Ποια κλιματική αλλαγή;

Τουλάχιστον τη δεκαετία του ’60 γράφονταν κείμενα και ακούγονταν φωνές που έλεγαν πως κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος ως τη στιγμή που δεν θα είναι όλοι ελεύθεροι, κανείς δεν μπορεί να είναι χορτάτος ενώ θα υπάρχουν άνθρωποι που θα πεινάνε. Και δεν ήταν μόνο οι κομουνιστές που το λέγανε. Ζήσαμε για να διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι να ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Σε βαθμό που θα μιλούσε κανείς για μια σχετική πλειοψηφία κατοίκων του πλανήτη ότι ζούνε σε δύο επίπεδα, να φωνάζουν, να διαμαρτύρονται, να διαδηλώνουν για την ελευθερία όσων τη στερούνται, μαζί με το φαΐ, ενώ οι ίδιοι απολαμβάνουν την ελευθερία και το φαΐ σαν να είναι όλοι ελεύθεροι και όλοι χορτάτοι. Χωρίς κανενός είδους προβληματισμό ή ενοχές ότι όσο περισσότερο διαμαρτύρεσαι για κάτι που στερούνται οι άλλοι ενώ ο ίδιος το απολαμβάνεις, διευρύνεις σε πρακτικό επίπεδο το χάσμα ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα, εκείνων που στερούνται και των άλλων που απολαμβάνουν. Το όλο θέμα μοιάζει με την εξεικόνιση σε μια γιγαντιαία οθόνη τού προβληματισμού όσον αφορά την κλιματική αλλαγή που όλοι τη συζητούν με μεγάλο ενδιαφέρον και ανησυχία, αλλά κανείς δεν συμπεριφέρεται σαν να αντιλαμβάνεται πόσο σοβαρός είναι ο κίνδυνος σε περίπτωση που η κλιματική αλλαγή παραμείνει μια προοπτική και δεν υπάρξει ως μια απτή πραγματικότητα.

Δεν χρειάζεται να πάει κανείς μακριά προκειμένου να συνειδητοποιήσει πόσο θεωρητικά αντηχούν και το ενδιαφέρον και η ανησυχία, φτάνει να παρατηρήσει τη συμπεριφορά των ανθρώπων τώρα το καλοκαίρι μπροστά στους βαρυφορτωμένους μπουφέδες ενός οποιουδήποτε ξενοδοχείου. Αν ήταν δυνατόν να καταναλώσουν, να καταβροχθίσουν καλύτερα όχι μόνο όσα χρειάζονται για να χορτάσουν και να φουσκώσουν, αλλά όσα υπάρχουν μπροστά τους, θα το έκαναν πολύ ευχαρίστως. Απόδειξη ότι προτιμούν να γεμίζουν τα πιάτα τους με πράγματα που δεν θα τα φάνε και να πεταχτούν παρά να περιοριστούν – δεν είναι δύσκολο να υπολογιστεί – σε όσα θα τους χορτάσουν.

Ο άνθρωπος έχει αποδειχτεί κατώτερος των προσδοκιών του σε σχέση με το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί. Οσοι καμαρώνουν ότι με το πάτημα ενός κουμπιού, χάρη στο Διαδίκτυο, μπορεί να έχουν όλον τον κόσμο όσον αφορά το τι έχει πραγματοποιηθεί στο παρελθόν και το τι συντελείται στο παρόν, στα χέρια τους, θα έπρεπε να σκέφτονται ότι η εξοικείωση με τη φράση αυτή μπορεί να αποδειχθεί όχι μόνον ολέθρια αλλά απολύτως αφανιστική καθώς με το πάτημα ενός κουμπιού μπορεί επίσης να καταστραφεί ο κόσμος. Ακόμη και αν δεν πιστεύει κανείς αδυνατεί να μη συμφωνήσει με τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ που έλεγε ότι ο καλός Θεός έβαλε τόσα πράγματα μέσα στον κόσμο ώστε όλοι οι άνθρωποι να έχουν τα απαραίτητα προς το ζην. Οταν η σχέση αυτή μεταβάλλεται και γίνεται πολλοί να έχουν όσα δεν χρειάζονται και επίσης πάρα πολλοί να στερούνται ακόμη και τα χρειώδη, η προοπτική να μην έχει κανείς τίποτε, γιατί θα αφανιστούν όλοι μαζί, είναι η πιο πιθανή.

Οταν τρως με έναν τρόπο που δείχνει ότι το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι ο εαυτός σου και ότι το γεγονός ότι άλλοι πεινάνε είναι κάτι που δεν έχει σημασία, επόμενο είναι μέσα σε μια γενικευμένη απειλή, σε περίπτωση που δεν υπάρξει κλιματική αλλαγή, να εξαντλήσεις κάθε περιθώριο που θα συντρέξει ώστε να σωθείς οπουδήποτε μέσα στον κόσμο εσύ ο ίδιος, έστω και αν η στάση αυτή συνιστά τον προθάλαμο του αφανισμού σου.