Αν ξέρεις να χτυπάς σωστά την μπάλα…

Ο Παναγιώτης Φασούλας δεν έκανε κάτι τρομερό. Απλώς ζήτησε από τον Νίκο Γκάλη να τον βοηθήσει σε όσα προγραμματίζει να κάνει ως πρόεδρος της ΕΟΚ, εφόσον εκλεγεί. Στο όνομα των μεγάλων στιγμών που έζησαν ως συμπαίκτες στην εθνική ομάδα και των δεσμών που αναπτύχθηκαν μεταξύ τους εξαιτίας αυτών. Κι ο Νικ δέχθηκε. Πάντα έλεγε, άλλωστε, ότι έχει κάθε διάθεση να βοηθήσει. Αρκεί να του το ζητήσουν.

Αυτό ήταν το πρόβλημα με τον Γιώργο Βασιλακόπουλο. Ποτέ δεν ζήτησε βοήθεια από κανέναν. Είχε στο μυαλό του ένα μοντέλο διοίκησης της ομοσπονδίας και ένα πλάνο ανάπτυξης και λειτουργίας του μπάσκετ, τα οποία στην εποχή τους ήταν πράγματι πρωτοποριακά και επιτυχημένα. Εφεραν επιτυχίες και έκαναν το μπάσκετ δημοφιλές. Αποδείχθηκαν, όμως, πεπερασμένα και εν τέλει ξεπερασμένα. Οπως καθετί που δεν ανανεώνεται και δεν εξελίσσεται.

Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος δεν δέχθηκε ποτέ δίπλα του ανθρώπους με προσωπικότητα, γνώσεις και εμπειρίες, που θα μπορούσαν να εισφέρουν φρέσκες ιδέες. Κάποιοι λίγοι που προσπάθησαν κατά καιρούς να το κάνουν, αποχώρησαν έπειτα από λίγο καιρό απογοητευμένοι.

Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν εμπόδισε κανέναν. Οτι η πόρτα της ομοσπονδίας είναι ανοικτή και μπορούν να τη διαβούν όλοι, αρκεί να ακολουθήσουν τη νόμιμη, δημοκρατική διαδικασία εκλογής τους. Λέει, όμως, μόνο τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι η εμπιστοσύνη που πρέπει να δείχνει και το πεδίο δράσης που πρέπει να αφήνει ανοικτό εκείνος που ζητεί βοήθεια σε αυτούς που θέλει να τον βοηθήσουν. Ο Βασιλακόπουλος δεν πίστεψε και δεν εμπιστεύτηκε ποτέ κανέναν.

Κι όμως, το μπάσκετ δεν είναι… πυρηνική φυσική. Για να ασχοληθείς σοβαρά και αποτελεσματικά μαζί του χρειάζεται απλώς να ξέρεις να χτυπάς μια μπάλα. Το έλεγε πρόσφατα ο Παναγιώτης Φασούλας αυτό σε ένα πηγαδάκι. Και είναι μάλλον η αλήθεια. Αλλωστε το λέει ένας άνθρωπος που πέτυχε στη ζωή του έχοντας μάθει από πολύ μικρός να χτυπά σωστά την μπάλα. Οπως και ο Γκάλης, ο Φάνης, ο Ρετζιάς. Οπως ο Βασιλακόπουλος…