Βουνά και λαγκάδια

Είσαι στο ημιορεινό καφέ με τα πόδια τεντωμένα μπροστά, το στόμα στο καλαμάκι και τα μάτια αφημένα πάνω στην υγρή έκταση. Οι εγκεφαλικές σου λειτουργίες εκτελούν προσομοίωση βλάβης κατά την οποία τίποτα δεν λειτουργεί, εκτός από μία ρουτίνα που τρέχει στο παρασκήνιο και σε καθησυχάζει, θυμίζοντάς σου ότι έχεις διψήφιο αριθμό ημερών μέχρι να ανοίξεις τον υπολογιστή. Και ακούς τον καφετζή να λέει ότι τον χειμώνα θα απαγορεύσει την είσοδο σε μπολιασμένους. Δεν αντιδράς. Παραμένεις Βούδας. Αν μιλήσεις θα γίνεις Κούδας. Ωστόσο η κουβέντα στο διπλανό τραπέζι συνεχίζεται με τον καφετζή σε συντονιστικό ρόλο. Και ακούς αυτά που διαβάζεις στο Facebook με την ίδια σύνταξη, αλλά την επένδυση της ντοπιολαλιάς. Τα μάτια σου αρχίζουν να πεταρίζουν, αισθάνεσαι ότι κάποια λαμπάκια ανάβουν στον μετωπιαίο λοβό, η πρόσθια κεντρική έλικα αρχίζει να κινείται και προσπαθείς να κρατήσεις υπό έλεγχο το κινητικό κέντρο του λόγου, κοινώς να κρατήσεις το στόμα σου κλειστό. Φέρτε μου έναν γκουρού του διαλογισμού να του δείξω πώς γίνεται και να δω τι ψάρια πιάνει.

Γυρνώντας στα βουνά και τα λαγκάδια της πατρίδας μας έμαθα δύο πράγματα. Πρώτον, τα περί πειθούς και αποτελεσματικής καμπάνιας για τον εμβολιασμό δεν αφορούν ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Αν θέλω να είμαι ευγενής, θα πω ότι οι άνθρωποι έχουν ήδη αποκρυσταλλωμένη άποψη. Αν είμαι ειλικρινής, θα πω ότι απλώς δεν καταλαβαίνουν. Για να φτάσει η λογική στο κέντρο σκέψης τους θα πρέπει να διαπεράσει έναν φλοιό από θεωρίες συνωμοσίας και, κυρίως, τη νέα εκδοχή του αντισυστημισμού που απορρίπτει οτιδήποτε έρχεται από κανάλια εξουσίας. Το δεύτερο που έμαθα είναι ότι τώρα που τελειώσαμε με τη μεγάλη μάχη των ιδεολογιών, τα νέα χαρακώματα σκάβονται στο εύφορο πεδίο του φαντασιακού και της κοινής ανοησίας. Οι παραδοσιακές ιδεολογίες με τις οποίες πορευτήκαμε από τον 19ο αιώνα, θα δώσουν σταδιακά τη θέση τους σε θεωρίες συνωμοσίας και σε lifestyle συγκρούσεις. Κάποτε τραγουδούσαν ότι η Γη θα γίνει κόκκινη. Σε λίγο θα συζητάμε σοβαρά αν είναι επίπεδη.

Η αλήθεια του Ακη

Ο Ακης ενώπιον του δικαστηρίου. Η στιγμή της απολογίας του. Στέκεται στητός μπροστά στους δικαστές, καθαρίζει τον λαιμό και αφήνει να βγει από μέσα του ένα ποτάμι αλήθειας που εκβάλλει στα αφτιά της κοινής γνώμης. Και τα λέει όλα. Πώς γίνονται οι δουλειές, πώς κυκλοφορούν οι μίζες, πώς μοιράζονται τα λεφτά. Εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία εκμαυλίζει, σπάει την ομερτά και λέει όσα ξέρει και άκουσε για άλλους. Και καταλήγει λέγοντας ότι δεν ήταν αυτός δόλιος, αλλά ένας άνθρωπος με ασθενείς αντιστάσεις μπροστά σε ένα σύστημα που κατασκευάστηκε για να εκμαυλίζει. Η προσφορά του προς την πατρίδα θα ήταν μοναδική και ανεκτίμητη.

Η κούκλα και το ρούχο

Οι οδηγοί και οι γραμματείες των υπουργών. Οι μετακλητοί τους. Κάτι ψηφοφόροι που περίμεναν εξυπηρετήσεις. Μερικοί επιχειρηματίες με ενδιαφέρον για δουλειές που εκκρεμούν. Οι δημοσιογράφοι. Το βαθύ Τwitter, άντε και κάποιες γωνίες του Facebook. Μέχρι εκεί. Αν νομίζετε ότι υπάρχουν και άλλοι που ασχολούνται ή περιμένουν με αγωνία τον ανασχηματισμό, ανήκετε και εσείς σε αυτόν τον κλειστό κύκλο, στη φούσκα, στον μικρόκοσμο που αυταπατάται, νομίζοντας ότι γνωρίζει τι απασχολεί την κοινή γνώμη. Θα μου πείτε ότι με τον ανασχηματισμό ο εκάστοτε πρωθυπουργός αλλάζει τις κούκλες στη βιτρίνα του μαγαζιού. Εντάξει, αλλά ο πελάτης ποτέ δεν βλέπει το πρόσωπο της κούκλας. Κοιτάζει το ρούχο που έχει ράψει κάποιος άλλος.