Γιατί καταρρέουν οι παίκτες

Τι είναι και πάλι αυτό; Πάλι καλά που δεν έχουμε τα απίστευτα δυσάρεστα, τα τραγικά. Πρώτα ήταν ο Ερικσεν σε εκείνο το στιγμιότυπο στην πρεμιέρα του Euro που πάγωσε τους πάντες. Ηταν, κυριολεκτικά, αυτό που συνήθως λέμε «πήγε και ήρθε». Αλλά με την αυγή της νέας (ποδοσφαιρικής) σεζόν, τα συμβάντα συνεχίζονται. Τον Δεκαπενταύγουστο ο νιγηριανός παίκτης της Μπορντό, Σαμουέλ Καλού, έπεσε στο χορτάρι στην αναμέτρηση απέναντι στη Μαρσέιγ (χωρίς δυσάρεστα επακόλουθα) και λίγες ημέρες αργότερα (21/8) ο Κονγκολέζος Φαμπρίς Ενσακαλά της Μπεσίκτας έχασε τις αισθήσεις του, διακομίστηκε στο νοσοκομείο και τελικά ανέβασε φωτογραφία άκρως καθησυχαστική. Γιατί ήταν χαμογελαστός.

Τι συμβαίνει, συνεπώς; Πρόκειται για… επιδημία; Πώς ακριβώς είναι η κατάσταση και ποια είναι η θέση της ιατρικής κοινότητας; Η «Ομάδα» απευθύνθηκε σε δύο κορυφαίους γιατρούς προκειμένου να κάνουν αυτοί την κατά το δυνατόν σωστότερη προσέγγιση. Αφενός ο ορθοπεδικός Παντελής Νικολάου και αφετέρου ο καρδιολόγος Πάνος Σταματόπουλος. Αμφότεροι με διαδρομή χρόνων στον αθλητισμό και με γνώση των αθλητών και των όποιων ιατρικών προβλημάτων του χώρου.

Υπερκόπωση
«Αυτό που αναμφίβολα παίζει σημαντικό ρόλο είναι η μεγάλη κόπωση. Τα περισσότερα παιχνίδια που δίνουν οι ποδοσφαιριστές», τονίζει ο Παντελής Νικολάου για το μείζον θέμα. Εχει άποψη, μολονότι δεν άπτεται στο 100% του δικού του τομέα. «Νομίζω ότι κάποιες φορές ξεπερνάμε τα όρια. Ναι, όλα αυτά που συζητάμε για τις δύο τελευταίες περιπτώσεις είναι στην αρχή της αγωνιστικής περιόδου, ωστόσο έχει μεσολαβήσει μια μεγάλη σε διάρκεια αγωνιστική περίοδος. Ειδικά τώρα που λόγω κορωνοϊού είμαστε σε μια διαφορετική κατάσταση. Η πανδημία έχει προκαλέσει τις απρογραμμάτιστες απουσίες παικτών, δηλαδή μένουν έξω χωρίς να είναι αυτό στο πρόγραμμα, επανέρχονται, μένουν ξανά μακριά από αγώνες και αυτό μπορεί να συνεχιστεί. Κάπως έτσι προκαλούνται μυϊκές θλάσεις, παθήσεις στους τένοντες ή άλλα», καταλήγει ο Παντελής Νικολάου.

Ο Πάνος Σταματόπουλος προφανώς και ανήκει στην κατηγορία των πλέον ειδικών για το ζήτημα της κατάρρευσης αθλητών. Καρδιολόγος, γαρ. Επιφανής. «Υπάρχει το σκεπτικό πως οι θάνατοι νέων παιδιών, πρωταθλητών του στίβου ή κάποιας άλλης αθλητικής δραστηριότητας, έχουν αιτίες. Είναι οι λεγόμενες αδιάγνωστες καρδιοπάθειες, η κακή εκτίμηση και η ελλιπής γνωμάτευση, ίσως όμως και η χρήση απαγορευμένων ουσιών να παίζει τον δικό της ρόλo».

