρίσκοντας σκάνδαλα, πλέον δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα. Η 18χρονη Δανάη Μητσοτάκη μπήκε στο στόχαστρο των μαινόμενων (και των μαινάδων) διότι επέλεξε να σπουδάσει σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο, ένα από τα καλύτερα του κόσμου.

Ολο κάτω και πιο κάτω και πολύ πιο παρακάτω
Δεν θυμάμαι άλλη φορά, τουλάχιστον στο πρόσφατο παρελθόν, ο λαϊκισμός να έχει ξεπεράσει τόσο ξεδιάντροπα ακόμη και τα όριά του. Να εκφράζεται ως ατόφιο ταξικό μίσος και χλεύη εναντίον ενός νέου κοριτσιού που δεν έχει προκαλέσει στο παραμικρό έως τώρα. Εκτός από το ότι, πριν από λίγους μήνες, συμμετέχοντας στην παρασκευή κοινωνικών γευμάτων, …καθάρισε πατάτες.

Τόσο μεγάλη πρόκληση δηλαδή εκ μέρους της 18χρονης. Ακούς εκεί πατάτες. Τι θράσος. Τέτοια κάνουν οι «άριστες» και μετά, με το δίκιο τους, οι κομματικοί δημοσιογράφοι της Κουμουνδούρου διακινούν ότι η βάση εισαγωγής στο Γέιλ είναι η δεξιοτεχνία στο καθάρισμα πατάτες. Ενώ «ανώνυμες μανάδες» του Διαδικτύου ξερνάνε χολή γιατί θεωρούν ότι το να σπουδάσεις σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο είναι μόνο οικονομικό θέμα και δεν χρειάζεται ούτε διάβασμα ούτε μελέτη. Και δώσ’ του τα «άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις». Ενας ξανθοπουλικός αναστεναγμός λείπει για τον «φουκαριάρη τον γιο τους» και το έχουμε έτοιμο το σενάριο για την Κλακ Φιλμ.

Για να σοβαρευτούμε, νομίζω ότι δεν υπάρχει πιο κάτω από αυτήν τη χυδαιότητα που, όπως αποδεικνύεται, μόνο με την απειλή μηνύσεων μαζεύεται. Ομως μπορεί και να είμαι αφελής. Από ανθρώπους με μηδενικές, όπως αποδεικνύεται, ηθικές αναστολές θα έπρεπε να περιμένω και αυτά και ακόμη χειρότερα.

Λένε ότι όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο περισσότερο φαίνεται ο ποπός της. Διαπιστώνω ότι το ίδιο συμβαίνει και όταν πέφτει χαμηλά. Πολύ χαμηλά όμως.

Ακόμη πιο απλά μαθήματα δημοκρατίας
Ο Αλέξης Τσίπρας έγραψε για τους σημερινούς κυβερνώντες ότι «…στρογγυλοκάθισαν στην εξουσία χωρίς να έχουν κανένα τέτοιο δικαίωμα». Και ο Παύλος Πολάκης «…όταν πέσετε σύντομα και με κρότο».

Απλώς να θυμίσω ότι οι κυβερνήσεις πέφτουνε μόνο στα τραγούδια. Στην πραγματική ζωή αλλάζουν με εκλογές. Και το δικαίωμα για να «στρογγυλοκαθίσει» κάποιος στην εξουσία, το δίνει η ψήφος των πολιτών. Και όπως φαίνεται από την τελευταία δημοσκόπηση, το δικαίωμα αυτό είναι ακόμη σε απόλυτη ισχύ.