Ανασχηματισμός, μέρος Β΄

Πιάνω το νήμα από εκεί που το άφησα χθες: μιλούσαμε για τα σενάρια ανασχηματισμού που πυροδότησαν – σχεδόν κατά κυριολεξία – οι πυρκαγιές του φετινού καλοκαιριού. Και σας έλεγα ότι οι ευσεβείς πόθοι των αντιπολιτευομένων, εντός και εκτός της κυβέρνησης, στοχοποιούν κυρίως τρία πρόσωπα: Μενδώνη, Κεραμέως, Χρυσοχοΐδη. Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά.

Πολλά μπορώ να υποθέσω βασίμως και ακόμη περισσότερα να φανταστώ ως προς τις αλλαγές του κυβερνητικού σχήματος, εκτός από ένα: την απομάκρυνση της Λίνας Μενδώνη. Η υπουργός Πολιτισμού πάντα είχε πολλούς εχθρούς ως eminence grise του υπουργείου και, ως υπουργός, τους έχει πολλαπλασιάσει. Στο Μαξίμου, ωστόσο, οι συνεργάτες του Πρωθυπουργού τη θεωρούν ως «την καλύτερη υπουργό της κυβέρνησης» και εν πολλοίς δικαίως, διότι κανείς άλλος δεν μπορεί να χειρίζεται με την ίδια επιδεξιότητα τους μηχανισμούς του υπουργείου και ιδίως το περιβόητο ΚΑΣ (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο), στο οποίο συχνά σκοντάφτουν τα αναπτυξιακά σχέδια των κυβερνήσεων – θυμίζω σχετικώς το Ελληνικό.

Το πρόβλημα της υπουργού, εξαιτίας του οποίου βρέθηκε ευάλωτη στις επιθέσεις της αντιπολίτευσης για την υπόθεση Λιγνάδη, είναι ότι έχει μάθει όλα αυτά τα χρόνια να λειτουργεί με αποτελεσματικότητα ως τεχνοκράτης στο παρασκήνιο, αλλά δεν ξέρει – και ούτε μπορεί, πιστεύω – να λειτουργήσει ως πολιτικός, δηλαδή να χειριστεί την κοινή γνώμη. Το είδαμε αυτό στο ζήτημα του πρώην διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, όπου οι αργές αντιδράσεις της εξελήφθησαν ως ενδείξεις στήριξης του Δ. Λιγνάδη, ενώ στην πραγματικότητα οφείλονταν στον ψυχολογικό κλονισμό που της είχαν προκαλέσει οι αποκαλύψεις για τα σεξουαλικά του κατορθώματα. (Η κυρία Μενδώνη είναι τόσο συντηρητική όσο και η περίφημη στέκα με την οποία στερεώνει τα μαλλιά της…) Τυχόν απομάκρυνσή της δεν θα έλυνε κανένα από τα υπάρχοντα προβλήματα στον χώρο, όπως λ.χ. την αρνητική διάθεση (σχήμα λιτότητος) του καλλιτεχνικού κόσμου για το πρόσωπό της. Αντιθέτως, θα δημιουργούσε ένα νέο και σοβαρότερο, διότι δεν υπάρχει κανείς, τουλάχιστον από το πολιτικό προσωπικό, που θα μπορούσε να την αντικαταστήσει στη διοίκηση του υπουργείου.

Ενδεχόμενη αντικατάσταση της Νίκης Κεραμέως θα δημιουργούσε ένα διαφορετικής τάξεως πρόβλημα: πολιτικού συμβολισμού. Ουδείς άλλος στην κυβέρνηση έχει στοχοποιηθεί από την αντιπολίτευση με τέτοιο λυσσαλέο τρόπο. «Βάλτε το μαχαίρι στη θήκη», της φώναζε στη Βουλή ο Ν. Φίλης. (Το μαχαίρι, που μόνο εκείνος έβλεπε στο χέρι της, ήταν εκείνο με το οποίο «έσφαξε» τους υποψηφίους που δεν έπιασαν τη βάση εισαγωγής…) Κανείς άλλος δεν έχει προχωρήσει – σωστότερα: προελάσει – με τον δικό της δυναμισμό στις μεταρρυθμίσεις και μάλιστα σε έναν τομέα τον οποίο η Αριστερά έχει συστηματικά υποβαθμίσει επί δεκαετίες για λόγους πολιτικής ιδιοτέλειας. Η έκβαση των μεταρρυθμίσεων στην παιδεία είναι λοιπόν συνυφασμένη με το στοίχημα του μέλλοντός μας. Ποιος θα μπορούσε να την αντικαταστήσει, χωρίς η αντικατάσταση να ερμηνευθεί ως ήττα και υποχώρηση;

Ισως ο Γιώργος Γεραπετρίτης, λέει μια υπόθεση εργασίας. Ο υπουργός Επικρατείας, ως καθηγητής ο ίδιος, πάντα έδειχνε ενδιαφέρον για τα ζητήματα πολιτικής στην παιδεία, λόγος για τον οποίο, κατά πληροφορίες, είχε συχνά διαφωνήσει με την υπουργό στο παρασκήνιο. Επιπροσθέτως, οι σχέσεις του με άλλα στελέχη του στενού πρωθυπουργικού επιτελείου είναι τεταμένες τον τελευταίο καιρό – εξού και η πρόσφατη προαγωγή του Ακη Σκέρτσου σε υπουργό Επικρατείας, γεγονός που ερμηνεύεται και μέσα από το Μαξίμου ως μέτρο περιορισμού της ελευθερίας δράσης που είχε μέχρι πρότινος. Επίσης, τυχόν μετάθεσή του στο Παιδείας, παρά τις διαφωνίες με την υπουργό στα επιμέρους, δεν θα συνιστούσε εμφανή αλλαγή πολιτικής, καθώς στο παρελθόν ο Γεραπετρίτης έχει υπερασπιστεί με σθένος από τη Βουλή τον πυρήνα των μεταρρυθμίσεων, όπως η ελάχιστη βάση εισαγωγής και τα πρότυπα σχολεία. Ολα αυτάενισχύουντο ενδεχόμενο μετακόμισής του στο Παιδείας, εφόσον βέβαια η Κεραμέως πάρει κατεύθυνση για το Δικαιοσύνης, όπως ακούγεται.

Με τούτα και με κείνα, όμως, πάλι τα κατάφερα να εξαντλήσω τον χώρο της στήλης, χωρίς να θίξω το δυσκολότερο πρόβλημα του ανασχηματισμού, δηλαδή τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Γι’ αυτό θα μου επιτρέψετε να συνεχίσω αύριο…