The Killers, «Pressure Machine»

Η αμερικανική ροκ μπάντα από το Λας Βέγκας διακρίνεται για τον συνδυασμό μουσικών από τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 μέσα φυσικά από το φίλτρο τους. Σχηματίστηκε το 2002 από τους Μπράντον Φλάουερς (φωνητικά, πλήκτρα), Ντέιβιντ Κούνινγκ ( κιθάρα, φωνητικά), Μαρκ Στέρμερ (μπάσο, φωνητικά) και Ρόνι Βανούτσι (ντραμς, κρουστά). Κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ τους το 2004 με τίτλο «Hot Fuss». Το δεύτερο, με τίτλο «Sam’s Town», κυκλοφόρησε το 2006 και το τρίτο, με τίτλο «Sawdust», περιείχε καινούργιο υλικό το οποίο κυκλοφόρησε το 2007. Τα δύο πρώτα άλμπουμ πούλησαν σχεδόν 12 εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς.

Αυτά με την ιστορία. Το ιδιαίτερα αγαπητό γκρουπ τόσο του ελληνικού κοινού όσο και των ραδιοφωνικών παραγωγών της ημεδαπής επέστρεψε λίαν προσφάτως με το μελαγχολικό «Pressure Machine», σε λιγότερο από έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του έκτου άλμπουμ του «Imploding the Mirage». Οι τέσσερις Αμερικανοί έχουν αφήσει πίσω τους, σε αυτή την εργασία τους, τις ροκιές και τις δυνατές συνθέσεις, παρουσιάζοντας τραγούδια, γυμνά και προσωπικά. Παρουσιάζουν κατά κάποιον τρόπο τη σκοτεινή τους πλευρά, όπου στο επίκεντρό τους βρίσκονται η καθημερινότητα, η ζωή στην πόλη, η απελπισία και η βία. Οι αμερικανοί φίλοι στοχάζονται τη ζωή στην αμερικανική επαρχία και δεν την καταθέτουν με τα πλέον λαμπερά χρώματα. Δεν κατακρίνουν όμως ούτε έχουν τη διάθεση της νουθεσίας. Αφηγούνται τη ζωή των εργατών στις πόλεις, την παραίτησή τους από κάθε όνειρο και την αγωνία τους για να ζήσουν, αν και ξέρουν ότι ποτέ δεν θα δουν τον Ωκεανό. Οπως για παράδειγμα στο ποιμενικό «Runaway Horses», όπου με τη συνδρομή της τραγουδίστριας Φοίβης Μπρίτζερς διηγούνται τη φρίκη ενός κοριτσιού ροντέο και των τραυματισμών της σε μια συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης.

Το άλμπουμ παρ’ όλη τη θεματολογία δεν σε πνίγει στο άκουσμά του. Είναι εγκάρδιο και όμορφο, ενώ οι φωνές δένουν απόλυτα με τους στίχους και τη μουσική. Ακουστικές κιθάρες, φυσαρμόνικα, διακριτικά κρουστά και λεπτές συγχορδίες. Ωριμη καλλιτεχνική άσκηση στην πλέον συγκινητική… δήλωση της διαδρομής τους.

Devendra Banhart / Noah Georgeson, «Refuge»

Μακροχρόνιοι φίλοι και συνεργάτες συνδέθηκαν νωρίς έχοντας σχετικά παρόμοιες εμπειρίες λόγω των γονιών τους. Οι τελευταίοι τούς είχαν εισαγάγει στις «υποκουλτούρες» της εποχής μας. Υγιεινό φαγητό, εναλλακτική πνευματικότητα, διαλογισμός κ.ο.κ. Οι δύο αμερικανοί μουσικοί είχαν συζητήσει εδώ και καιρό το ενδεχόμενο ενός κοινού άλμπουμ και τελικά το έκαναν πράξη. Αποφάσισαν επίσης οι συνθέσεις τους να έχουν τον ήχο της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας Windham Hill Records, η οποία είχε ειδικευθεί στην οργανική ακουστική μουσική. Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον κιθαρίστα William Ackerman και την Anne Robinson το 1976, και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής τις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Οι 12 συνθέσεις του άλμπουμ είναι χτισμένες αργά αργά γύρω από το πιάνο και τα συνθεσάιζερ, δημιουργώντας ένα κινηματογραφικό μινιμαλιστικό τοπίο. Οι δύο συνθέτες αρνούνται τον μεταξύ τους μουσικό διάλογο, δημιουργώντας το δικό τους σύμπαν. Ενα σύμπαν που αφορά και τον κάθε καλόπιστο ακροατή, ανεξαρτήτως μουσικών προτιμήσεων – πεποιθήσεων.