Συνεχίζει δε, λέγοντας και τα εξής: «Οι διοργανώσεις είναι πλέον συνεχείς με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Είναι μια υπερβολή σε σχέση με το παρελθόν. Ποδοσφαιριστές δίνουν τρία ματς την εβδομάδα, υπάρχουν και οι τρεις προπονήσεις και η μία ημέρα που ξεκουράζονται οι αθλητές δεν είναι αρκετή σε καμιά περίπτωση ώστε να αναλάβει ο οργανισμός. Εχουμε υπερκόπωση».

Η δύσκολη θέση των τεχνικών
Ρωτάμε τον Πάνο Σταματόπουλο αν σημαίνει το οτιδήποτε, πως έχουμε αυτές τις καταρρεύσεις στην αρχή της αγωνιστικής σεζόν. Και ενώ έχει προηγηθεί διάστημα ξεκούρασης. Η απάντησή του, τα λέει όλα: «Γιατί, ξεκουράζονται στ’ αλήθεια κάποτε οι παίκτες;».

Προχωρά δε ακόμη παραπάνω λέγοντας και τα ακόλουθα: «Θυμάμαι καλά πως τα παλαιότερα χρόνια το ρόστερ των ομάδων συγκροτείτο από λιγότερους ποδοσφαιριστές. Ηταν από 18 έως 22, μαζί με τους νεαρούς, ασφαλώς. Τώρα έχουν αυξηθεί περίπου στους 35. Τι σημαίνει αυτό; Οι αρμόδιοι ήθελαν εναλλαγές στην ενδεκάδα και στα ματς που θα έρχονταν. Να ξεπερνούν σημάδια κόπωσης, τραυματισμούς, τιμωρίες. Ωστόσο, πάντα υπάρχουν αναπληρωματικοί. Οι δε προπονητές, με την πίεση των αποτελεσμάτων, καταλήγουν κατά ένα μεγάλο ποσοστό να χρησιμοποιούν πάντα τους βασικούς και αυτοί να καταπονούνται πολύ περισσότερο σε σχέση με τους υπόλοιπους παίκτες. Στην πράξη, δηλαδή, αυτό δεν γίνεται, να παίζουν όλοι περίπου τον ίδιο αριθμό αγώνων. Ο τεχνικός βρίσκεται σε δύσκολη θέση».

«Οι υπερβολές κοστίζουν»
Και οι εξετάσεις; Πώς, αλήθεια, δικαιολογείται να υπάρχουν ακόμη και θάνατοι επαγγελματιών ποδοσφαιριστών που αυτοί αγωνίζονται στο πλέον υψηλό επίπεδο; Τι στο καλό… Δεν γίνονται εξετάσεις; «Εξετάσεις γίνονται, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις οι γιατροί δεν βλέπουν τίποτα. Είναι ο αποκαλούμενος και “λευκός θάνατος” ή “ηλεκτρικός θάνατος”. Και ονομάζεται έτσι γιατί δεν αφήνει αποτυπώματα, δεν βρίσκουν ίχνη οι υπεύθυνοι. Το στρες, όμως, υπάρχει παντού, ο δε οργανισμός έχει όρια που δεν πρέπει να ξεπερνάμε. Σύμφωνα με τις μετρήσεις, στο ποδόσφαιρο βλέπουμε παίκτες που τρέχουν 10 με 12 χιλιόμετρα σε κάθε παιχνίδι. Αν προσθέσουμε τις προπονήσεις, τότε διαπιστώνουμε πως μπορεί κάποιος να διανύσει και 100 χιλιόμετρα μέσα σε λίγες ημέρες. Αυτό δεν γίνεται! Οι υπερβολές πάντα μπορεί να κοστίσουν. Και επίσης, είναι αναγκαίο να αναπληρώνονται οι ηλεκτρολύτες που αποβάλλει ο οργανισμός σε κάθε αγώνα», ολοκληρώνει ο Πάνος Σταματόπουλος, καρδιολόγος και ειδικός στην αθλητική καρδιολογία εδώ και δεκαετίες.