Αθήνα… ένα γήπεδο {LF}ποδοσφαίρου για 250.000 παιδιά

Ερασιτεχνικός αθλητισµός στην Αθήνα, στην πιο αφιλόξενη πόλη της Ευρώπης. μια πόλη που μέχρι το ’40 καθόταν διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι. Ενα νεοκλασικό κέντημα, που σκαρφάλωνε χαριτωμένα στους επτά λόφους της. Σπίτια σοφά, είτε παλάτια, είτε φτωχόσπιτα. Ενας διαρκής έρωτας με το φως. Απέραντες γαλαρίες και παράθυρα ορθάνοιχτα, για να χορταίνουν οι Αθηναίοι το δώρο που πλουσιοπάροχα χάριζε ο ήλιος στην πόλη τους. Αυλές μεγάλες με μαλτεζόπλακες, ιδανικά καταφύγια για τα παιδικά παιχνίδια. Κι από κει και πέρα δήμαρχοι ερωτευμένοι με την πόλη τους. Δήμαρχοι που γύρισαν την πλάτη στην λεπτόγαιο Αθήνα, που όποιος δει πίνακα των μέσων του προπερασμένου αιώνα, τον πιάνει η ψυχή του.

Βραχόβουνα παντού και οι λόφοι της Αθήνας, Ακρόπολη, Λυκαβηττός, Φιλοπάππου, Αρδηττός, πέτρινοι δράκοι χωρίς ρίζα ούτε πικροδάφνης. Κι όμως, οι Μερκούρηδες, οι Κολιάτσοι, οι Καλλιγάδες, οι Σκουζέδες, μεταμόρφωσαν την έρημο Πετραία Αραβία σε Γη Χαναάν. Το σημαντικότερο, αφήσαν μεγάλους χώρους για χαρά, παιχνίδι, άθληση της νεολαίας. Και μην πάμε μακριά. Δεκαετία του ’60 και οι πιτσιρικάδες σε Εξάρχεια, Νεάπολη, Γκύζη, Τουρκοβούνια, Αμπελοκήπους, Κυψέλη, Πολύγωνο, Κολωνάκι, είχαμε δέκα επιλογές για να στήσουμε διπλό και να χορτάσουμε παιχνίδι.

Στο Μαράσλειο, στο στρατόπεδο του ΕΑΤ-ΕΣΑ, στην κορυφή του Λυκαβηττού, εκεί που ρημάζει το ανοιχτό θέατρο, στο Πεδίον του Αρεως, στην πολυαγαπημένη αλάνα μπροστά απ’ τη Σχολή Ευελπίδων, στην αλάνα της Πανόρμου, εκεί που έστησε το γήπεδό του ο Αστέρας Αθηνών. Οι προλεγόμενοι χώροι μυρμήγκιαζαν από ερωτευμένα με την μπάλα πιτσιρίκια. Σήμερα, 60 χρόνια μετά, όλοι αυτοί οι χώροι τσιμεντώθηκαν. Το τελευταίο πράγμα που έγνοιαξε τις πολιτείες της αφασίας, ήταν τα παιδιά.

Κάποια στιγµή, επί δημαρχίας Παπαθεοδώρου, παρακάλεσα απ’ όλους αυτούς τους χώρους, να αφήσουν για γήπεδο καμιά δεκαριά στρέμματα απ’ τα 70 της αλάνας απέναντι απ’ τη Σχολή Ευελπίδων. Τα υπόλοιπα ας τα κάνανε βοτανικό κήπο, να δέσει με το υπόλοιπο Πεδίον του Αρεως.

Αντιδήµαρχος η κατά κόσμον κυρία Υψηλάντη και κατά ρόλον Μαντώ Μαυρογένους, μια και πρωταγωνιστούσε σε εθνικοπατριωτικά έργα της εποχής. Με το που άκουσε την πρόταση, μέσα σε μια νύχτα φύτεψε καμιά εκατοστή λεύκες, που μεγαλώνουν γρήγορα, για να αποδοθεί ο χώρος στους σκυλοβοσκούς. Μέριμνα, βλέπετε, για τα σκυλιά και τα γατιά. Τα παιδιά στο περιθώριο και στην απόλυτη απαξία.

Μια απ’ τα ίδια εισπράττω και τώρα. Γουδή και Πάρκο Ζωγράφου, 2.500 στρέμματα και δεν περίσσεψαν ούτε τριάντα για να γίνουν τρία γήπεδα ποδοσφαίρου. Βοτανικός και το παραμύθι έχει πιάσει κόκαλο. 300 τόσα στρέμματα, τα 70 στον Παναθηναϊκό για να στήσει το παλάτι του. Ούτε κουβέντα για καμιά τριανταριά στρέμματα για να στηθούν δύο γήπεδα ελεύθερα και 5-8 γηπεδάκια για 5×5. Ούτε που να τ’ ακούσει ο παμφάγος Παναθηναϊκός, ούτε που να τα γροικήσει η αθλητική πολιτεία. Οσο για τη Λεωφόρο, που θα περάσει στα χέρια του δήμου ως αντάλλαγμα, ούτε φωνή, ούτε λαλιά. Για να παραμείνει το γήπεδο, ή τουλάχιστον ο αγωνιστικός χώρος, ως έχει και να βρουν τόπο εκφράσεως καμιά δεκαριά γειτονικά σωματειάκια που συνορεύουν με τη Λεωφόρο.

Η συµπεριφορά απέναντι στα νέα παιδιά ίδια και απαράλλακτη. Αγνοια, αστοργία και πλήρης αδιαφορία. Κι όμως αυτά τα σωματειάκια είναι τα πνευμόνια της Αθήνας. Μιας πόλης που έχει καταβαραθρώσει κάθε ρεκόρ Γκίνες. Στα 2,5 εκατ. κατοίκους, η ερίτιμος πολιτεία πλουσιοπάροχα διέθεσε 2,5 γήπεδα. Και λέω 2,5 διότι η Αλεπότρυπα, σκαρφαλωμένη πάνω στο Νταμάρι της Κυψέλης, καμιά διακοσαριά μέτρα πάνω απ’ το σπίτι του νυν κατοίκου Σουνίου, πρώην πρωθυπουργού, δεν έχει διαστάσεις γηπέδου. Τις λείπουν δύο μικρές περιοχές. Πώς να μην καταθέσεις στα ρεκόρ Γκίνες αυτό το απλησίαστο επίτευγμα, για 750.000 παιδιά παιδικής και εφηβικής ηλικίας, αναλογεί ένα γήπεδο για κάθε 250.000 παιδιά.

Αυτά δυστυχώς βλέπω και αρρωσταίνω. Διότι τα συγκεκριμένα στοιχεία αποτελούν αψευδή μάρτυρα κρατικής αναλγησίας. Μάρτυρες που διακονούν αυτή την εγκατάλειψη, είναι καμία πενηνταριά ιστορικά σωματεία, που πάνω τους διαβάζεις την ταυτότητα της γειτονιάς τους και που πεισματάρικα αντιστέκονται στους Κύκλωπες και στους Λαιστρυγόνες των ελληνικών πολιτειών. Τραβάνε τον «Γολγοθά» προσφοράς, αρωγής κι αλληλεγγύης στα ξεχασμένα νιάτα των συνοικιών τους.