Non paper

Το πρωθυπουργικό γραφείο Τύπου έκρινε σκόπιμο να απαντήσει σε άρθρο του συριζαϊκού κομματικού εντύπου με ένα πολυσέλιδο non paper στο οποίο παρέθετε από τη μια τις εργατοώρες που έγραψε ο νυν Πρωθυπουργός τους τρεις Αύγουστους που κυβερνά κι από την άλλη τις εργασιακές υποχρεώσεις του προκατόχου του κατά τη διάρκεια των μπάνιων του λαού από το 2015 μέχρι και το 2018. Οφείλει να αναγνωρίσει κανείς στους συντάκτες του πως εργάστηκαν σκληρά προκειμένου να στηρίξουν την επιχειρηματολογία τους με στοιχεία τύπου «Αύγουστος 2021 Μητσοτάκης: 16 εργάσιμες μέρες / 25 ενέργειες:  11 συσκέψεις / τηλεδιασκέψεις, 4 επισκέψεις, 5 δηλώσεις / συνεντεύξεις / συνεντεύξεις Τύπου / ομιλίες, 5 συναντήσεις», και «Αύγουστος 2016 Τσίπρας: 6 εργάσιμες μέρες / 6 ενέργειες, 3 συναντήσεις, 1 ομιλία, 1 σύσκεψη, 1 συνέντευξη». Με όρους μικροπολιτικής το ενημερωτικό σημείωμα ήταν μια ευφυής σύλληψη. Μια απόπειρα να απαντήσει η μια πλευρά στη δολοφονία του πρωθυπουργικού χαρακτήρα, για την οποία κατηγορεί την άλλη, χρησιμοποιώντας παρόμοια πολιτική ιδιόλεκτο – αυτή της απαξίωσης της τσιπρικής εργατικότητας.

Πήχης
Καμιά φορά όμως οι ασκήσεις μικροπολιτικής υπονομεύουν την άσκηση της υψηλής πολιτικής. Ακόμη και αν η απαρίθμηση των μητσοτακικών και των τσιπρικών εργάσιμων ημερών αποδεικνύει τη διαφορά που το Μαξίμου θέλησε να τονίσει, προκαλεί μια απορία: μετριέται τελικά ο Μητσοτάκης με τον Τσίπρα; Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του Πρωθυπουργού, όχι. «Ειλικρινά σας το λέω, δεν μετριέμαι με εσάς. Δεν είστε το μέτρο σύγκρισής μου εσείς» είπε τις προάλλες από κοινοβουλευτικού βήματος ο πρώτος απευθυνόμενος στον δεύτερο, ενώ συνέκρινε και τους υπουργούς Επικρατείας του με τους συριζαίους. Η εικόνα που φιλοτεχνεί η παρούσα κυβέρνηση εδώ και δύο χρόνια για τη διαχειριστική της επάρκεια – και δη σε στιγμές κρίσεων – βασίζεται στο αφήγημα της επιτελικότητας των επιτελικών της που κάνουν τη δουλειά αποφεύγοντας την αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση. Οταν, άρα, η κυβερνητική έδρα εγκαταλείπει την υπεράνω προσέγγιση της υλοποίησης του προγραμματικού λόγου, σπεύδοντας να αντιπαραβληθεί με τον αντίπαλο στα «σημεία», μόνη της καταλήγει να κονταίνει το ύψος του πήχη.