Μάστιγα

Η θλιβερή καταμέτρηση συνεχίζεται. Η 56χρονη που δολοφονήθηκε χθες άγρια στη Θεσσαλονίκη από τον σύντροφό της είναι η 9η γυναίκα που χάνει φέτος τη ζωή της επειδή είναι γυναίκα. Οι γυναικοκτονίες την τελευταία εξαετία στην Ελλάδα έχουν ήδη ξεπεράσει τις 120. Δεκάδες, εκατοντάδες ακόμη γυναίκες κακοποιούνται σε καθημερινή βάση από τους συζύγους τους ή τους συντρόφους τους και δεν τολμούν να τους καταγγείλουν επειδή φοβούνται.

Το φαινόμενο της έμφυλης βίας εξελίσσεται σε μάστιγα. Το καλό είναι ότι η δημοσιότητα που έχει δοθεί έχει συμβάλει στο να αρχίσει μια συζήτηση για τις ρίζες αυτού του δομικού συστατικού της ελληνικής κοινωνίας. Το κακό είναι ότι είμαστε ακόμη πολύ πίσω σε ό,τι αφορά την αναζήτηση τρόπων για την αντιμετώπισή του. Η κοινωνία μας είναι βαθιά πατριαρχική, ο σεξισμός είναι πολύ διαδεδομένος και οι ανισότητες μεταξύ των φύλων καλλιεργούν και τρέφουν τη βία. Χρειάζονται λοιπόν ριζικές νομικές, κοινωνικές και πολιτικές παρεμβάσεις, ώστε οι γυναίκες να μη διστάζουν να καταφεύγουν εγκαίρως στη Δικαιοσύνη και οι άνδρες να γνωρίζουν ότι για τα εγκλήματά τους θα τιμωρούνται αυστηρά.

Οι γυναικοκτονίες δεν αποτελούν βέβαια ελληνική αποκλειστικότητα. Χώρες όπως η Ισπανία, όμως, έχουν λάβει αποφασιστικά μέτρα και τις έχουν περιορίσει ριζικά. Μπορούμε να διδαχθούμε από αυτές, πολλαπλασιάζοντας για παράδειγμα τους ξενώνες για τα θύματα κακοποιήσεων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορούμε να παραμείνουμε άπραγοι. Η αδιαφορία είναι συνενοχή.